မခြဲအတူ

မခြဲအတူဆုိတာ နံမည္ေက်ာ္ ကိုးရီးယားကားရဲ႕နံမည္ကို ယူထားတာ။
ကိုယ့္ရဲ႕မခြဲအတူကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕လက္ပ္ေတာ့ေလးပါပဲ။

အခုပဲေတြးေနမိတယ္။ သူမရိွဘဲ မေနနုိင္ဘူးေနာ္လုိ႕...။ သူမပါရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈမရွိသလုိပဲ။
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စက္ထဲမွာ။ ဟီးဟီး ေခါင္းထဲမွာက ဘာမွ မရိွဘူး။

ေတာ္ေတာ္ရယ္ရတာက ကိုယ့္ရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာက အမိႈက္ေတြနဲ႕ျပည့္ေနတယ္။ အသစ္ေတြဘာမွ ထပ္မွတ္လုိ႕မရေတာ့သလုိဘဲ။ ဒီမလာခင္တစ္ပတ္က ရႈပ္ယွက္ေတြခတ္ေနတာဟာ တစ္ရက္ အိမ္မွာ ဟန္းဖုန္းက်န္ခဲ့တယ္။ အဲသည္ေန႕က ေအာဒစ္ကိစ္စေတြ ထရိန္နင္ကိစ္စေတြ ၿပီးမွ ဒီဘက္ကို တင္ရမယ့္ မာစတာေဒတာဖုိင္ေတြ စကိုင္ရတယ္။ (ရံုးက မတ္လကစၿပီး SAP စသံုးေတာ့မယ္။ PRISM FI ေပါ့။) တျခားမစ္ရွင္ေတြထက္ ကုိယ္တစ္ေယာက္ပဲ ေဒတာပို႕ေပးဖုိ႕ က်န္ေတာ့တာဆုိေတာ့ အၿပီးထုိင္လုပ္မယ္ ဆုိၿပီးလုပ္လုိက္တာ ည ၁၀နာရီခြဲေရာ.. ။ ေယာက္်ားကို ဖုန္းဆက္ၿပီးေနာက္က်မယ္ ဆုိတာေျပာဦးမွ ဆုိၿပီး ဖုန္းေကာက္ကိုင္လုိက္တယ္။ ဘာနံပါတ္ ႏွိပ္ရမယ္မွန္းမသိဘူး။ ဖုန္းနံပါတ္ဆုိတာ ဟန္းဖုန္းထဲမွာ ရိွတဲ့အရာေလ..။ ေခါင္းထဲမွာ မရိွဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္သြားတယ္။ ဖုနး္ပါမလာရင္ ငါဟာဘာမွ မသိပါလား ဆုိၿပီးေတာ့။ ကိုယ့္အေဖအိမ္ကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး ေယာက္်ားရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ေမးေတာ့.. ေဖေဖက လည္ေခ်ာင္းသံၾကီးနဲ႕... ေဟ.. တဲ့။ မအံ့ၾသနဲ႕ေဖေဖ၊ ဟန္းဖုနး္အိမ္မွာက်န္ခဲ့တယ္။ သမီးက နံပါတ္ကုိ အလြတ္မရဘူးလို႕။ အဲသလို။

အဲသလိုပဲ ကိုယ့္ရဲ႕ မခြဲအတူက ကိုယ့္ရဲ႕လက္ပ္ေတာ့ပဲ။ ရံုးကေန အိမ္ျပန္သယ္လုိက္၊ အိမ္ကရံုးျပန္သယ္လုိက္အျပင္ ခရီးသြားလဲ သူမပါရင္ စိတ္ထဲက မလံုျခံဳသလုိပဲ။ သူပါရင္ ကိုယ္လုိခ်င္တာအားလံုး စက္ထဲမွာရိွတယ္ေလ..။

ေခါင္းက ဘာေတြနဲ႕ျပည့္ေနလဲ ဆုိေတာ့ တကယ့္ အမိႈက္ေတြနဲ႕ျပည္ေနတယ္။ ညဦးပိုင္းက တီဗြီထိုင္ၾကည့္ေနရင္း HBO ကို ေျပာင္းလုိက္ေတာ့... ေမွာင္မည္းေနတဲ့အထဲမွာ ရုပ္ဆုိးဆုိး ညစ္တူတူး အဆီျပန္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာတစ္ခုက ႏႈတ္ခမ္းေမြးေတြနဲ႕.. စကားလွမ္းေျပာေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေမွာင္ထဲက မည္းတူးတူး မ်က္နွာတစ္ခု...။ အဲဒါပဲျမင္ရတာေနာ္..... ။ဖတ္ခနဲကို ေျပာႏိုင္တယ္။ အစ္မေရ.. အဲဒါေလ.. တြင္းတာ၀ါ ျပိဳတဲ့ကား။ နစ္ကလက္စ္ေက့ဂ်္ေလ။ သူတုိ႕ ေအာက္မွာ ပိေနတဲ့အခန္းေပါ့ လို႕ ခ်က္ခ်င္းေျပာခ်လုိက္ႏုိင္တယ္။ ေတာ္လုိက္တာေနာ္..။ အဲသလို ဟာေတြနဲ႕ ဦးေႏွာက္ကျပည့္ေနတာေလ..။
အဲသည္မေျပာင္းခင္ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း star movie မွာလဲ.. ေရကန္နားက ေဘာင္းဘီတုိယူနီေဖာင္းနဲ႕ ရဲေမကို ေတြ႕လုိက္တာနဲ႕..။ ဟာ.. အဲသည္ကား ေကာင္းတယ္။ မိေခ်ာင္းကားေလ.. Lake placid ေပါ့။ လုိ႕ တနး္ခနဲကို ေျပာႏိုင္တာ။
ကိုးရီးယားကားစီးရီးစ္ သစ္မ်ားလာလုိက္ရင္.. ဟယ္.. အဲသည္လူက ဟုိကားထဲကေလ..။ အဲဒါက နန္ဘုန္ဂီလုပ္တဲ့ေကာင္းေလး.. ။ ၾကည့္စမ္းေနာ္..။ အဲသည္ နမ္ဘုန္ဂီ ဆုိတဲ့နံမည္မ်ား.. ဦးေႏွာက္ရဲ႕ ဘယ္အၾကိဳအၾကားမွာ သိမ္းထားတဲ့မွတ္ဥာဏ္လဲ မသိ..။ ဖလြတ္ကနဲကို ထြက္လာတာ။

အဲသည္ေသာက္သံုးမက်တဲ ေဒတာေတြ အကုန္ဖ်က္ခ်င္တယ္။ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ။

သားသားကိုလြမး္တယ္။

ဒီေန႕ဆုိ မနီလာမွာ ၃ညေျမာက္
အိပ္လို႕လဲ မေပ်ာ္ဘူး။
သားသားကုိ လြမ္းတယ္။
ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ခုဆို ၁၂ခြဲ၊ ဒီမွာေတာ့.. ၂နာရီခြဲ။
သားသားတေရးႏိုး နုိ႕စာတဲ့အခ်ိန္ပဲ။


ေရာက္တဲ့ညကတည္းက ည ၁နာရီမေက်ာ္မခ်င္း အိပ္လို႕မရ..။
ေန႕လည္ သင္တန္းကပင္ပန္း
စက္ထဲပါလာတဲ့.. သားသားေလးရဲ႕ပံဳေတြၾကည့္ေနရတယ္။ ဗီဒီယိုရိုက္ထားတာေလးေတြျပန္ၾကည့္နဲ႕။

ခရီးထြက္ပါဦးမည္။

ခုတေလာ အလုပ္ေတြရႈပ္ လုိ႕ ဘာမွ လာမေရးျဖစ္ပါဘူး။ ေအာဒစ္က၀င္၊ လူၾကီးေတြလာ၊ workshop တစ္ခုလုပ္၊ စေနေန႕မွာ အလုပ္လြဲၿပီး ၂ ပတ္တာ ခရီးထြက္ရပါတယ္။ နက္ျဖန္မနက္ သင္တန္းတစ္ခုတက္ဖုိ႕ မနီလာကို သြားရပါမယ္။ ဘေလာ့ဂ္နဲ႕ ခဏကင္းကြာေနပါဦးမယ္။

အဲသည္ေန႕က.. ...

၂၂ရက္ ေန႕က ဦးသန္႕ရဲ႕ ႏွစ္၁၀၀ ေမြးေန႕ ေအာက္ေမ့ဖြယ္အခမ္းအနား တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
တကယ့္ကို ကေသာကေမ်ာပါပဲ။ ၂၀၀၇ တုန္းက ပေရာဂ်က္တစ္ခုရဲ႕ ဒိုနာေအာဒစ္ေတြ ရံုးကုိလာမယ့္ေန႕၊ ရံုးခ်ဳပ္က ဒီဒီဂ်ီ လာမယ့္ေန႕၊ လပတ္စည္းေ၀းတစ္ခုရိွတဲ့ေန႕၊ အားလံုးဆံုဆည္းတဲ့ေန႕တစ္ေန႕ျဖစ္ေနတယ္။ ၂၁ရက္ေန႕က ဖိတ္စာကို အိမ္မွာထားခဲ့ၿပီး အလု့ပ္ေတြရႈပ္ယွက္ခတ္ေတာ့ ေမ့ေနတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမေမက နက္ျဖန္ပြဲကသြားတက္မွာမဟုတ္လားတဲ့။ ခ်ိတ္အနက္ ၀တ္စံုကို ေဘးခ်ဳပ္ရိုးေတြေျဖထားတယ္ တဲ့။ အဲသည္ေတာ့မွ သတိရတယ္။ ဟုတ္သားပဲ။ သားသားေလးေမြးၿပီး ၀တုတ္လာတဲ့ ကိုယ္ခန္ဓာနဲ႕ ဘယ္ျမန္မာ၀တ္စံုမွ မေတာ္ေတာ့ဘူးေလ..။ ေမေမက အလုိက္တသိ စီစဥ္ေပးထားတယ္။ အဲသည္ေတာ့မွ.. ဟုတ္သားပဲေနာ္.. ညပြဲလဲ ျဖစ္တယ္ဆုိေတာ့ အနက္ေရာင္ပိုးခ်ိတ္က အသင့္ေတာ္ဆံုးပဲ။ ဖိတ္စာမွာက ေနရွင္နယ္လ္ဒရက္စ္လုိ႕ေရးထားတယ္ေလ.။ အဲဒါနဲ႕ ၿပီးခဲ့တဲ့လကမွ၀ယ္ထားတဲံ့ စက္ကေလးနဲ႕ ကမန္းတန္း ေဘးကို ျပန္ခ်ဳပ္ရတယ္။ တစ္ဖက္ကို ၁ လမစီေလာက္ ျပန္ခ်ဲ႕လုိ႕ရသြားတာေပါ့။ ၀တ္ၾကည့္ေတာ့ အေတာ္ပဲ။ အဲဒါနဲ႕ မီးပူတုိက္။ ခ်ိတ္နဲ႕ ခ်ိတ္၊ ပုိးပု၀ါ ပါထုတ္ခ်ိတ္ၿပီးမွ အိပ္ယာ၀င္တယ္။
ေနာက္ေန႕မွာ ၾကံဳရမယ့္ ဒိုနာေအာဒစ္က ပထမဆံုးအေတြ႕အၾကံဳျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ေကာင္းေကာင္းအိပ္လုိ႕မေပ်ာ္ပါဘူး။ အဲသည္ကာလမ်ားစီတုနး္က ဘတ္ဂ်က္နည္းနည္းကို ပေရာဂ်က္အတြက္မ်ားမ်ားသံုးၿပီး ၀န္ထမ္းလစာအသံုးစရိတ္ကုိ ခ် ၿပီး လူနည္းနည္းေလးနဲ႕ လုပ္ခဲ့ရတာေၾကာင့္.. Role Segregation သိပ္မရိွပဲ Procurement လဲကိုယ္၊ account လဲကိုယ္ treasury လဲကိုယ္ financial reporting လဲကိုယ္၊ Chief of Mission မရိွတုန္း ယာယီ officer in charge လဲ ကိုယ္ အျဖစ္ Approval လုပ္တဲ့ role လဲကိုယ္ ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ ကာလမ်ားေပါ့။ ဘာအလြဲသံုးစားမွ မရိွ၊ အားလံုး ျပည့္ျပည့္စံုစံုလုပ္ထားေသာ္ညားလဲ.. အိပ္မေပ်ာ္တာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။
အဲလုိနဲ႕ ၂၂ ရက္ေန႕ ရံုးေရာက္ၿပီး နည္းနည္း စာရြက္စာတမ္းေတြ ျပည့္စံုမစံု ျပန္ၾကည့္ေနတုန္း ဖုန္းလာတယ္။ ကိုယ္တုိ႕ရံုးကိုလာမယ့္ ေအာဒစ္အဖြဲ႕ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ အျပင္းအထန္ျဖားလုိ႕.. အဲသည္မနက္ ေလယာဥ္နဲ႕ ျပန္သြားၿပီတဲ့။ ေနာက္တစ္ဦးနဲ႕ အစားထုိးျပန္ဖြဲ႕ျပီး ေနာက္တစ္ရက္မွ လာေတာ့မယ္ တဲ့။ သူမ်ားေနမေကာင္းျဖစ္တာကို ၀မ္းမသာစေကာင္းေပမယ့္ ထိတ္ခနဲ ၀မ္းသာသြားမိေသးတယ္။ ဟိဟိ။
ထားပါေတာ့.. အဲသလို နဲ႕ အလုပ္ရႈပ္တဲ့ တေန႕တာျဖတ္သန္းၿပီးသကာလ ညေနပိုင္း ၄နာရီခြဲေလာက္မွာ အျပင္ထြက္စရာကေပၚလာတယ္။ မသြားလုိ႕ကလဲမျဖစ္ဘူး။ ရံုးကားမရိွလုိ႕ ညေနအခမ္းအနားကို တျခားရံုးက တစ္ေယာက္နဲ႕ အတူသြားဖို႕ ခ်ိန္းထားၿပီးသား၊ သူကရံုးကား ရထားလုိ႕..။ ကိုယ္တုိ႕ကားေတြကေတာ့.. လူၾကီးေတြနဲ႕ ေနျပည္ေတာ္ကို ခ်ီတက္သြားတာေၾကာင့္ အျပင္သြားစရာရိွတဲ့ကိစ္စကို တက္က္စီနဲ႕ဒုိး။ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၆နာရီ ၅မိနစ္၊ သြားဖို႕ ခ်ိန္းထားတက ၆ နာရီ ၁၅၊ အေျပးအလြားရံုးေပၚျပန္တက္ေတာ့.. သူတုိ႕ ထြက္သြားႏွင့္ၾကၿပီတဲ့။ ျဖစ္ရပံုက အ၀တ္အစားထည့္ေပးလုိက္ပါလုိ႕ အမိန္႕ေတာ္ရိွတာကို သူ႕အိမ္ကကေလးမေလးက လံုခ်ည္ပဲထည့္ေပးလိုက္ၿပီး အက်ီ ၤပါမလာတာကို ရံုးမွာ အ၀တ္လဲမွ သိၿပီး အိမ္ကုိ တစ္ေခါက္ျပန္ရမွာမို႕ ေစာထြက္သြားရတယ္တဲ့။ ေကာင္မေလးမရိွလုိ႕ ကိုယ္တုိင္လုပ္ခဲ့ရတာေၾကာင့္ ကိုယ့္မွာေတာ့ အဲျပသနာမရိွ။ သို႕ေပမယ့္ အင္းယားလိပ္အထိကို ကားမရိွဘဲ တစ္ေယာက္ထဲသြားရေတာ့မေပါ့။ ကိုင္းဒုက္ခပဲ ဆုိၿပီး အခန္းထဲမွာ အသင့္ခ်ိတ္ထားတဲ့ ခ်ိတ္၀တ္စံုကို လဲ၊ မိတ္ကပ္ေတြ ကမန္းကတန္းပြတ္ၿပီး အင္းယားလိပ္ကို ေျပးရပါတယ္။
၆နာရီ ၄၅ မွ ေရာက္တယ္။ အခမ္းအနား စခါနီးေလးပါပဲ။
အစီအစဥ္အတုိင္း MC လုပ္တဲ့ UNIC က ဦးေအး၀င္း က အစီအစဥ္ကိုေျပာၿပီး ပထမဆံုး Mr. BanKiMoon ရဲ႕ message ကုိ UNRC ကဖတ္ၾကားတယ္။ ကိုယ္အၾကိဳက္ဆံုးကေတာ့.. ဦးသန္႕ရဲ႕ သမီးေဒၚေအးေအးသန္႕ ေျပာသြားတာေလးေတြကိုပါပဲ။ ဦးသန္႕ရဲ႕ စကားအခ်ိဳ႕ကို ကုတ္လုပ္လုပ္ၿပီး ေျပာသြားတယ္။ တစ္ခုပါပဲ... ဦးသန္႕ ဆုိတဲ့နံမည္ကို ဘုိေတြထြက္သလုိ ခပ္ဆန္းဆန္း လုပ္လုပ္ေျပာသြားတာတစ္ခုေတာ့ သိပ္သေဘာမေတြ႕။ အခမ္းအနားကာလအတြင္းမွာ ဦးသန္႕ရဲ႕ မွတ္တမ္း၀င္ဓာတ္ပံုေတြကို ပေရာဂ်က္တာနဲ႕ ထုိးေပးထားပါတယ္။
အေရးထဲမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ မိတ္ေဆြ (တျခားရံုးကတစ္ဦး) က ဦးသန္႕ဓာတ္ပံုေတြကိုၾကည့္ရင္း ဦးသန္႕က ႏႈတ္ခမ္းေတာ္ေတာ္လွတာေနာ္.. ေကာင္မေလးႏႈတ္ခမ္းေလးလို ဖူးဖူးေလး တဲ့... (ဟားဟား...... ဒုက္ခ)

ေနာက္ေတာ့ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးတဲ့ ဘူေဖးဒင္နာစားၿပီး ျပန္ၾကပါတယ္။ ဦးသန္႕ရဲ႕ ပိုစတာရယ္၊ သူ႕ဘုိင္အုိဂရပ္ဖီ အက်ဥ္း ပန္းဖလတ္ေလးေတြရယ္ ေနာက္ ဦးသန္႕ အင္စတီက်ဳအေၾကာင္း ပန္းဖလတ္ရယ္ ရခဲ့တယ္။

အခမ္းအနားကာလအတြင္း ဥႈီးသန္႕အေၾကာင္း အမွတ္တရ ေျပာသြားၾကတာေတြနားေထာင္ရင္း သူ႕ဓာတ္ပံုေတြၾကည့္ရင္း ရင္ထဲမွာ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ဂုဏ္ယူအားက်မိပါတယ္။ ဟိုတရက္ကေျပာခဲ့သလိုမ်ိဳးေပါ့ေလ... လူေတြဟာ ေမြးလာၿပီးရင္ တစ္ေန႕ေတာ့ ေသၾကရမွာပဲ။ မေသခင္ကာလအတြင္း ဘာလုပ္ခဲ့မလဲ.. ။ လူေပါင္းမ်ားစြာထဲက တစ္ေယာက္အျဖစ္ လူမသိသူမသိေသဆံုးေပ်ာက္ကြယ္သြားျခင္းထက္ ကိုယ္သည္ကဘာေပၚမွာ ရိွခဲ့ေၾကာင္း အေထာက္အထားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕.. မေမ့ႏုိင္ေလာက္ေသာ စြမး္ေဆာင္မႈေတြနဲ႕.. ခ်န္ထားနုိင္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ရတာ ဘယ္ေလာက္ အဖုိးတန္သလဲ...။
ေနာက္ သူဟာ ျမန္မာတစ္ေယာက္၊ အဲသည္အတြက္ ကိုယ္ဂုဏ္ယူမိတယ္။ ဦးသန္႕ေလာက္အထိ မလုပ္ႏိုင္ေပမယ့္ (လုပ္ႏိုင္စြမး္ ကိုယ့္မွာ မရိွေတာ့ေပမယ့္...- ဒါက ခုေတာ့ ေသခ်ာသြားတာပါ) အနည္းဆံုး ကိုယ္တည္ရိွခဲ့တဲ့ လူ႕ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုမွာေတာ့ အက်ိဳးရိွတဲ့ တန္ဖုိးရိွတဲ့ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ရွင္သန္ေနထုိင္သြားဖုိ႕ ဆံုးျဖတ္မိပါတယ္။

ဦးသန္႕ရဲ႕ ပံုရိတ္ေတြကို ၾကည့္ရင္း ၁၆-၁၇ အရြယ္ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ ကိုယ္ေပါ့။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ သံတမန္တစ္ဦးပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ တကသိုလ္တက္ဖုိ႕ ဘာကိုမွ ထူးေထြမစဥ္းစားဘဲ ႏုိင္ငံတကာဆက္ဆံေရးဆုိတဲ့ ဘာသာရပ္ကို ယူခဲ့တာ။ ကံအေၾကာင္းမလွလုိ႕ ကိုယ့္ဘ၀လမ္းေၾကာင္းဟာ တည့္တည့္မတ္မတ္မသြားရဘဲ... ေက်ာင္းေတြကကာလၾကာရွည္ပိတ္၊ အျခားေသာအလုပ္ေတြ၀င္လုပ္ရင္း ဘြဲ႕မရခင္မွာပဲ ကိုယ္ဟာ စာရင္းကုိင္ လုိင္းထဲကို ၀င္မွန္းမသိ၀င္သြားေတာ့တာပါပဲ။ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တဲ့ ကာလမွာေတာ့ ကိုယ္ဟာ သံရံုးတစ္ရံုးမွာ Admin ဌာနက လုိကယ္လ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႕စာရင္းကိုင္၀န္ထမ္းျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဘြဲ႕ရတဲ့အထိပညာသင္ခဲ့ေပမယ့္.. ေနာက္ဆံုးနွစ္မွာ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္နဲ႕ မဟာတန္း ဆက္တက္လုိခဲ့ေပမယ့္ .. အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႕ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရတဲ့ အတြက္ အဲသည္ေလာက္ မထြန္းေပါက္ခဲ့ရပါဘူး။ ေသခ်ာျပန္စဥး္စားျပန္ေတာ့ ငယ္စဥ္က ကိုယ့္အိပ္မက္ကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ဖုိ႕က ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီးဌာနမွာ အလုပ္၀င္ရမယ္။ လုပ္သက္ယူရမယ္။ ႏိုင္ငံျခား အဆုိုင္းမန္႕ က်ဖုိ႕ဆုိတာက လြယ္တဲ့ကိစ္စတစ္ခုမဟုတ္ဘူးေလ..။ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီးဌာနဆုိတာကလည္း... ။ေဆြမ်ိဳးတေတြစုေနတဲ့ ေနရာၾကီးတစ္ခုလုိျဖစ္လုိ႕ေနၿပီကိုး။ ကုိယ့္မွာေတာ့ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီးဌာနမွာ ေဆြမ်ိဳးလဲမရိွ၊ ကိုယ့္ဦးေလး၊ အေဖတုိ႕ကလဲ.. သံအမတ္ၾကီးေဟာင္းမ်ားမဟုတ္ဆုိေတာ့ကာ .. ဒါသည္ လြယ္သည့္ကိစ္စမဟုတ္ဘူးကိုး။ ေနာက္တစ္ခုက ကိုယ့္အေဖ ပင္စင္ယူရမယ့္အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ေဒၚလာစားျဖစ္ၿပီး မိသားစုကုိ ျပန္ေထာက္ေနရတဲ့အခ်ိန္ အစိုးရလခစား လုိင္းကို ဘယ္လုိမွ ျပန္၀င္ဖုိ႕ အခြင့္အလမး္မရိွခဲ့ဘူး။ ရင္းနွီးရမယ့္ ကာလတစ္ခုအတြက္ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ စီးပြားေရးမရိွဘူး။
သည္လုိနဲ႕ .. ယူအန္န္ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ အျဖစ္ကိုပဲ ရည္မွန္းလိုက္ရေတာ့တယ္။ ခရီးတစ္၀က္ေရာက္ေနတာက စာရင္းပိုင္းေပါ့။ စိတ္ကေတာ့မေလွ်ာ့ေသးပါဘူး။ တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္ရဦးမယ္ေလ..။ သည္အတုိင္းေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူးေပါ့။
ကိုယ့္ရဲ႕ အတ္တကလဲ မ်ားေသးေတာ့.. .. ေပးဆပ္ရင္းႏွီးရမယ့္ ကိစ္စေတြကို သိပ္မ်ားမ်ားမေပးႏုိင္တဲ့အတြက္ နည္းနည္း ေတာ့ ေနွးေနတယ္။ ဥပမာ ေယာက္်ားနဲ႕ သားသားေပါ့။ သူတုိ႕ကို ရယူလုိမႈေၾကာင့္ ေႏွးသြား၊ ၾကန္႕ၾကာသြားတာေတြရိွေပမယ့္လို႕.. ဒါကို ေက်နပ္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ လုပ္ခ်င္တာသိပ္မ်ားတဲ့ မိန္းမေတြ အိမ္ေထာင္မျပဳသင့္ဘူး လို႕ ကိုယ္တုိင္ ေျပာခဲ့ေပမယ့္လုိ႕.. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ေရးအတြက္ေတာ့ ေနာင္တမရခဲ့ပါဘူး။ ရႏုိင္သေလာက္ ေနာက္.. တက္စြမး္သေလာက္.. ယူႏုိင္သေလာက္.. ယူရမယ္ေလ.. ။