မွ်ေ၀ခံစားသူ..

ကိုယ္ဟာ သူငယ္ခ်င္း အလြန္နည္းပါးသူပါ။ ေျပးေရၾကည့္မွ လက္ငါးေခ်ာင္းစာမျပည့္ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ကိုယ္ဟာ မ်ိဳသိပ္ခံစားတတ္သူမဟုတ္ပါဘူး။ အဲသည္အတြက္ ကိုယ့္မွာ ရင္ဖြင့္စရာ လူတစ္ေယာက္ အျမဲလိုပါတယ္။ အလုပ္ျပသနာကအစ၊ မိသားစုျပသနာေတြအျပင္ ျဖစ္လာသမွ်ေတြကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးဦးနဲ႕ စကားေျပာလုိက္ရင္း ေျပေပ်ာက္သြားေလ့ရိွတယ္။ ေဒါသထြက္စရာကိစ္စေတြဟာ သူတုိ႕က မွ်ေ၀ခံစား ကူညီ ေဒါသ၀ိုင္းထြက္ေပးၾကျခင္းနဲ႕ ေျပေပ်ာက္သြားတတ္သလို အခက္အခဲမ်ားကလည္း သူတုိ႕က ၀ိုင္း၀န္း အၾကံဥာဏ္ေပးေျဖရွင္းေပးလုိ႕ ေျပလည္သြားၾကတာမ်ိဳးေတြကအစပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အဖုိ႕ ဘာမွ်မတတ္ႏုိင္ဘူးဆုိရင္ေတာင္မွ.. ကိုယ္နဲ႕ထပ္တူ ၀ိုင္း၀န္းခံစားေပးၾကရင္ကို ကိုယ့္အတြက္ တစ္၀က္သက္သာပါတယ္။ သူတုိ႕ကိစ္စေတြဆုိလည္း အဲသလိုပါပဲ။ ရံုးမွာတက္ခဲ့ရတဲ့ျပသနာကို သူငယ္ခ်င္းက တက္တက္ၾကြၾကြ ဖြင့္ဟေနတဲ့အခိုက္မ်ိဳးမွာ ကို္ယ္ဟာ သူနဲ႕ အတူ ေဒါသလုိက္ထြက္လုိက္၊ မေက်မနပ္ျဖစ္လိုက္၊ အားရေက်နပ္လုိက္ အတူတကြ လုိက္ခံစားျဖစ္ပါတယ္။. ကိုယ္တုိ႕ေတြအခ်င္းခ်င္း နီးစပ္စြာ ခ်စ္ခင္ျခင္းသံေယာဇဥ္က ဘာတြန္းအားမွ မေပးရပါဘဲ ကိုယ္တုိ႕ေတြကို မွ်ေ၀ခံစားသူမ်ားျဖစ္ေစခဲ့တယ္။

သူငယ္ခ်င္းမ်ားထက္ပိုတြယ္တာရတဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရိွလာတဲ့အခါ.. ဘယ္အေၾကာင္းအရာကို မဆုိ အရင္ဆံုးေျပးေျပာလုိက္ခ်င္သူဟာ သူျဖစ္လာပါတယ္။ အခင္မင္ရဆံုးသူငယ္ခ်င္း မ်ား အေ၀းေရာက္ေနတဲ့.. ခုလုိခါမ်ိဳးမွာ သူ႕ကို ကိုယ္အလုိအပ္ဆံုးပါ..။

အလုပ္ခ်ိန္ျပင္ပေရာက္လုိ႕ ကိုယ္တစံုတေယာက္နဲ႕ စကားေျပာခ်င္စိတ္ေပၚလာရင္ အရင္ဆံုးကသူပါ။ ဒါေပမယ့္ တခါတေလ.. သူ႕အဖုိ႕က်ေတာ့ ကိုယ္ဟာအဲလို ျဖစ္မေနတဲ့အခါ ခံစားရပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ မတူနုိင္တာကို ဘယ္လုိပဲလက္ခံထားႏုိင္ပါေစ.. လူခ်င္းမေတြ႕တဲ့ရက္ေတြမွာ ခ်စ္သူကကိုယ့္ကို တခုတ္တရ ေနာက္ၿပီး သတိတရ ေနာက္ၿပီး အေရးတယူ ဖုန္းလွမး္ဆက္တာမ်ိဳး.. သူမပါဘဲ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ ့တစ္ေန႕တာဟာ အဆင္ေျပရဲ႕လားဆုိတာမ်ိဳး ေမးေစခ်င္တဲ့ ဆန္ဒေတြလည္း ရိွလာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဟာအဲလိုလူစားမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ အေၾကာင္းကိစ္စမရိွရင္ ဖုန္းဆက္တတ္သူမဟုတ္ဘူး ဆုိတာကို ၾကိဳၚစားလက္ခံထားရင္း စကားေျပာခ်င္လာတုိငး္ ကိုယ္ကပဲ စဆက္သြယ္လုိက္တာပါပဲ။ ေျပာစရာရိွတာေျပာ မရိွရင္လည္း ေနေကာင္းလား အဆင္ေျပလား ေမးၿပိး ကိုယ့္ရဲ႕ေနာက္တေန႕အစီအစဥ္ကို ေျပာျပရင္း .. ကိုယ့္ရဲ႕ တစ္ေန႕တာကို အဆံုးသတ္ေလ့ရိွပါတယ္။

သူမဆက္လည္း ဘာအေရးလည္း အဓိကက သူနဲ႕ စကားေျပာခ်င္ေနတဲ့ကိုယ္ သူနဲ႕ စကားေျပာလုိက္ရရင္ၿပီးတာပဲ.. ဘယ္သူကစဆက္ဆက္ေပါ့ ဆုိတဲ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးအေတြးကို အျမဲ ႏွလံုးသြင္းဖုိ႕ ၾကိဳးစားေပမယ့္လည္း တခါတေလ.. သူမပါဘဲ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ တစ္ေန႕တာဟာ ေတာ္ေတာ္ဆုိး၀ါးေနၿပီ ဆုိတဲ့အခါ ကိုယ္က စဆက္ဖုိ႕ အားကုန္ေနပါၿပီ...။ သူမ်ားဂရုတစိုက္ ကိုယ့္ဆီ အဆင္ေျပရဲ႕လားလို႕ ဖုန္းဆက္ေမးလာမွာမ်ိဳးကို အသည္းအသန္ေမွ်ာ္လင့္မိတတ္သလုိ လံုး၀မဆက္လာတဲ့အခါ လည္း .. ခါးခါးသီးသီးကို နာက်င္ရတယ္။


တကယ္ဆုိရင္ လူႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ တစ္သက္လံုးလက္တြဲၿပီး အတူတူေနဖုိ႕ ဆံုးျဖတ္ထားၿပီးသားဆုိရင္ တစ္ေယာက္ ရဲ႕ လိုက္ဖ္ကုိ တစ္ေယာက္က စိတ္၀င္စားမႈလည္းရိွသင့္တယ္..မဟုတ္လား.. ။ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ဆီကို အေၾကာင္းရိွမွ ဖုန္းဆက္ရမယ္ ဆုိတဲ့.. စည္းကမ္းၾကီးဟာ.. ၀မ္းနည္းအားငယ္ေနခ်ိန္၊ သူ႕ဆီက တခုတ္တရ ဖုနး္ဆက္လာလုိ႕.. ေျပာျပရင္း .. သူ႕ဆီက ႏွစ္သိမ့္မႈ ရယူလိုေနတဲ့ ကိုယ့္ကို ေတာ္ေတာ္ ဒုက္ခေပးခဲ့ပါတယ္။

သည္လုိသာဆုိရင္ သူ႕အေပၚကိုယ္ရဲ႕လုိအပ္ခ်က္က ေတာ္ေတာ္ေလးေလ်ာ့ပါးလာဖုိ႕ရိွပါတယ္။ လူႏွစ္ေယာက္ တစ္သက္လံုး အတူတကြ ေနသြားဖုိ႕ဆုိတာ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ လုိအပ္ၾကဦးမွျဖစ္မွာပါ...။ သူ႕ကို လုိအပ္စရာ အေၾကာင္း ကိုယ့္မွာမရိွတဲ့အခါ.. အဲသလိုမ်ိဳး ျဖစ္လာတဲ့အခါ.. ကိုယ့္စိတ္ကုိ ကိုယ္သိပါတယ္.. ..။ ကိုယ္ဘာေတြ လုပ္မိဦးမလဲ .. ဆုိတာ...........ေသခ်ာပါတယ္.. ကိုယ္ဟာ တစ္ေယာက္တည္း ျပန္ျဖစ္ရျပန္ဥိးမယ္...။ အျမဲတမ္း ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ ပဲ ဒုက္ခေပးျဖစ္ပါလိမ့္ဦးမယ္...

My mom's health

ေမေမ့က်န္းမာေရးႏွင့္ပတ္သတ္ရ်္

က်န္ခဲ့တဲ့ ၂ ပတ္ေလာက္ကစလို႕သတိထားမိတာဟာ ေမေမ့ဗိုက္ၾကီး တျဖည္းျဖည္းေဖာင္းလာတာပါပဲ။ ေမေမ ေဆးခန္းျပရေအာင္ဆုိေတာ့ ေလပြတာပါတဲ့။ သန္ျဖစ္မွာပါဆုိၿပီး ေလေဆးေသာက္လုိက္ သန္ေဆးေသာက္လုိက္ ၀မး္ႏုတ္ေဆးေသာက္လိုက္ပါ။ အဲဒါ ဇြတ္ေျပာၿပီး ေလွ်ာက္လုပ္မေနပါနဲ႕ ေဆးခန္းသာျပလိုက္တာ ေကာင္းပါတယ္လို႕ ေျပာၿပီး တနလၤာေန႕က သြားျပျဖစ္ပါတယ္။ က်န္ခဲ့တဲ့ ၄ လေလာက္က ေမေမက ခဏခဏ မုိက္ခနဲ မိုက္ခနဲ သတိလစ္သြားတတ္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္ျဖစ္ခါစ ကိုယ္တုိ႕ ၀မး္ကြဲကေလးက ႏွလံုးအထူးကုနဲ႕ ျပဖုိ႕ အၾကံဥာဏ္ေပးတာေၾကာင့္ သူအၾကံျပဳတဲ့ သူ႕ဆရာ.. ေဒါက္တာဦးေအာင္ေက်ာ္ေဇာနဲ႕ ျပျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူ႕အေျပာက ႏွလံုးအားနည္းတာတဲ့။ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းပံုမွန္ မဟုတ္ေတာ့လို႕.. အဲလို မၾကာခဏသတိလစ္တယ္ေျပာတယ္။ အဲလို မျဖစ္ေအာင္ စက္ထည့္ရမယ္လို႕အၾကံျပဳပါတယ္။ သိန္းအစိတ္ေလာက္ အနည္းဆံုးကုန္က်မယ္လုိ႕ ဆုိပါတယ္.. ။ ဒါေပမယ့္ ေမေမကိုယ္တုိင္က စက္ေတာ့မထည့္ခ်င္ေသးဘူး ေဆးပဲေသာက္ပါဦးမယ္ဆုိၿပီး ေဆးပဲေသာက္ခဲ့ပါတယ္။ (အေၾကာင္းက အဘြားတုန္းကလည္း အဲသလိုျဖစ္ဖူးတယ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ ႏွစ္ေလာက္ကပါ။ အဲလိုပဲ စက္ထည့္ဖုိ႕ေျပာပါတယ္။ အဘြားက အဲသည္တုန္းက ၇၆ ႏွစ္။ မခြဲခ်င္ေတာ့ပါဘူးလုိ႕ေျပာပါတယ္။ အဲသည္လုိ စက္မထည့္ရင္ ၆ လသာ ခံေတာ့မယ္လို႕ေျပာေပမယ့္.. စက္ေတာ့မထည့္ခ်င္ပါဘူးဆုိလုိ႕.. ေဆးရံုကဆင္းၿပီး ေဆးေလးေသာက္လုိက္.. ျပဳလိုက္နဲ႕ေနခဲ့တာ အဘြားက ခုထိ အသက္ရွင္ေနဆဲပါ။ စက္သာထည့္ခဲ့ရင္ အဲသည္ဒဏ္နဲ႕ အဘြားခုေလာက္ထိ ေနရမယ္ မထင္ပါ)

ေမေမ့ကိစ္စမွာေတာ့ သံသယ၀င္ၾကတာက အဲသည္ေဆးေတြေၾကာင့္မ်ား သည္လို ဗိုက္ၾကီးေဖာင္းလာေလသလား လို႕လည္း ေတြးမိၾကပါတယ္။ သည္တစ္ေခါက္ေဆးခန္းျပဖုိ႕က်ေတာ့ အငယ္မေလး အလုပ္လုပ္တာက နယ္စည္းမထားဆရာ၀န္မ်ား အဖြဲ႕ ဆုိေတာ့ သူ႕ရံုးကဆရာ၀န္ေတြ ေမးေတာ့ ဆရာၾကီးဦးစန္းလြင္နဲ႕ ျပၾကည့္ပါလုိ႕ ဆုိလာတယ္..။ ဆရာေျပာင္းတာကို ကိုယ္ကသေဘာမက်လွေပမယ့္ အရင္ ေဆးမွတ္တမ္းေတြ အားလံုးယူသြားၿပဖုိ႕နဲ႕ ေရာဂါေဖာ္ထုတ္သတ္မွတ္တာ မွားမွာစုိးလုိ႕.. (က်န္းမာေရးဆုိင္ရာမဂ္ဇင္းတစ္ခုမွ ဖတ္ခဲ့ဖူးလို႕ပါ။ အထူးကုဆရာ၀န္ေပမယ့္ အခ်ိန္တြန္႕တုိၿပီး လူနာကို စံုေအာင္မေမးဘဲကုခဲ့လုိ႕ မွားခဲ့တယ္ဆုိတာကိုေရးထားတာပါ) ေသာက္ေနတဲံ့ေဆးေတြပါယူသြားၿပီး ရာဇ၀င္ကိုပါ ေျပာျပဖို႕ ေဆးခန္းလုိက္ျပေပးမယ့္ ကိုယ့္အစ္မၾကီးနဲ႕ ေသခ်ာမွာလိုက္ပါတယ္။ ရံုးခ်ိန္တြင္းမို႕ ကိုယ္က မလုိက္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။

ကုန္က်စရိတ္ကေတာ့ ၂ ေသာင္း ၃ ေသာင္းေလာက္က်မယ္ ထင္တယ္လို႕ မွန္းခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ စုစုေပါင္း ၉ေသာင္း ၂ ေထာင္က်ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထပ္စစ္ရလုိ႕ပါ၊
Result ေတြကေတာ့ အဂၤါေန႕မွာရတယ္။ မေန႕ကေပါ့ေလ..။ ရရခ်င္း ကိုယ့္ကို လာျပဖုိ႕ နဲ႕ ေကာ္ပီတစံုအရင္ဆြဲယူထားခ်င္တဲ့အေၾကာင္း အစ္မၾကီးကိုမွာထားတာေၾကာင့္.. လာျပပါတယ္။ (ဆရာ၀န္မ်ားက ယူထားလိုက္ရင္ ကိုယ္မသိလုိက္ရမွာစိုးလို႕ပါ။ ဘာသိလုိ႕လည္း ေမးရင္လည္း ခံရမွာပါပဲ။ ျပန္ရမရ မေသခ်ာတာထက္ ေသခ်ာေအာင္ ကိုယ္တစ္စံုယူထားလုိက္ခ်င္တာေလးပါပဲ။) တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ဖတ္ၾကည့္ရာမွာ HCV reactive လို႕ေတြ႕တဲ့အတြက္ ဒါဟာ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခုပဲ လို႕ယူဆၿပိး အလုပ္ထဲက အသိဆရာ၀န္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဟက္ပါတုိက္တစ္ စီပုိး လို႕ သိရပါတယ္။ သူက ကန္ဆာအထိ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႕လည္း အၾကမး္ဖ်င္းသိလုိက္ရပါတယ္။ အစ္မၾကီးလည္း ေကာ္ပီဆြဲၿပီးတာနဲ႕ ဆရာ၀န္ခ်ိန္းထားတဲ့အခ်ိန္ သြားထပ္ေတြ႕ပါတယ္။ ညက ကိုယ္အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ဆရာ၀န္မွတ္ခ်က္ကို သိရပါတယ္။

ေမေမပထမဆံုးျဖစ္တာက အဲသည္ စီပိုးေၾကာင့္လုိ႕ဆုိပါတယ္။ စီပိုးေၾကာင့္ အသည္းကို ထိခုိက္တယ္။ အသည္းေျခာက္လာတဲ့သေဘာမွာ ရိွတယ္။ အဲသည္ အသည္းေၾကာင့္ ႏွလံုးကို ထိခုိက္တာျဖစ္တယ္။ ႏွလံုးက သိပ္အေရးမၾကီးဘူး။ စက္ထည့္ရမယ့္ အေျခအေနထိမဟုတ္ဘူးလုိ႕ ဆုိပါတယ္။ အကယ္ရ်္ စက္သာထည့္ခဲ့ရင္ ပိုဆုိးႏိုင္တဲ့အေၾကာင္းလည္း သိလိုက္ရပါတယ္။ အသည္းေျခာက္တဲ့အေနအထားကို သိရေအာင္ ျပန္ရိုက္ၾကည့္ရမယ္ ေျပာပါတယ္။

ကိုယ္ေတာ္ေတာ္စိတ္ဓာတ္က်သြားပါတယ္။ ေမေမ့ေရာဂါအတြက္ စိတ္မေကာင္းတာကတစ္ပိုင္းပါ။ ကိုယ္တုိ႕လုိ သာမန္လူေတြ အားကိုးတဲ့ အထူးကုၾကီးအခ်ိဳ႕ဟာ ဘာေၾကာင့္ေရာဂါကို မွားယြင္းစြာ လက္လြတ္စပယ္ ကုေနၾကသလဲဆုိတာပါပဲ။ ပထမဆရာ၀န္ဟာ တခ်ိန္လံုးခြဲေစခ်င္ေနပါတယ္။ တခ်ိန္လံုး စက္ထည့္လုိက္ဖုိ႕ ေျပာပါတယ္။

ဒုတိယအၾကိမ္ အျခား စမ္းသပ္စစ္ေဆးမႈေတြကို လုပ္ေပးတဲ့ဆရာ၀န္ၾကီးနဲ႕က်မွ အေျဖမွန္က ေပၚပါတယ္။

ပထမတစ္ဦးနဲ႕သာ ကိုယ္တုိ႕ စခန္းသြားေနၾကရင္ ေမေမ ေစာေစာေသရႏိုင္ပါတယ္။ ရံုးအလုပ္ကရႈပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ သည္လုိမ်ိုဳးျဖစ္ရတယ္ ဆုိၿပီး ကိုယ္မွာ ေဒါသေရာ ၊ ၀မ္းနည္းတာေရာ ၊ ေဆးကုသစရိတ္ ကိစ္စပါ ေပါင္းၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ညစ္ညဴးမိပါတယ္။ ျဖစ္လာၿပီဆုိမွေတာ့ ဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္ ကုေတာ့ ကုရေတာ့မွာပဲေလ..။ တျခားေတြမွာ ေခၽြတာရမွာေပါ့..။ ဒီလိုေတြျဖစ္မွာစုိးလုိ႕ ေမေမနဲ႕ ေဖေဖကုိ က်န္ခဲ့တဲ့ ၃ လေလာက္က ေဆးစစ္ဖုိ႕ ေျပာပါေသးတယ္။ ဆီးတုိ႕၊ ေသြးတုိ႕၀မး္တုိ႕ ျစဖ္ႏိုင္ရင္ အကုန္စစ္ၾကည့္ပါလုိ႕..ကိုယ္ေျပာပါတယ္…။ ေမေမက ပိန္ပိန္လာတာရယ္၊ ေဖေဖက ေခ်ာင္းဆုိးဆုိးေနတာရယ္ (ေဆးလိပ္ကလည္း အလြန္ေသာက္တဲ့ေဖေဖပါ)၊ ကိုယ့္အဖုိ႕ ေဆးစစ္ဖုိ႕ပဲေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ စစ္ၿပိးၿပီ ။ အားလံုးေကာင္းတယ္လုိ႕ ေျပာတယ္လုိ႕ ကိုယ့္ကို ေမေမက ျပန္ေျပာခဲ့ေသးတယ္။ အဲသည္တုန္းက ကိုယ္လည္း စိတ္ေအးခဲ့ဖူးပါတယ္။ တခါမွေတာ့ ေတာင္းယူမၾကည့္မိခဲ့ပါဘူး။ သူတုိ႕က လူၾကီးေတြကိုး။ အခုက်မွ ေမေမအဲသည္တုန္းက စစ္ထားတာေတြေရာ ဆုိေတာ့.. အဲသည္တုန္းက အီးစီဂ်ီပဲ ဆြဲၾကည့္တာလုိ႕ ေျဖပါတယ္။ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ ေလး စိတ္ဓာတ္က်မိပါတ္ယ။ ေစာေစာကသိခဲ့ရင္.. ပိုမေကာငး္ေပဘူးလား။ ကိုယ့္က်န္းမာေရးကုိ တစ္ခ်ိန္လံုး ဂရုစိုက္ခဲ့တဲ့ ေမေမက သူ႕က်န္းမာေရးသူက်ေတာ့ စိတ္မ၀င္စားခဲ့ပါလား။ ကိုယ္သည့္ထက္ပိုၿပီး သူတုိ႕ရဲ႕က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ဖုိ႕လိုလာပါၿပီ။

လူၾကီးေတြ ဆုိတာ သည္လုိပါပဲ။ လူငယ္ေတြ ေျပာတာကို အေလးထားေလ့မရိွဘူး။ သူတုိ႕ေမြးလာခဲ့လို႕သာ ကိုယ္တုိ႕လူျဖစ္ခဲ့တာ သူတုိ႕ဘ၀အေတြ႕အၾကံဳနဲ႕ သူတုိ႕ဆံုးျဖတ္တာ ပိုမွန္တယ္လို႕ အျမဲယူဆေလ့ရိွၾကျပန္ေသးတယ္္..။

Religion and I

ဘာသာတရား ႏွင့္ကၽြန္မ

ကၽြန္မဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာကို သက္၀င္ယံုၾကည္ပါတယ္။
အထက္ပါစကားရဲ႕ ဆုိလုိရင္းကေတာ့ ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားခဲ့တဲ့..တရားေတာ္ေတြကို သိမွတ္မိသေလာက္ ေန႕စဥ္လူေနမႈဘ၀မွာ လက္ခံယံုၾကည္က်င့္သံုးႏုိင္ရန္ ၾကိဳးစားေနသူျဖစ္ပါသည္ လို႕သာဆုိလုိပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မဟာ အရင္တုန္းက ဗုဒ္ဓဘာသာ မိဘႏွစ္ပါးက ေမြးဖြားခဲ့တဲ ့မိရိုးဖလာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္၊ ေနာက္ေတာ့ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို မိဘေတြကလႊတ္ၿပီး ဗုဒ္ဓဘာသာယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းေတြ တက္ခဲ့ရတယ္။ ဗုဒ္ဓ၀င္ကိုေလ့လာခဲ့ရတယ္။ ပရိတ္ၾကီး ၁၁သုတ္သင္တန္းေတြ တက္ရတယ္။ ဓမစၾကာရြတ္ဆုိနည္းသင္တန္းေတြတက္၊ က်က္မွတ္၊ ေျဖဆုိ စတာေတြလုပ္ရင္း ဗုဓ္ဓဘာသာကို ကုိးကြယ္သူျဖစ္ခဲ့တယ္။ သိလာေလေလ.. အေတြးလြန္တတ္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ထံုးစံအတုိင္း ယုတ္တိယုတ္တာက်က် ေတြးယူၾကည့္ရင္း ေမးခြန္းေတြ အမ်ားၾကီးေပၚခဲ့ပါတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့အမ်ားၾကီးေပါ့ေလ...။
သည္ကာလအတြင္း ကၽြန္မကရိပ္သာလည္း ၀င္ခဲ့ တရားထုိင္တာေတြလည္း လုပ္ခဲ့လုိက္ဖူးပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မအသက္ ၂၆ အရြယ္ေလာက္ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့.. ဘာသာတရားေနာက္လုိက္ရတာ ေမာလာပါတယ္။ ေမးခြန္းေတြနဲ႕ ရႈပ္ေထြးလာပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ဘာသာရဲ႕ စာေပေတြမွာ အလြန္အက်ဴးဖြဲ႕ဆုိျခင္းေတြက အေတာ္ဒုက္ခေပးေနပါတယ္။
လက္ရိွဘာသာတရားမွာ အေရးပါတဲ့အခန္းကန္ဒကရိွေနတဲ့ သံဃာေတြဘက္ကလိုအပ္တာေတြကိုလည္း ေတြ႕လာရပါတယ္။

ဘာသာတရားဟာ က်င့္ၾကံဖုိ႕ျဖစ္တယ္လို႕ က်မနားလည္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘုန္းၾကီးမ်ားက ကိုးကြယ္မႈအပုိင္းကိုပဲ အားသန္ပါတယ္။ သီလကို အေလးေပးရမယ့္ အခ်ိန္မွာ အေတာ္မ်ားမ်ားက ဒါနကို အေလးေပးေဟာေျပာပါတယ္။
ဘာသာတရားရဲ႕ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပေတြျဖစ္တဲ့ .. ဘုန္းၾကီးမ်ားရဲ႕ အဓိကတာ၀န္က ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ကိုယ္စား က်င့္ၾကံေနထုိင္မႈ အပိုင္းကို အဓိကထားၿပီး လူသားမ်ားကို ဘ၀ေနနည္းေတြ လမ္းျပေရွ႕ေဆာင္ရမယ္ လုိ႕ ကၽြန္မက ျမင္လာခဲ့တယ္။
ေလာကီေနသူမ်ားအတြက္ က်င့္ၾကံလုိက္နာဖုိ႕တရားနဲ႕ ေလာကုတ္တရာဘက္ကိုကူးေျပာငး္လုိရင္ က်င့္ၾကံေနထုိင္သင့္တဲ့တရားဆုိၿပီး လက္ရိွ ေခတ္နဲ႕ အညီ ဗုဒ္ဓဘာသာမ်ားအဖုိ႕ ျငိမ္းခ်မး္စြာ ဘ၀ေနနည္းမ်ားကို ညႊန္ျပေပးႏုိင္ၾကဖုိ႕ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒ္ဓဘာသာတရားရဲ႕ ခရီးဆံုးပန္းတိုင္ဟာ နိဗာန္ျဖစ္တယ္လို႕ ကၽြန္မနားလည္ထားသလို အားလံုးလည္း သည္လုိပဲ ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။
နိဗာန္ခ်မ္းသာကိုရဖုိ႕ က်င့္ၾကံရမယ္လုိ႕လည္း နားလည္ထားၾကတယ္။ ဘယ္လုိက်င့္ၾကံမလဲ.. နိဗာန္ဆုိတာ ဘံုဌာနတစ္ခုမဟုတ္ဘဲ.. စိတ္ႏွလံုးခ်မ္းရာ စိတ္ရဲ႕ အေနအထားတစ္မ်ိဳးျဖစ္တယ္ ဆုိပါတယ္.။ ထားပါေတာ့..။ အဲသည္ေတာ့ အယူအဆေတြ အရဆုိရင္ .. နိဗာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္ဖုိ႕ တရားအားထုတ္ရမယ္ေပါ့။ အေကာင္းဆံုးက လူ႕ေဘာင္ကိုစြန္႕ သာသနာ့ေဘာင္ကို၀င္ လူ႕ဘ၀ရဲ႕ တာ၀န္ေတြ အကုန္ေလ်ာ့ၿပီး တရားအားထုတ္၊ နိဗာန္ကိုယူ။ ဒါအမွန္ဆံုး အျမန္ဆံုးနည္းလမ္းေပါ့ေလ..။ (ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာပါရမီျဖည့္ရတယ္တုိ႕... ပါရမီ ရင့္သန္ခ်ိန္ေရာက္မွ ကၽြတ္တန္း၀င္ရတယ္ ဆုိတာတုိ႕ကေတာ ့ေနာက္ထပ္ အျငင္းပြားစရာကိစ္စေပါ့ေလ.. ဒါကလည္း တစ္ပိုင္းထားပါဦး..)

ခက္တာက လူတုိင္းက သာသနာ့ေဘာင္၀င္ႏုိင္ၾကတာမဟုတ္ဘူး။ ေလာကုတ္တရာတရားကို စြတ္ေဟာဖုိ႕ထက္ ေလာကီမွာ ေနတဲ့အခါ.. ျငိမး္ခ်မ္းေအာင္ ဘယ္လုိေနမလဲဆုိတာမ်ိဳး.. အပလုိင္းဗုဒ္ဓဘာသာ လို႕ေခၚရမလားပဲ။ ဒါမ်ိဳးလုိတယ္။ အခု ဦးေဇာတိက တုိ႕ဘာတုိ႕ရဲ႕ တရားမ်ားလုိေပါ့။

ကိုယ္ကေတာ့ သီလထက္ ဒါနကိုခ်ည္း အေလးေပးတာမ်ိဳးကို မၾကိဳက္ဘူး။ လွဴဒါန္းျခင္းကိုလညး္ တစံုတရာေသာအက်ိဳးမ်ားကို ေမွ်ာ္ကိုးရ်္ လွဴျခင္းမ်ားကသာ ကိုယ္တုိ႕ဘာသာ၀င္လူမ်ားမွာ အားသာေနတယ္လို႕ ျမင္တယ္။
တကယ့္စစ္မွန္တဲ့လွဴဒါန္းျခင္းမွာ ဆုေတာင္းျခင္း မလုိအပ္ဘူး။ ဒါလွဴလုိက္လုိ႕ ငါ့အတြက္ သည္အက်ိဳးရရပါေစရဲ႕ ဆုိတဲ့ ေလာဘပါေနရင္ .. ဒါမဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ လုိအပ္တယ္လုိ႕ထင္တဲ့အခ်ိန္၊ လုိအပ္တယ္လို႕ထင္တဲ့လူကုိ ကုိယ္ကလုိအပ္တယ္လို႕ထင္တဲ့ပစ္စည္းကို ေပးလွဴလုိက္မယ္။ အဲသလိုလွဴလိုက္လို႕ အသံုးတည့္သြားအဆင္ေျပသြားျပည့္၀သြားမယ္ဆုိရင္ .. ကိုယ္ေက်နပ္တယ္။ ပီတိျဖစ္မယ္။ ဒါဟာျပည့္စံုပါၿပီ။ သည္လုိလွဴလိုက္လို႕ နိဗာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဴရပါေစသား ဆုိလို႕ေကာ.. က်င့္ၾကံမႈ မရိွရင္ ေရာက္ႏိုင္မွာ မုိ႕လို႕လား။
(ရိွပါေသးတယ္။ လွဴေပးပုဂိုလ္၊ လူဖြယ္ပစ္စည္း၊ လွဴခံပုဂိုလ္ ဆုိတာေတြ..။ ေနာက္မွ တစ္ခုခ်င္းစီ သံုးသပ္ေရးပါဦးမယ္ေလ..)

သိမ္ေဆာက္လုိ႕ အပယ္တံခါးပိတ္မယ္ဆုိတဲ့ ေဟာၾကားခ်က္မ်ိဳးကို ကိုယ္က အလြန္မုန္းတီးလွပါတယ္။ လူေတြမွာရိွတဲ့ေခါင္းထဲက ဦးေႏွာက္ေတြက ခ်င့္ခ်ိန္စဥ္းစားၾကဖုိ႕ သင့္ပါတယ္။ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ထားၾကတဲ့သူေတြအဖို႕ သိမ္ေဆာက္ရံုနဲ႕ အပါယ္တံခါးပိတ္ရင္ေတာ့... ... ၾကိဳက္တာလုပ္ၾက၊ ၿပီးရင္ သိမ္ေဆာက္လိုက္ၾကမယ္ လုိ႕ေျပာရံုပဲရိွပါေတာ့တယ္။

ေနာက္ဆံုးအေျဖထြက္ေတာ့.. ဘာသာတရားတုိင္းမွာ အေျခခံခ်င္းက သြားတူေနပါတယ္။ ဘာသာတရားတုိင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က လူေတြ ေကာင္းေကာင္းေနၾကဖုိ႕ပဲ။ ေနာက္တစ္ခုက ေမြးကတည္းက တစ္ေန႕ေသရမယ္ဆုိတာကို သိထားၾကရတဲ့အတြက္ မေသခ်င္တဲ့ ဘ၀တဏွာနဲ႕ ေနာက္ဘ၀ေတြဆြဲထည့္ထားတယ္လုိ႕ ကိုယ္က ေကာက္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ ေကာင္းကင္ဘံုရိွမယ္။ ငရဲဘံုရိွမယ္။ ေကာင္းတာေတြ လုပ္ဖုိ႕ ေကာင္းကင္ဘံု သို႕မဟုတ္ နတ္ျပည္နဲ႕ ဆြဲေဆာင္ထားမယ္။ မေကာင္းတာေတြ ကို ေရွာင္ၾကဥ္ဖုိ႕ ငရဲနဲ႕ ျခိမ္းေျခာက္ထားမယ္။ အဲသည္အထဲက ကို္ယ္တုိ႕ဘာကိုယူမလဲ။
လူတစ္ေယာက္ မေကာင္းတာမလုပ္ဖုိ႕ ငရဲနဲ႕ ေျခာက္ဖုိ႕လိုသလား။ ငရဲၾကိးမွာစုိးလုိ႕ ဒါကို မလုပ္ဘူးလို႕ေတြးတာမ်ိဳးကို ကိုယ္ကရံႈ႕ခ်ခ်င္ပါတယ္။ ကုိယ္တုိ႕လူသားေတြမွာ ဆင္ျခင္စဥ္းစားႏုိင္တဲ့ ဦးေနွာက္ေတြပါပါတယ္။ မေကာင္းတာ၊ မတရားတာကို မလုပ္မိဖုိ႕ ေနာင္ဘ၀မွေရာက္မယ့္ ငရဲၾကိဳေတြးစရာမလုိပါဘူး။ အခုဘ၀မွာတင္ လူဆန္တဲ့စိတ္၊ လူစိတ္နဲ႕ ေနနုိင္သူဟာ ေတာ္တည့္မွန္ကန္စြာ စဥ္းစားႏုိင္မွာပါ။
ေကာင္းတာပဲလုပ္ဖုိ႕ .. နတ္ျပည္နဲ႕ဆြဲေဆာင္မလား။ ကိုယ္ကေတာ့ နတ္ျပည္ကို စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ကိုယ္သိရသေလာက္ နတ္သားမ်ားဟာ အေပ်ာ္အပါးနဲ႕သာ အခ်ိန္ကုန္ၿပီး နတ္သမီးမ်ားက နတ္သားမ်ားကို အလုပ္အေၾကြးျပဳရတာနဲ႕ အခ်ိိန္ကုန္ပါတယ္။ သူတုိ႕ဘ၀ဟာ ကိုယ္တုိ႕ လက္ရိွလူ႕ဘ၀ေလာက္ေတာင္မွ အသံုးက်တာမဟုတ္ပါဘူး။ လူဆန္တဲ့စိတ္၊ လူေကာင္းစိတ္နဲ႕ပဲ ေကာင္းတာေတြ လုပ္ရပါမယ္။
လက္ရိွခန္ဓာမတြယ္တာ ေနာင္ခန္ဓာကို မေမၽွာ္ကိုးဘူးဆုိတာ အဲသည္မွာျပပါတယ္။ လက္ရီွခန္ဓာတြယ္တာစိတ္နဲ႕ ကိုယ့္ဖုိ႕ေတြခ်ည္းၾကည့္ ရင္ မေကာင္းတာေတြလုပ္မွာပဲ။ ေနာင္ခန္ဓာကို ေမွ်ာ္ကိုးေနလုိ႕သာ.. ေနာင္ဘ၀မွာ ေကာင္းဖုိ႕ေတြ ေတြးပူရင္း အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနၾကရတာလို႕ ကိုယ္ထင္တယ္။

ကိုယ့္အဖုိ႕ကေတာ့.. ကိုးကြယ္ျခင္းနဲ႕အခ်ိန္မျဖဳနး္ဘူး။ ရြတ္ဆုိပူေဇာ္ျခင္းေတြနဲ႕ အာရံုမေနာက္ဘူး။ အဓိပါယ္မဲ့တဲ့ လွဴဒါန္းျခင္းေတြ နဲ႕ .ကို္ယ္ပိုင္ပစ္စည္းမ်ားကို မျဖဳန္းတည္းဘူး။ က်င့္သံုးျခင္းနဲ႕ပဲ မွန္ကန္စြာေနသြားဖုိ႕ ၾကိဳၚစားပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္ေတြထဲမွာ ကိုယ္သေဘာအက်ဆံုးနဲ႕ အျပည့္စံုဆံုးကေတာ့ မဂၤဂင္ ၈ ပါးတရားေတာ္ပါပဲ။ အဲသည္ ၈ ပါးသည္ပဲ.. ဘ၀မွာ ေတာ္တဲ့မွန္ကန္စြာေနထုိင္မႈနဲ႕ စိတ္ႏွလံုးေအးခ်မ္းမႈတုိ႕ကို အျပည့္အ၀ေပးႏုိင္မယ့္.. တရားေတာ္ပါပဲ။

ကိုယ့္အဖုိ႕က လူ႕ဘ၀စြန္႕ဖုိ႕စိတ္ကူးမရိွ၊ ေနာက္ဘ၀ကိုလည္း ၾကိဳမပူခ်င္၊ စိတ္မ၀င္စားခ်င္တာေၾကာင့္.. (သံသရာလည္ခ်င္သေလာက္လည္စမး္ပါေစ) ေလာေလာဆယ္ မ်က္ေမွာက္ပစ္စ္ုပန္မွာ သူမ်ားကုိ ကုိယ္က မလြန္က်ဴးမိဖုိ႕။ အကုသုလ္အလုပ္မ်ား.. သူတပါးကုိ ထိခုိက္ေစမႈမ်ား လြန္က်ဴးမႈမ်ားက ကင္းေအာင္ ေနထုိင္သြားႏိုင္ဖုိ႕ကို ပဲ.. ဦးတည္ခ်င္ပါတယ္။

Rodin, Rose, Camille & me

ရိုဒင္၊ ရို႕စ္၊ ကမီးလ္ ႏွင့္ ကၽြန္မ

ရိုဒင္ဆုိတဲ့စာအုပ္က္ုိ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာၾကာပါၿပီ။ ၂၀၀၄ သို႕မဟုတ္ ၂၀၀၅ က ျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲသည္တုန္းက ဆရာမၾကီးေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ရဲ႕ မုိက္ကယ္အိန္ဂ်လုိ ကို သေဘာက်ခဲ့သလုိ… ျပင္သစ္ရဲ႕ နံမည္ေက်ာ္ ပန္းပုဆရာၾကီး ရိုဒင္ အေၾကာင္း ေမာင္ထြန္းသူက ျပန္ဆုိျပန္ေတာ့လည္း ပါရမီထူးတဲ့ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္အျဖစ္ သေေဘာက် ႏွစ္ျခိဳက္ခဲ့မိတယ္။ သူ႕ရဲ႕ လက္ရာပံုေတြကို ပံုႏွိပ္ထားတဲ့ စာအုပ္ထဲပါတာကို ၾကည့္လို႕အားမရလို႕.. အင္တာနက္မွာရွာေဖြၾကည္႔ရေသး စုေဆာင္းရေသးတယ္..။ ရုိဒင္ရဲ႕လက္ရာမ်ားကုိ သေဘာက်တာနဲ႕အတူ ရိုဒင့္ရဲ႕ ပါရမီျဖည့္ဘက္ ရို႕စ္ အင္မတန္ နားလည္မႈျပည့္၀တဲ့မိန္းကေလးအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳခဲ့သလို.. ကင္မီလာကိုလည္း အစြဲအလန္းၾကီးလြန္းတဲ့ ကေလးမကေလးအျဖစ္သာ ေကာက္ခ်က္ခ်ခဲ့မိတယ္။ ..အဲသည္တုန္းက ရုိဒင္ရဲ႕ ပန္းပုေတြအေၾကာင္းေလာက္သာ အာရံုမ်ားစူးစိုက္ေနခဲ့မိတယ္ထင္ပါရဲ႕… ။ အဲသည္ရိုဒင္ရဲ႕ လက္ရာေတြသာ ကုိယ့္ကို စိုးမုိးေနခဲ့ပါတယ္။ သူတုိ႕ ၂ ေယာက္ရဲ႕ မိန္းမသားဘ၀နဲ႕ ကန္ဒကို သိပ္မ်ားမ်ား မေတြးခဲ့မိဘူး။

ေနာက္ေတာ့လညး္ အဲသလို အႏုပညာေတြဘက္ကို မ်က္စိမလွည့္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အလုပ္ေတြကမ်ား၊ စာအုပ္ေတြနဲ႕လည္းကင္းကြာေနခဲ့တာ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ရိွခဲ့ေပါ့။ သည္ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္အတြင္း ကုိယ္ဟာ ဘ၀ထဲမွာရွင္သန္ ရုန္းကန္ရင္း ကိုယ့္ရဲ႕ ခံယူခ်က္ေတြ ဘယ္လုိေတြ ေျပာင္းလဲေနခဲ့တယ္ ဆုိတာဟာ ကုိယ္ကိုယ္တုိင္ ေတြးေခၚသတိထားမၾကည့္မိခဲ့တဲ့ ကိစ္စ။

ဒါေပမယ့္ ညကမွ စာအုပ္စင္ကေန ရိုဒင္ရဲ႕ စာအုပ္ကို ျပန္ကုိင္ၾကည့္ရင္း အစအဆံုး တစ္ေခါက္ထပ္ဖတ္ၾကည့္မိျပန္တယ္။ ရုိဒင္ကို ပါရမီထူးတဲ့ အႏုပညာရွင္တစ္ဦးအျဖစ္ု ေလးစားႏွစ္လိုစိတ္က အရင္ကလိုရိွေနတုနး္ပဲ ဆုိေပမယ့္.. ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ အလြန္စက္ဆုတ္မိလာတယ္။ ရို႕စ္နဲ႕ သူနဲ႕ ကို အျပန္အလွန္ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူေတြ အျဖစ္မျမင္မိေတာ့ဘူး။ ရုိ႕စ္ကိုေရာ ကင္မီလာကိုေရာအေပၚမွာ သူ႕အခ်စ္မရိွဘူး။ ရို႕စ္နဲ႕ ကင္မီလာ တုိ႕မွာရိွသမွ် သူဟာစုပ္ယူစားသံုးတယ္။ သူရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈဟာ .ဲသည္အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ ဘ၀ေတြကုိ နင္းေျခ ၿပီးမွ တက္လွမ္းခဲ့တာ လုိ႕ နာက်ည္းစြာေတြးမိသြားျပန္တယ္။ ရုိ႕စ္ရဲ႕ နာက်င္မႈမ်ိဳးနဲ႕ နာက်င္တတ္လာတယ္။ ရို႕စ္ခ်စ္သလုိ.. ရို႕စ္ခံစားခ်က္ေတြကို မ်ိဳသိပ္ၿပီး နားလည္ၾကင္နာေပးျဖည့္ဆည္းေပးရတဲ့ လုိခ်င္တာေတြ ရေလ့မရိွဘဲ အေပးသက္သက္သာ ရွင္သန္ေနရတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းကို နားလည္တတ္လာလုိ႕မ်ားလား။ ကင္မီလာလို႕.. အျပည့္မရရင္ လံုး၀မယူေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ အတ္တတစ္ခုနဲ႕ ရင္ထဲက အခ်စ္ကို ကိုယ္တုိင္ေျခမြဖ်က္စီးရင္း.. ဘ၀တစ္ခုလံုးဆံုးရႈံးခံလုိက္ရတဲ့ (ရူးလို႕ေတာင္သြားရသတဲ့) ကင္မီလာနာက်င္မႈေတြကို လည္း ကိုယ္က နားလည္တတ္ၿပီ။

ရုိဒင္လုိ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆန္ဒနဲ႕ တြယ္မက္မႈကို မိန္းမတစ္ေယာက္ဘက္က ခဏကေလးေတာင္မွ ၀င္ၾကည့္မေပးတတ္ဘဲ..သူ႕အေတြးနဲ႕သူသာ တစ္ကမ္ဘာလုပ္ရင္း ဘ၀ေဖာ္ကို တဘ၀လံုးအတြက္ ေအာင္ျမင္မႈ၊ ဆံုးရႈံးမႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၀မ္းနည္းမႈ စတာေတြေ၀မွ်ရမယ့္အစား စည္းတစ္ခုျခားလို႕.. လုိရာသံုးအျဖစ္သေဘာထားသူလို လူမ်ိဳးကို သူဖန္တီးခ့ဲတဲ့ အႏုပညာသက္သက္ကိုပဲ ပိုင္းျခား ခံစားရင္း ၾကံဖန္ ေလးစားးၾကည့္ရေတာ့မယ္။

စာအုပ္ကိုဖတ္လုိ႕ၿပီးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ မနက္ ၂ နာရီထုိးေနၿပီ။ စာအုပ္ကို ပိတ္လိုက္ၿပီး စားပြဲေပၚခ်ရင္း တအံ့တၾသၾကည့္ရင္ းေတြးေနမိတယ္။ ၾကည့္စမ္း ဘ၀ဟာ ၂ ႏွစ္အတြင္း ကိုယ့္ကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့လုိက္ျပန္ၿပီ။ ဘယ္လုိအေၾကာင္းတရားေတြကမ်ား လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္က ကိုယ္နဲ႕ အခု ကိုယ္ တုိ႕ရဲ႕ အေတြးအျမင္ေတြ သည္ေလာက္ လြဲေခ်ာ္သြားေစခဲ့တာပါလိမ့္..။

ကံေကာင္းတာတစ္ခုက ကိုယ္စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးတဲ့ တစ္ေန႕က်ရင္ ယူရုပ္ဖက္ကုိ သြားၿပီး မုိက္ကယ္လ္အိန္ဂ်လိုတုိ႕ ရိုဒင္တုိ႕ရဲ႕ လက္ရာေတြကို ကိုယ္တုိင္ ၾကည့္ရႈခ်င္ေသးတယ္ဆုိတဲ့ အိပ္မက္ကေလးတစ္ခု အေကာင္းအတုိင္းက်န္ေနေသးတာပါပဲ။ (ရိုဒင္ရဲ႕ ပန္းပုေတြ ကိုယ္တုိင္ မျမင္ေတြ႕ရဖူးေပမယ့္.. အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚက ခံစားရသမွ်နဲ႕ ကိုယ္ရွာေဖြသိရသမွ် ေနာက္ခံအေၾကာငး္အရာေလးမ်ားနဲ႕ ဆက္စပ္ခံစားပါဦးမယ္။)

ကိုယ္ေတြးမိတဲ့.. အံ့ၾသစရာေကာင္းတဲ့ေနာက္တစ္ခ်က္က ကိုယ္တုိ႕ဆီက ပန္းပုသမားေတြဟာ ျမတ္စြာဘုရားပံုကလြဲလို႕ တျခားထုဖုိ႕ ဘာေၾကာင့္ စိတ္မ၀င္စားၾကသလဲ ဆုိတာ စဥ္းစားလို႕မရပါဘူး။ ေက်ာက္သားေက်ာက္ေတာင္ေတြလည္း ကိုယ္တုိ႕မွာ ေပါပါရဲ႕.. သုိ႕ေပမယ့္.. ျမတ္စြာဘုရားပံုေတာ္ ကလြဲတဲ့ ေၾကးသြန္းတုိ႕ ေက်ာက္ဆစ္ပန္းပုေတြလည္း အေတာ္နည္းတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကူးထဲမွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ႕ အ၀ိုင္းၾကီးေတြအလည္မွာ..ဘာမွန္းမသိတဲ့ခပ္ေပါေပါပန္းေတြနဲ႕ တန္ဆာဆင္မႈ ေတြထက္စာရင္ စက်င္ေတာင္ဘက္ကထြက္တ့ဲေက်ာက္သားေတြ၊ ဂရက္နုိက္တံုးၾကီးေတြနဲ႕..ေမာ္ဒန္ပန္းပုေတြထားရင္ အမ်ားၾကီးၾကည့္ေကာင္းမယ္ထင္မိတယ္။