အင္း.. ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဆင္ျခင္မိျပန္တယ္။ စိတ္ကူးေပါက္ရင္ ေပါက္သလို ဇြတ္တရြတ္ ထလုပ္တတ္တဲ့ ကိုယ့္အက်င့္က တစ္ေယာက္တည္းသမား ဘ၀ မွာ မေထာင္းသာ ေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘ၀မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ျပသနာေပးမယ့္ ကိစ္စတစ္ခုလုိ႕ ဆင္ျခင္မိလာတယ္။
ကိုယ္ဟာ ကိစ္စတစ္ခုကို သိပ္စိတ္မ၀င္စားတဲ့အခါမွာ သိပ္အေလးမထားတတ္ေပမယ့္ ျဗဳန္းခနဲ စိတ္၀င္စားလာတဲ့အခါ.. စိတ္ကူးေပါက္သလို ထလုပ္ပစ္တတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာ့ လုပ္ခ်င္တုိင္းထလုပ္လုိက္ရတာ ေက်နပ္သြားတတ္ေပမယ့္ ေဘးလူေတြအတြက္ေတာ့ ခုတစ္မ်ိဳး ေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဳး အေျပာင္းအလဲ မ်ားလွတယ္ ထင္ၾကမယ္။
မေန႕က တစ္ရက္ဟာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ေပါက္ကရေတြ ၀ုန္းဒုိင္း ထလုပ္လုိက္ျဖစ္ေသးတယ္။ ခုေန မေန႕ကအေၾကာင္ းစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့.. ကုိယ္လုပ္ပစ္လုိက္တာေတြ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာင္ လုိက္မမီဘူး။ အဟက္...... ။
ခ်စ္သူကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ ေစ လိုက္ေသးတယ္။
ကိုယ့္ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကေတာ့... ကိုယ့္ရဲ႕ သည္အခ်ိဳးအတုိင္းသာ ဆုိ ရင္ တစ္သက္လံုးပ်င္းရမယ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ၀ုန္း ဒုိင္းဆုိ ထေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ကိုယ့္ကို ၾကည့္ရင္း စိတ္ေတြ တက္လိုက္ က်လိုက္ ေဒါသထြက္လိုက္ နဲ႕ ရူးမ်ားသြားမလားပဲရယ္။
ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘ၀ ကိစ္စဟာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ တစ္ခုခုဆုိရင္ ႏွစ္ေယာက္သေဘာကို ၾကည့္ဖုိ႕ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ အျမဲသတိေပးေနရေတာ့မယ္။
ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း အိမ္ေထာင္သည္ တစ္ေယာက္ ေျပာတာသတိရမိတယ္။ သူ႕ေယာင္းမ အပ်ဳိၾကီးက သူတစ္ခုခုလုပ္မယ္ ဆုိရင္ အေမကတစ္မ်ိဳးေျပာ၊ အေဖကတစ္မိ်ဳးေျပာ ေမာင္က တစ္မ်ိဳးေျပာနဲ႕ သူ႕သေဘာ သူ႕ဆန္ဒနဲ႕ ဘာမွ လုပ္ခြင့္မရဘူး။ သူလုပ္ခ်င္တာရဲ႕ ၅၀ရာႏႈန္းေလာက္ပဲ သူ႕သေဘာနဲ႕ လုပ္ခြင့္ရတယ္။ ေယာက္်ားပဲ ယူေတာ့မယ္ လို႕ ၾကံဳး၀ါးသတဲ့..။ အဲသည္ေတာ့.. အဲသည္ သူငယ္ခ်င္းမ က ေျပာလုိက္သတဲ့။ အစ္မေရ။ ေအးေအးေနပါ။ အခုက အစ္မလုပ္ခ်င္တာကို ၅၀ရာႏႈန္းလုပ္ခြင့္ရေနေသးတယ္။ လင္ယူလုိက္ရင္ အဲသည္ ၅၀ ရာႏႈန္းပါ ပါသြားမယ္ အစ္မေရ။ ကိုယ့္သေဘာဆန္ဒကို မိုင္းနက္စ္ ျပမေနရင္ ကံေကာင္းလို႕မွတ္တဲ့။
သည္လုိေပါ့ေလ... ။ ကိုယ့္သေဘာကိုေတာ့ မိုင္းနက္စ္ အထိ ျဖစ္ေအာင္မဟုတ္ေပမယ့္.. ဟုိဘက္ေလွ်ာ့ သည္ဘက္ေလွ်ာ့ နည္းနည္း စီေတာ့ ညိွၾကရမွာေပါ့။
ခုက ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြကို ၁၀၀ရာႏႈန္းေက်ာ္ေက်ာ္ ထထလုပ္ပစ္ေနတတ္တဲ့ အက်င့္ကေတာ့... ေတာ္ေတာ္ၾကီး ေျပာင္းလဲ ယူရမယ့္သေဘာမွာ ရိွမယ္။
အင္း............ ဒြတ္ခ၊ ဒြတ္ခ။
Sunday, December 16, 2007
စိတ္ျမန္ေသာ ကၽြန္မႏွင့္ အေလွ်ာ့့အတင္း အေျပာင္းအလဲ
Monday, December 3, 2007
တစ္ေန႕စာ အလြဲမ်ား
အလြဲမ်ားနဲ႕ စိတ္အညစ္ၾကီးညစ္ခဲ့ရတာကေတာ့.. မေန႕ကပါပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ ၂ ရက္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၂၀၀၇။
ဇာတ္လမး္စရရင္ေတာ့ ဟတ္ကြာတာက ႏို၀င္ဘာလခ်ဳပ္အၿပီးပို႕ရမယ့္ရက္ကို ၂ ရက္ေန႕လို႕သတ္မွတ္သတဲ့ ။ တနဂၤေႏြေန႕ၾကီး။ ကုိယ့္လူ၂ ေယာက္ကို နားရေအာင္လုိ႕.. စေနမွာ အၿပီးျဖတ္ၾကမယ္ ဆုိၿပီး စေနေန႕ည ၈ နာရီအထိလုပ္ေပမယ့္ နယ္ကတက္လာတဲ့ စာရင္းေတြက ျပင္စရာေတြကမ်ား စတာေတြနဲ႕.. ရႈပ္တာနဲ႕ မၿပီးေတာ့ တနဂၤေႏြထိ ဆက္လုပ္ဖုိ႕ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္။ တနဂၤေႏြ ကို မနက္ ၉နာရီမွာလစလုပ္တယ္ နည္းနညး္ပဲက်န္တာကို ၁၀ခြဲေလာက္ၿပီးမယ္မွန္းေပမယ့္.. မၿပီး။ သည္လုိနဲ႕ ရံုးမွာ ငုတ္တုပ္လာထုိင္ေစာင့္ေနတဲ့..
ကိုယ့္ရည္းစားကိုမွ အားမနာအားဘဲ ၿပီးေအာင္ လုပ္လုိက္ၾကတာ ေန႕လည္ ၁ နာရီခြံဲမွာ လက္စသတ္လုိက္ႏုိင္ပါတယ္။
အဲသည္အခ်ိန္အထိ ေန႕လည္စာမစားရေသးဘူး။ ေစာင့္ေနတဲ့သူ႕ကုိ အားနာနာနဲ႕ ဆာမူရိုငး္ကို သြားၾကတယ္။ ဂ်ပန္စားစားၾကမယ္ေပါ့ေလ..။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ၂နာရီ။ ဆုိင္က ပိတ္ၿပီ။ Close ဆုိတဲ့စာတန္းေလးနဲ႕။ စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ရွဳံ႕မဲ့မဲ့ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ဆုိင္ရွင္က မွန္တံခါးအတြင္းကျမင္ၿပီး လာထြက္ေခၚရွာတယ္။ စားမယ္ဆုိရင္၀င္ပါတဲ့။ ေနာက္ထပ္ဧည့္သည္ လက္မခံေတာ့ဘူးဆုိတဲ့အဓိပါယ္နဲ႕ close စာတန္းခ်ိတ္ထားတာေလးကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနၾကတဲ့ ကိုယ္တုိ႕ကို သနားသြားတယ္ထင္ပါရဲ႕.. သည္လိုနဲ႕.. အစားေတြမွာၿပီး စားေနမိရင္းကမွ “ဟာ” လို႕ ကိုယ္ထေအာ္မိတယ္။
သြားၿပီေလ..။ အဲသည္အခ်ိန္ေလးက်မွ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ သြားသတိရတာက ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စေနေန႕က ဘန္ေကာက္ကေန လွမ္းအကူအညီေတာင္းထားတဲ့ကိစ္စ။ သူ႕ရဲ႕ အျပန္ဖလိုက္ ဒိတ္ခ်ိန္းေပးပါဆုိတာ။ သြားတာပဲ။ ကို္ယ္ကလုပ္ေပးမယ္ လုိ႕ကတိေပးထားၿပီး မုိးလင္းကတည္း ကိုယ့္ဟာကုိယ္ ရႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာနဲ႕.. လံုး၀ လံုး၀ ၾကီးကို ေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ့တာ။ သိသိခ်င္း ေအာ္ငိုလုိက္ခ်င္တာေပမယ့္ သူက ဘယ္တတ္ႏိုင္ေတာ့မလဲတဲ့။ ဟုတ္တယ္ အဲသည္အခ်ိန္ အဲလုိင္းေတြ ပိတ္သြားၿပီေလ..။ စေန တနဂၤေႏြမွာ ေန႕တစ္၀က္ပဲလုပ္တဲ့သူတုိ႕က ညေန ၂ နာရီ ခြဲမွာ ဘယ္သူမွ မရိွေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ဘယ္လိုလုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ စိတ္ညစ္သြားတယ္။ တစ္ဖက္က ကိုယ့္ကို ယံုၾကည္လုိ႕ အကူအညီေတာင္းထးာတဲ့ကိစ္စ။
ထားေတာ့။ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆုိၿပီး .. သူ႕အတြက္ မ်က္မွန္လုပ္ဖုိ႕ရိွတာနဲ႕ မ်က္မွန္သြားလုပ္တယ္။ ေနာက္ ကိုယ့္ဖုန္းကို အုိဗာဆီး ေကာလ္တစ္ခု၀င္လာတယ္။ ဖုးန္ေျဖဖုိ႕ မရလုိက္ဘူး။ မစ္စ္ေကာလ္ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာမွန္းမသိတာနဲ႕.. အင္တာနက္ကေဖးမွာ အြန္လုိင္း၀င္လုိက္ရင္း ႏိုင္ငံျခားေရာက္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေယာက္က အေရးေပၚ ဘာအကူအညီမ်ားလိုပါလိမ့္လို႕ သြားၾကည့္တာ။ အဲသည္ အခ်ိန္မွာပဲ . ေနာက္တစ္ၾကိမ္ထက္ေခၚတယ္။
ဘန္ေကာက္ေရာက္ေနတ့ဲ သူငယ္ခ်င္း။ ေမာ္ေမာ္ေရ ရၿပီလားေဟ တဲ့။
ကိုယ့္တကိုယ္လံုးထူပူၿပီး ေျမာက္တက္သြားသလိုပဲ။ အသံတိမ္တိမ္နဲ႕.. ဟင့္အင္းေျဖရတယ္။
ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆုိးသြားတယ္ေလ..။ ကိုယ္လညး္ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ေမ့တာ.. ေမ့တာ။
အဲသည္ေန႕က သိပ္ကိုစိတ္ညစ္မိပါတယ္။
လက္တြဲေဖာ္ ပဲ့ကိုင္ရွင္ၾကီးက ေျဖသိမ့္ေဖာ္မရဘဲ သူ႕ထံုးစံအတုိငး္ ဆန္ရင္းနာနာဖြတ္ ဆုိတာလို ေကာင္းေကာင္းကို အျပစ္တင္ပါေတာ့တယ္။ အဲေလာက္ အေရးၾကီးတဲ့ ကိစ္စ အကူအညီေတာင္းတာ ေမ့ရသလား ဆုိၿပီးေတာ့ေပါ့။ နည္းနည္းပါးပါး ႏွစ္သိမ့္ေဖာ္မရဘူး။ သူက သာဆုိးေနေသးတယ္။ အဲသည္လို...............................။
ထြန္းအိျဒာဗို သီခ်င္းလုိဆုိရင္ “အပိုေတြကို မေျပာတတ္တဲ့သူ” လုိ႕ ခ်ီးက်ဴးရမလားပဲရယ္...။ အရင္းအတုိင္း စိတ္ထဲရိွတုိင္းကို ေျပာေျပာေနေတာ့တာပဲ။ စိတ္ညစ္ရတဲ့ အထဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခြင့္မလႊတ္ႏုိင္ျဖစ္ေနရတဲ့အထဲ သူက တစ္မ်ိဳး။
Saturday, December 1, 2007
ကၽြႏ္မတုိ႕ မီးဖုိေခ်ာင္၏ ပိုင္စုိးမႈဧကရီ
ကၽြန္မတုိ႕ငယ္စဥ္ကတည္းက ေမေမဟာ အခ်က္အျပဳတ္၀ါသနာပါၿပီး မီးဖုိေခ်ာင္ကို သူမွတပါးအျခားသူ ၀င္စြက္တာ လံုးလံုးမၾကိဳက္ပါဘူး။
ငယ္ကတည္းက ကၽြန္မတုိ႕ဟာ အျပင္မွာ သြားရည္စာ စားခဲပါတယ္။
ဘာလို႕လဲ ဆုိေတာ့ မုန္႕မ်ိဳးစံုကိုေမေမက အိမ္မွာပဲ လုပ္ေကၽြးလုိ႕ပါ။ စေနတနဂၤေႏြဆုိရင္ မုန္႕ဟင္းခါး၊ အုန္းႏို႕ေခါက္ဆြဲ။ လက္သုတ္စံု၊ အာပူလွ်ာပူ၊ အေၾကာင္စံု၊ ပလာတာနဲ႕ ၾကက္သားဟင္း။ ေထာပတ္ထမင္း၊ အုန္းထမင္း၊ ပဲထမင္း စသည္ျဖင့္ေပါ့။ တပတ္ကို တစ္ခုခုကေတာ့ ခ်က္စားျဖစ္ပါတယ္။
အဲသည္ဟင္းခ်က္နည္းေတြကေတာ့ မီးဖုိေခ်ာင္၀င္ကူရင္း သိေန တတ္ေနတာေပါ့ေလ..။ ေနာက္ၿပီးေမေမဟာ မီးဖုိေခ်ာင္ ၀င္ရွင္းထာလည္း မၾကိဳက္ပါဘူး။ သူ႕ဟာသူခ်က္ရင္ေတာ့ ဘာေတြ ဘယ္မွာထားတယ္ဆုိတာ သူသိသေပါ့။ သူမ်ားေတြ၀င္ရင္ ဘယ္ဟာကို ဘယ္မွာရွာရမွန္း ဘယ္သူမွ မသိေတာ့ပါဘူး။ သူမ်ားေတြကိုလည္း သူကအ၀င္မခံဘူး။ အဲသည္ေတာ့ အက်င့္ေတြက ပ်က္ေတာ့တာေပါ့။
၅ ႏွစ္ေလာက္က မိဘေတြက နယ္မွာ (ေဖေဖပင္စင္မယူခင္) ကိုယ္တုိ႕ ညီအစ္မေတြက ရန္ကုန္မွာ သင္တန္းတက္ရင္း အလုပ္လုပ္ရင္ းေနတုန္းက ကိုယ့္တာ၀န္နဲ႕ကိုယ္ေနလာရာက ေဖေဖပင္စင္ယူၿပီးလို႕ မိသားစု အတူတူလည္းျပန္ေနေရာ.. သူခ်ညး္၀င္ခ်က္ေတာ့တာပါပဲ။ အဲသည္လုိနဲ႕ ကိုယ္တုိ႕ေတြလည္း အက်င့္ပ်က္ၿပီး လက္ေဆးစားသလို ျဖစ္လာေတာ့တာေပါ့။
ေနာက္ၿပီးေမေမက ေန႕တုိင္းေစ်းသြားပါတယ္။ ကိုယ္တုိ႕ခ်ည္းပဲေနတုန္းက ကိုယ္က တစ္ပတ္တစ္ခါေစ်းသြားတယ္။ စေနေန႕ဟာ ကိုယ္ေစ်းသြားတဲ့ေန႕.. တစ္ပတ္စာ အသားငါးအသီးအ၇ြက္ ၀ယ္လာၿပီး အသားေတြကို ေက်ာ္တန္ေက်ာ္၊ ျပဳတ္ေၾကာ္လုပ္တန္လုပ္ လုပ္ၿပီးေရခဲေသတာထဲထည့္ထား။ ကိုယ့္အစ္မလတ္က အဲဒါေတြကို တနဂၤလာေန႕ကေနစၿပီ းတစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳး ထုတ္ထုတ္ခ်က္ရတယ္။ ဒါမ်ဳးိ။
ေမေမကေတာ့ အဲသလို ေရခဲေသတာထဲထားေတြကမေကာင္းဘူး ဆုိၿပီး ေန႕တုိင္းကို ေစ်းသြားပါတယ္။ သူပင္ပန္းလြန္းလို႕ မလုပ္ပါနဲ႕ တစ္ပတ္စာမဟုတ္ေတာင္ ၃ ရက္တစ္ခါေလာက္ပဲ သြားပါဆုိလည္း မရဘူး။
ဟိုတေလာေလးက ေမေမ ေတာ္ေတာ္မမာတာနဲ႕ ညီအစ္မေတြ ျပန္တုိင္ပင္ၿပီး ေမေမ့ကို မီးဖုိ မ၀င္ခုိင္းဘဲ နားေစပါတယ္။ ညဖက္ ညစာစားၿပီးရင္ ကုိယ္က မနက္ထမင္းခ်ိဳမ့္အတြက္ ခ်က္ပါတယ္။ ခ်က္ၿပီးမွပဲ အိပ္ပါတယ္။ မနက္ ၅ နာရီေလာက္ (မီးမပ်က္ခင္) ကိုယ့္အစ္မၾကီးက ထၿပီး ထမင္းခ်က္၊ ဟင္းေႏြး ထမင္းဗူးေတြ ထည့္။ ေနာက္ ကိုယ္ႏုိးေတာ့ မနက္စာဘရိတ္ဖက္စ္ လုပ္ေပါ့။
အဲသလိုေနလာရင္း သူ႕ကုိ လူမမာလိုဆက္ဆံတာ ေမေမကၾကိဳက္ပံုမရ။ တစ္ေန႕ ကိုယ္အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး ညစာစားေနတုန္း ေဘးကထုိင္ၿပီး မနက္အတြက္ ဟင္း အေမခ်က္ၿပီးသြားၿပီး။ ၾကက္သားဟင္း။ မနက္ကို ေႏြးၿပီးထည့္သြားရံုပဲ။ တဲ့။
ၾကည့္ဦး ကိုယ့္ထက္ဦးေအာင္ အေစာၾကီးၾကိဳခ်က္ထားတယ္။
ထားေတာ့ မနက္လည္း ကိုယ့္အစ္မက ၅ နာရီထတာကို ၃ နာရီေလာက္မွာ သူက ထခ်က္ထားျပန္တယ္။ ကိုယ္တုိ႕ႏိုးေတာ့ အားလံုးၿပီးေနၿပီ။ ခက္တာပဲေနာ္.. ။
ဒုက္ခ။ သူအတင္းလုိက္လုလုပ္ေနေတာ့ သူပိုပင္ပန္းတာေပါ့။ ကိုယ္လည္း စိတ္ေလွ်ာ့ထားလုိက္တယ္။ စေနမနက္က်ေတာ့ ၇ နာရီ ကိုယ္ထတယ္။ ရယ္ရတယ္။ ေမေမေစ်းသြားၿပီတဲ့။ ၾကည့္ဦး။ ေစ်း၀ယ္တာကုိယ္၀ယ္မွာစိုးလို႕ သူဦးေအာင္ ထြက္သြားတာေလ..။
အဲ.. သူဟာ လူမမာမဟုတ္ပါဘူးဆုိတဲ့ အဓိပါယ္နဲ႕ စေနေန႕မွာ မုန္႕ဟင္းခါးခ်က္ပါတယ္။ ကိုယ္က စေန အုိဗာတုိင္မ္လာလုပ္ရေတာ့ ရံုးကို မုန္႕ဟင္းခါး အပို႕လႊတ္လုိက္တယ္။ ကိုယ့္အစ္မၾကီးနဲ႕။ ငါလည္းေျပာမရဘူးဟယ္တဲ့ အစ္မၾကီးက ညည္းတယ္။ သူကငါတုိ႕ထက္ဦးေအာင္ လုလုပ္ေတာ့ သူပိုပင္ပန္းတာေပါ့တဲံ။ သည္ေန႕ တနဂၤေႏြ ေနာက္က်မွ ထခ်င္တာေပါ့ကြယ္..။ အိပ္ယာကထေတာ့ ၇ နာရီ ခြဲ.. မေန႕က က်န္တဲ့မုန္႕ဖတ္နဲ႕ စားလုိ႕ရေအာင္ ငါးဟင္းခါး ခ်က္ထားတယ္။ အာပူလွ်ာပူဆန္ဆန္ေပါ့။ အဆင္သင့္ပဲ။
ကဲ.. မခက္ဘူးလား။
ကိုယ့္အေမက မီးဖုိေခ်ာင္ကို သည္နည္းနဲ႕ ျပန္လည္သိမ္းပိုက္လုိက္ျပန္ၿပီ။
အျပင္အလုပ္လုပ္ရတဲ့ ကိုယ္တုိ႕လည္း သူ႕ကိုျပိဳင္ၿပီး သူ႕ထက္ေစာေအာင္ ဘယ္သူမွ မထႏိုင္ပါဘူး။ မလုပ္ပါနဲ႕လို႕ ဇြတ္ေျပာျပန္ရင္လည္း သူ႕ကို လူမမာလုိဆက္ဆံလုိ႕ သူက မၾကိဳက္ဘူး။ အိမ္ေဖာ္လည္းေခၚလုိ႕မရ။ အရင္တုနး္ကေခၚဖူးတာေတြလည္း သူကမၾကိဳက္လို႕။ ခုေတာ့ မိသားစုက မ်ားလာေတာ့ အိမ္မွာက်ပ္တာလည္းပါတာေပါ့။ ေန႕ခင္းပိုင္းပဲ ေလွ်ာ္တာဖြတ္တာ မီးပူတုိက္တာ အတြက္ပဲ ေခၚေတာ့တယ္။
မီးဖုိေခ်ာင္ကေတာ့.. သူ႕လက္ထဲက လံုး၀လက္မလႊတ္ခ်င္တဲ့သေဘာ..။
Friday, November 30, 2007
for... Charles
Should old acquaintance be forgot,
and never brought to mind ?
Should old acquaintance be forgot,
and auld lang syne ?
