3 MAY 2008

မေန႕က မေသခဲ့လုိ႕ ဒီေန႕ အြန္လိုင္း၀င္ႏိုင္ပါတယ္။

၂ ရက္ေန႕က ရံုးေစာေစာဆင္းလုိ႕ရတယ္ေျပာေပမယ့္ လုပ္စရာေတြ မျပတ္ေသး တာေၾကာင့္ ၄ နာ၇ီေက်ာ္မွ ျပန္လာျဖစ္တယ္။ ေမာင္ရမး္မဂၤလာေဆာင္ေတာင္ ေယာက္်ားပဲ သြားလုိက္တယ္။ မိုးထဲေလထဲကေန ရႊဲရြဲစိုၿပိး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေသာ့က မေန႕က ၀တ္ခဲ့တဲ့ ကုတ္အက်ီ ၤထဲမွာ က်န္ခဲ့ၿပီဆုိတာ သတိရတယ္။
မုိးကလည္း ၾကီး...။ ေယာက္်ားကိုလည္း ဖုနး္ေခၚမရ ေရရြဲရြဲစုိနဲ႕ အိမ္ေပါက္၀မွာ ငုတ္တုတ္ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ ေစာင့္ရတယ္။

ခ်မ္းတာနဲ႕ ေလထဲမုိးထဲ ေစာေစာအိပ္လုိက္တယ္။ တေရးႏုိးေတာ့ ည ၁၁ နာရီ ေလေတြ မုိးေတြ ၀ုန္းတုိင္း ၾကဲေနပါၿပီ။ ျပတင္းမွန္က ေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ အုန္းပင္ေတြယိမ္းထုိးေနတာေတြ႕ရတယ္။ ေလတုိက္သံေတြ ကလည္း တရြီးရြီးနဲ႕။

ခနေနေတာ့ မီးေတြ ပ်က္သြားပါေရာ.......။

ည ၂ နာရီဗလာက္က်ေတာ့ အိမ္ပါ သိမ့္ခနဲ သိမ့္ခနဲ ငလ်င္လႈပ္သလုိ လႈပ္ေတာ့ ျပန္ႏုိးလာပါတယ္။
ေခါင္မိုးသြပ္ခ်ပ္ေတြလည္း လန္ကုန္သြားမေျပာတတ္ပါဘူး။ မုိးေတြ လည္း ဟိုနားကယုိ ဒီနားကယုိ နဲ႕ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ရိွသမွ် ပံုးေတြ ခြက္ေတြ ခံရတယ္။ သုတ္စရာ ဂ်ာနယ္ေတြ အပံုလုိက္ကို တစ္အိမ္လံုး လုိက္ခင္း..။ အိပ္ယာထဲလည္း မိုးေတြ ယို..။ နံ၇ံနဲ႕ ကပ္ေနတဲ့ ဗီဒုိေတြလည္း မိုးယိုမွာ စိုးလုိ႕ ပလပ္စတစ္ စၾကီးေတြ လုိက္အုပ္ နဲ႕.. ဗ်ာမ်ားေနရတယ္။ အိမ္ထဲေရ၀င္တာေတြလည္း ခပ္တုတ္ရေသးတယ္။

အျပင္ ကလည္း ၀ုန္းဒိုင္းေတြ ၾကဲေနပါတယ္။ ဘာေတြ က်ကြဲမွန္းမသိတဲ့ တခြမ္းခြမ္း အသံေတြလည္း ၾကားေနရတယ္။ သြပ္မုိးေတြေပၚကို ဒလိမ့္တုန္းနဲ႕ လာလီွမ့္သလုိ အသံေတြလည္း ထြက္ေနပါတယ္။

ေတာ္ေတာ္ၾကမ္းတဲ့ နာဂီပါ။ အိမ္ကုိ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ ကံေကာင္းစြာ ဖုန္းလုိင္းက ရေနပါတယ္။ အိမ္ကလူေတြလည္း ငုတ္ထုတ္ထထုိင္ေနၾကတယ္ဆုိပါတယ္။

ေၾကာက္လုိက္ရတာမ်ား အသက္ပါ ပါၿပီမွတ္တာပဲ။.. ေနတာက ေျခာက္ထပ္တုိက္ အေပၚဆံုး။ တုိက္က လႈပ္ေနေတာ့ တုိက္မ်ား ၿပီဳက်ရင္ ၿပီးပါေရာ မွတ္တာပဲ ။ ေအာက္ဆင္းေျပးရေအာင္ကလည္း အျပင္မွာက ျဖစ္ခ်င္တုိင္း ျဖစ္ အုန္းဒိုင္းက်ဲေနတာ။

ဒီဗလာက္ၾကီးၾကမ္းမယ့္ဟာကို ဘာမွ သတိေပးျခင္းမရိွခဲ့ဘဲ.. မဲရံု မဲရံု မဲရံုဆီသို႕ ပဲ တခ်ိန္လုံးလုပ္ေနခဲ့တာကုိ ေတြးၿပီး ေဒါသေတြ ထြက္ေနမိပါတယ္။

မနက္ ၅ နာရီဗလာက္က်ေတာ့ နည္းနည္း လင္းလာတာမို႕ အျပင္ကို ျမင္ရပါတယ္။ ေလကေတာ့ ၾကမ္းတုန္းပဲ မုိ႕ မွန္ေပါက္ကေျခာင္းၾကည့္ုလိုက္ ရင္ သြ့ပ္ခ်ပ္ၾကီးေတြ တ၀ီွး၀ိွးလြင့္ေနတာ ျမင္ေနရတယ္။ သစ္ပင္ေတြလည္း ၾကိဳးတဲ့ဟာၾကိဳး။ ေလသံၾကီးကလည္း ရြွီးရြီး နဲ႕ေနတာပဲ။

ဘုရားခန္းေလးကမိုးလြတ္ေတာ့ အဲနားမွာ ဖ်ာေလးခင္းၿပီး ေမာေမာနဲ႕ တေမွးေမွးလုိက္ရေသးတယ္။ လူသံေတြ ၾကားေတာ့ ျပန္ႏုိးလာေတာ့ မနက္ မုိးလင္းေနၿပီ။ ေလနည္းနည္း ျငိမ္ေနတာမို႕.. လူေတြ အျပင္ထြက္ၿပီး ရံုးစုရံုးစုနဲ႕.. စကားေတြ ေျပာေနၾကပါတယ္။ ရံုးက ဒရုိင္ဘာဆီက ဖုန္းလာတယ္။ ဟန္းဖုနး္နဲ႕ ဆက္တာ..။ (လိုင္းဖုနး္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပ်က္ကုန္ပါၿပီ။ အပင္ေတြလဲလို႕) သူတုိ႕အိမ္ေပၚ ကုကုိလ္ပင္ လဲက်လို႕.. ျပားသြားပါသတဲ့.. အိမ္ေရွ႕ပိုင္းကို လူေတြ ေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ေဘးက အေဒၚအိမ္မွာ ခဏေနရတယ္ အေၾကာင္းၾကးာပါတယ္။ ေနာက္၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ ဆီက ဖုန္းလာျပန္ပါတယ္။ အေပၚဆံုးထပ္မွာ ေနတာမုိ႕ .. အမိုးေတြ ပြင့္ထြက္သြားၿပီဆုိပါတယ္။ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ဘူး...။ ဟုတ္လား။ စိတ္မေကာင္းပါဘူး ပဲေျပာရတယ္။

၀မ္းေရးက ရိွေသးတာေၾကာင့္ ေလထဲမိုးထဲ ကပဲ ဂတ္စ္မီးဖုိေလးနဲ႕ ခ်က္ျပဳတ္စားရတယ္။ အားလံုး ညေန ၃ နာရီ ခြဲေလာက္မွွ ျငိမ္သက္သြားပါတယ္။ အင္တာနက္ရိွတဲ့ တဲ့ ရံုးကို သြားခ်င္လုိက္တာ ရြေနတာပဲ။ ေယာက္်ားက မထြက္သင့္ေသးဘူး ဆုိလုိ႕.. ျပတင္းေပါက္ကေနဘဲ အျပင္ကိုၾကည့္ေတာ့.. ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ေခါင္မိုးေတြ လြင့္ထြက္ကုန္တာ.. အေပါက္ေတြ အေပါက္ေတြ နဲ႕.. အင္တာနာေတြအကုန္ က်ိဳးက်.. တုိးလုိး တန္းလန္း.. စေလာင္းေတ လည္း က်ိဳးတဲ့ဟာက်ိဳး.. တ၀က္တပ်က္ တန္းလန္းၾကီးေတြ က်တဲ့ဟာက် .. အလုံးလုိက္ၾကီး လမိးေပၚ ျပဳတ္က်ေနတာေတြေရာ.. တလမး္လံုး မြစာၾကဲေနတာပါပဲ..။

ေခါက္ဆြဲေလး ျပဳတ္စားၿပီး အရမ္းကို အျပင္ထြက္ခ်င္ေနတာနဲ႕ ညေန ၅ နာရီဗလာက္ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ တားမရတဲ့အဆံုး ေယာက္်ားကလည္း သြားခ်င္ရင္လည္း သြားဆုိၿပီး လႊတ္လုိက္ပါတယ္။ သူလည္း မုိးယိုတာ ဘာညာနဲ႕ တစ္ညလံုး မအားရတာနဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာနဲ႕.. တစ္ေယာက္တည္း ထြက္ခ်လာလိုက္တယ္။

ေနတာက ဗဟန္း ၂ လမ္းဆုိေတာ့ လမိးထိပ္ထြက္လုိက္တာနဲ႕ ကန္ေတာ္ၾကီး ပန္းျခံထဲက သစ္ပင္ၾကီးေတြ အတံုးအရံုး လမ္းေပၚလဲက်ၿပီ းတစ္လမ္းလံုး ရစရာမရိွပါဘူး။ .. တက္စီငွားလုိ႕ရတာနဲ႕ ရံုးရိွတဲ့ ျမိဳ႕ထဲဘက္ ထြက္တာ.. လမး္တုိင္းဟာ သစ္ပင္ၾကီးေတြ ျပိဳလဲ ထားလုိ႕ ပိတ္ေနပါတယ္။ ျပည္လမ္း တစ္လမ္းလံုးလည္း ရစရာမရိွေအာင္ ပ်က္စီးလို႕..။ တုိက္တန္းလ်ားေတြရဲ႕ အေပၚဆံုးထပ္ ေခါင္မိုးေတြ လံုး၀မရိွေတာ့ဘူး.. ေဟာင္းေလာင္း.. လူေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္သလဲ မသိရ........။

ဓာတ္တိုင္ေတြေရာ သစ္ပင္ၾကီးေတြေရာ အတံုးအရံုးလဲၿပီး လမ္းေတြ ဟာ မွတ္မိစရာမရိွေအာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒါေတြ ရွင္းဖုိ႕ ဆုိ အနည္းဆံုး ၂ ပတ္ကေန ၃ ပတ္ေလာက္ၾကာႏိုင္တယ္။ အဲသည္ ဟာၾကီးေတြ မရွင္းႏုိင္ေသးရင္ မီးကလည္း ျပန္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဖုန္းလုိင္းေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပ်က္ပါတယ္။ သစ္ပင္ၾကီးေတြ လည္း ခ်က္ခ်င္း မဖယ္ရွားႏုိင္ေသးဘူး။ ဒီမနက္ ထပ္ထြက္လာေတာ့.. အပင္ၾကီးေတြ မဖယ္ရွားႏိုင္ေသးေပမယ့္ လမ္းေပၚလဲက်ေနတဲ့ အပိုင္းေတြ လႊဲနဲ႕ တုိက္ျဖတ္ ထားေတာ့ တစ္စီးစား သြားလုိ႕ရေအာင္ လုပ္ေပးထားတာ ေတြ႕ရတယ္။

အိမ္ေတြကေတာ့ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ သြပ္ျပားေတြ၀ယ္ ေခါင္မုိးေတြ ျပန္မိုးဖို႔ လုပ္ေနၾကတာေတြ႕ရတာပဲ။ လမ္းေတြ က ပိတ္ေနေတာ့ တစ္ေနရာနဲ႕ တစ္ေနရာ သြားလာဖုိ႕ကမလြယ္ပါဘူး။ ဖုန္းလုိင္းေတြလည္း ျပတ္၊ အင္တနာေတြ က်ိဳးစေလာင္းေတြျပဳတ္က်၊ မီးကမလာဆုိ ေတာ့ ဘာသတင္းမွ မသိရပါဘူး။ ေရဒီယိုလည္း မရပါဘူး။ ျမိဳ႕ထဲ ကိုယ္ေနတဲ့ေနရာေလာက္ပဲ သိရတယ္။ က်န္တဲ့အပုိင္းေတ ြဘာျဖစ္ၾကတယ္ေတာ့ မသိရေသးဘူး။

စက္ရုပ္

ရံုးေျပးလိုက္၊ အိမ္အလုပ္လုပ္လုိက္နဲ႕.. တခါတေလ. ေယာက္်ားက ဒင္နာရိွတဲ့ေန႕ေတြ အိမ္သြားစား၊ အဲသလို အဲသလုိ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနရင္းနဲ႕ လူဟာ စက္ရုပ္နဲ႕တူလာတယ္..။

အသိစိတ္မပါဘဲ လုပ္စရာရိွတာေတြ လုပ္ေနသလိုမ်ိဳးၾကီး။ ဟိုတစ္ေန႕ကဆုိရယ္ရတယ္။ မနက္ကကိုယ္ရံုးသြားတုန္းမွာ ေလွ်ာ္စရာအ၀တ္ျခင္းေတာင္း ျပည့္ေနတာကို ေတြ႕တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ညေနျပန္လာရင္ ေလွ်ာ္မယ္ လို႕မွတ္ထားတယ္။

ညေနရံုးကျပန္ေရာက္ေတာ့.. ေအာက္ထပ္မွာ ေရေတြလာေနတာေတြ႕ေတာ့ ၀မး္သာအားရတက္သြားတယ္။ (ညဖက္ေတြမွ ေရလာတတ္တာ) အေပၚေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေရတင္လုိက္တယ္။ ေနာက္ေဖးကိုေျပး၀င္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ထဲကိုေရေတြျဖည့္ .. ေအာ္.. ဆပ္ျပာမႈန္႕ လုိ႕သတိရတယ္။ ကုန္ေနတာကိုလညး္ သိတယ္။ မ်က္စိေလးေ၀့၀ဲၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေဘဇင္ေပၚမွာ အီလန္တစ္ထုတ္ ေဖာက္ၿပီးသားေလး တင္ထားတာေတြ႕တယ္။ (ဒါကိုလည္း ခဏေလာက္ရပ္ၿပီး မစဥ္းစားမိဘူး။ ဆပ္ျပာမႈန္႕ဘာ့ေၾကာင့္ရိွေနလဲ..။ ေဖာက္ၿပီးသား ဘာလို႕ျဖစ္ေနလဲ၊ ဘယ္သူသံုးထားလုိ႕လဲ လုိ႕လည္း မေတြးဘူး) ဟား. အေတာ္ပဲ ေဖာက္ၿပီးသားေလးဆုိၿပီး စက္ထဲထည့္.. ေမႊပါတယ္။ ဆပ္ျပာေရရၿပီဆုိေတာ့ အ၀တ္ျခင္းေတာင္းသြားယူတယ္။ မရိွေတာ့ဘူး။ ဟာ... ဆုိၿပီးေနာက္လွည္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အားလံုးေလွ်ာ္ၿပီး လွမ္းၿပီးသား.. အ၀တ္ျခင္းေလွ်ာ္တဲ့ ဇလံုက အနားမွာ... ကိုယ္က ရႈပ္လုိ႕ ေျခေထာက္နဲ႕ ကန္ၿပီး ေဘဇင္ေအာက္ တြန္းထုတ္လုိက္ေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေယာက္်ားက ေစာေစာျပန္ေရာက္ၿပီး ေလွ်ာ္ထားၿပီးသား..။ ၿပီးမွ ခ်ိန္းထားတာရိွလုိ႕ ျပန္ထြက္သြားတာ။ ကုိယ္ကမူးရွဴးထုိးလုပ္မွာစိုးလုိ႕ ေလွ်ာ္ၿပီးတာသိေအာင္ ေလွ်ာ္တဲ့ ဇလံုကို အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ေရွ႕မွာ ကန္႕လန္႕ခ်ထားခဲ့တာ။ ဆပ္ျပာမႈန္႕ထုတ္မရိွတာလည္း သူ႕ဟာသူ ၀ယ္ၿပီး သံုးလက္စကို ခ်က္ခ်င္းျမင္ေအာင္ တင္ထားခဲ့တာ။

သူစိုိးရိမ္တဲ့အတိုင္းပဲ.. ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကိုယ္က စက္ရုပ္တစ္ရုပ္လုိ ဒလစက္နဲ႕ ဆပ္ျပာရည္ေတြ ေဖ်ာ္ပစ္လုိက္ၿပီးမွ ေလွ်ာ္စရာအ၀တ္မရိွေတာ့မွန္းသိရတယ္။

ညသူျပန္ေရာက္ေတာ့... အဲသလိုေတြ တန္းလုပ္မယ္ဆုိတာသိလုိ႕.. သတိထားမိေအာင္ တမင္ လုပ္ထားခဲ့တာလဲ .. နည္းနည္းပါးပါး စဥ္းစားပါဦးေတာ့လားတဲ့..။ မရဘူး.. ။ရံုးမွာလည္းသိပ္ရႈပ္တာ အိမ္ေရာက္ရင္လည္း ေရလာတုန္း ဒါေတြ ေျပးလုပ္ရတာကို အက်င့္ပါေနတယ္ေလ..။ တကယ့္ စက္ရုပ္မၾကီးလုိျဖစ္ေနတယ္။

စိတ္ပ်က္စရာ..။

အျပင္အလုပ္လုပ္ေသာ အိမ္ေထာင္ရွင္မ ဘ၀

မၾကာေသးမီက အိမ္ေထာင္ျပဳလုိက္တဲ့အတြက္ ခုေတာ့ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ကိုေရာက္ေနပါၿပီ။
တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ ခုေနာက္ပိုင္းႏႈတ္ဆက္ရင္ ဘယ္လုိလဲ.. .အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀က လုိ႕ ေမးၾကတယ္။

အရင္နဲ႕မတူတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြေတာ့အမ်ားၾကီး

အရင္က မနက္ဆုိ အိမ္မွာ ရံုးမသြားခင္ breakfast က ready ပဲ။ ဘုရားစင္က ေသာက္ေတာ္ေရဘာညာက ေဖေဖကလဲေပးၿပီးသား။ ပန္းက ေမေမလဲေပးထားၿပီးသား။ ဘုရားရိွခုိးမယ္ဆိုရင္ ဦးခ် သြားရံုပဲ။
ကိုယ့္အိမ္မွာေတာ့ အလုပ္ေတြ တာ၀န္ေတြကပိုလာတယ္။ မနက္စာလည္းလုပ္ရတယ္။ မနက္စာလုပ္တယ္ဆုိတာ အလြယ္ဆံုးကေတာ့ ေကာင္ညွင္းေပါင္းပဲျပဳတ္ ဆုိတဲ့ အသယ္ေခၚ၀ယ္စားတာမိ်ဳးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေန႕တုိင္းလည္းမစားႏိုင္ဘူး။ ရွမ္းဆုိင္က တုိ႕ဟူးေနြးလည္းအတူတူပဲ။ အျမဲမစားႏုိင္ဘူး။ စားေတာ္ပဲျပဳတ္သယ္ျဖတ္သြားတဲ့အခ်ိန္ ကမန္းကတမ္းထ ပဲျပဳပ္၀ယ္၊ ထမင္းပူပူေလး ကမန္းကတမ္းခ်က္၊ ပဲဆီေလးဆမ္းပဲျပဳတ္ေလးထည့္ ဆားေလးထည့္ နယ္ စားရတဲ့ မနက္စာကလည္း တခါတရံပဲေကာင္း၊ ေန႕တုိင္းမေကာင္း။ သည္ေတာ့.. ေန႕တုိင္းစားေနရတဲ့ဒီမနက္စာ စဥ္းစားရတဲ့ အလုပ္က အလြန္ၾကီးကို ရႈပ္တာပါပဲ။ ေပါင္မုန္႕၀ယ္ထားတယ္။ တူးနာဗူးရယ္ မေယာနီးစ္ရယ္၊ က ဆန္းဒြတ္ခ်္ လုပ္စားတယ္။ ၾကက္ဥျပဳတ္၊ မေယာနီးစ္နဲ႕ ဆန္းဒြတ္ခ်္၊ လုပ္တဲ့တဲ့ ဟာက အဲသည္ ၂ မ်ိဳးပဲ။ ဒါလည္း ေန႕တုိင္းမရေတာ့.. ေကာင္ညင္းေပါင္းရယ္၊ ပဲျပဳတ္ထမင္းနယ္ရယ္၊ ဆန္းဒြတ္ခ်္ရယ္၊ ၀က္အူေခ်ာင္းနဲ႕ ထမင္းေၾကာ္ရယ္၊ ကို္ လွည့္ပတ္ၿပီး မနက္တုိင္းစားေနရပါတယ္။ သိပ္ပ်င္းတာပဲ။ မနက္မနက္ အဲဒါ ထလုပ္ရတာ။ မနက္စာစားဖုိ႕ ဘုရားစင္က ဆြမ္းေတာ္ကလည္းရိွေသးတယ္။ ေကာ္ဖီကေဖ်ာ္ရေသးတယ္။ သည္ေတာ့ စားၿပိးရင္ ေဆးရမယ့္ပန္းကန္ေတြက ဆြမ္းေတာ္ပန္းကန္ရယ္၊ လူ၂ ေယာက္စာပန္းကန္ရယ္၊ ေကာ္ဖီ ၂ ခြက္၊ ေရေႏြးၾကမး္ခြက္၊ ေကာ္ဖီအုိး၊ ထမင္းေၾကာ္သို႕မဟုတ္ ထမင္းဆီဆမ္းနယ္တဲ့ အိုးတုိ႕ ဇလံု တို႕။ ပ်င္းတယ္ပ်င္းတယ္။ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ အဟုတ္။

ေန႕လည္စာကေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္တဲ့ေန႕ ထခ်က္ၿပီး ထမင္းဗူးထည့္တယ္။ မဟုတ္ရင္လည္း တျခားရံုးက စတာ့ဖ္ကန္တင္းကေနပဲ မွာစားလုိက္တယ္။ ညေနစာေတာ့ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ခ်က္စားျဖစ္ပါတယ္။
အစားအစာကလည္း ျဖစ္သလုိ မစားတတ္၊ ေကာင္းေကာင္းေလးပဲ စားခ်င္ေတာ့ အင္မတန္အလုပ္ရႈပ္ပါတယ္။

ခ်က္တာကို အစားေကာင္းမတ္ေတာ့ စိတ္ပါေပမယ့္ ေဆးတာကိုမလုပ္ခ်င္ဘူး။ ေလွ်ာ္တာဖြတ္တာကေတာ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ရိွေတာ့ လုပ္ခ်င္ပါတယ္။ မီးပူတုိက္ကေတာ့ လံုး၀မွကို စိတ္မ၀င္စားဘူး။ အိမ္မွာ ပန္းအုိးေတြ ဘာေတြ အလွထိုးတာစိတ္၀င္စားေပမယ့္ တျမတ္စည္းလွည္း ၾကမ္းတုိက္တဲ့ဟာကိုေတာ့ လံုး၀မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရ ၁၀ခြက္လဲရတာကိုလည္း စိတ္မ၀င္စားဘူး (ကန္ေတာ့ကန္႕ေတာ့) အဲဒါကေတာ့ ေယာက္်ားပဲလုပ္တယ္။ သူက ၾကံဳရင္ၾကံဳသလုိ ပန္းကန္ကူေဆးေပးတယ္။ အ၀တ္ေတြေလွ်ာ္ေပးတယ္။ ေရတင္တာဘာညာ တာ၀န္ေတြယူတယ္။ ေျခာက္သြားတဲ့အ၀တ္ေတြ ေခါက္ေပးတယ္။ ခ်က္တာကေတာ့သူက အစားအေသာက္အတြက္ လံုး၀ကရိကထမ်ားလိုသူမဟုတ္တဲ့အတြက္ ဘာမွ မကူပါဘူး။ ခ်က္တာကို။ ပင္ပန္းလိုက္တာ.. ဘာေတြခ်က္ေနတာလဲ.. သူသာဆုိ လြယ္လြယ္ပဲစားလိုက္မွာ လုိ႕ လာလာေျပာတာကုိလဲ ကို္ယ္က စိတ္တုိပါတယ္။ သည္ေတာ့ ကိုယ္ခ်က္ျပဳတ္ေနရင္ သူ႕ဟာသူ အေခြထုိင္ၾကည့္ၿပီးေစာင့္တယ္။

စားေသာက္ၿပီးရင္ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းသြားၿပီ။ ေနာက္ေန႕ထ။ မနက္စာလုပ္၊ ရံုးသြား။ ျပန္လာ ေလွ်ာ္လိုက္၊ ခ်က္လုိက္၊ တျမတ္စညး္ေလး ထယမ္းခ်င္ယမ္းလုိက္နဲ႕.. အလုပ္ေတြရႈပ္လိုက္တာကြာ......................................။ အေမကအိမ္မွာ ေခၚေခၚခိုင္းတဲ့ အေဒၚၾကီးတစ္ေယာက္ကို စေနတစ္ရက္ လႊတ္လႊတ္ေပးတယ္။ မီးပူတုိက္ဖုိ႕.. ။ မေန႕ကေတာ့ အငယ္မေလး အိမ္လာရွင္းေပးတယ္။ ဗီဒိုထဲက အ၀တ္ေတြ ဖြထားလုိ႕တဲ့ ျမည္တြန္ေတာက္တီးသြားေလရဲ႕။ ေယာက္ခမေတာင္ တခါမွ လာစစ္ေဆးျခင္းမရိွ၊ ေ၀ဖန္ျပစ္တင္ျခင္းမရွိ ဒင္းက လာေျပာရသလား စိတ္တုိမိေပမယ့္.. သူလာသြားၿပီး အိမ္ကေတာ္ေတာ္ေလးရွင္းလင္းၿပီး ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ရိွသြားတာအမွန္ပဲမို႕ ေအာင့္အည္းသည္းခံရပါတယ္။

အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ဟာ တကယ္မလြယ္ပါဘူး။ ဒါေတာင္ ပူတူတူးေတြ မလာေသးဘူး။ ဟူး..ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ ဘ၀ခရီးကို ေတြးရင္း.... ရင္ေမာလိုက္ပါဘိ။

မဂၤလာဦးဆြမး္ေကၽြး ဧည့္ခံပြဲ

မဂၤလာဦး ဆြမ္းေကၽြးဧည့္ခံပြဲကို ဇန္န၀ါရီလ ၂၆ ရက္ေန႕က မင္းကြန္းတိပိဋက ေရႊရတုေက်ာင္းမွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။
ႏွစ္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ား၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားနဲ႕ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းမ်ား တက္ေရာက္ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ၾကပါတယ္။