ဒီမနက္ အီးေမလ္ တစ္ေစာင္ရတယ္။ တျခားေသာႏိုင္ငံက ကုိယ္တုိ႕ရံုးတစ္ရံုးက လူတစ္ေယာက္ ေသတဲ့အတြက္ ၀မ္းနည္းေၾကာင္းေပါ့။ allmissionsworldwide ဆိုတဲ့ေမးလ္နဲ႕ ပို႕ေတာ့ေရာက္လာတယ္။ ေအာ္... စိတ္မေကာင္းစရာ တစ္ေယာက္ေသသြားတယ္ေပါ့။ အဲသည္ေမးလ္ရဲ႕ ေနာက္မွာ တျခားေသာ ကဘာအရပ္ရပ္ရံုးမ်ားက သူ႕ကိုသိတဲ့လူေတြ၊ သူနဲ႕ တြဲလုပ္ဖူးတဲ့လူေတြရဲ႕ ေမးလ္ေတြ၀င္လာတယ္။ စိတ္မေကာင္းေၾကာင္း၊ ၀မး္နည္းေၾကာင္းသာမကာ၊ သူဟာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့သလို လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေကာင္းတစ္ေယာက္လည္း ျစဖ္ခဲ့ပံု၊ ဘယ္လုိ ၾကင္နာစြာနဲ႕ လက္ေအာက္ငယ္သားေတြကို နားလည္စာနာေပးႏုိင္ခဲ့ပံု၊ ေကာင္းမြန္စြာသင္ျပေပးခဲ့ပံု စတာေတြပါ ပါလာတယ္။ ပံုမွန္ဆို အဲလုိအလုပ္နဲ႕ တိုက္ရိုက္မပတ္သတ္တဲ့အိးေမးလ္ေတြကို မဖတ္ျဖစ္တာမ်ားတယ္။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕၀င္တဲ့ အီးေမးလ္ ၁၀၀ေက်ာ္မွာ.. အက္ရွင္အတြက္၀င္တဲ့ မက္ေဆ့ဂ်္က ၅၀ေလာက္ရိွတယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္ကျပန္ရတာေတြ အျပန္အလွန္ေရးရတာေတြနဲ႕ဆုိ ေန႕တစ္ေန႕ရဲ႕အလုပ္ခ်ိန္ရဲ႕ ၃ ပံု ၂ ပံုေလာက္က အီးေမးလ္ေပၚမွာပဲျဖစ္ေနတာ။ ကိုယ့္မက္ေဆ့ဂ်္ေတြ ကိုယ္အႏိုင္ႏုိင္ဖတ္ေနရတာမိဳ႕ ဒါမ်ိဳးေတြကို unread ဖုိလ္ဒါတစ္ခုထဲ တန္းတန္းပို႕ပစ္လုိက္တာ။ ခုေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ သူနဲ႕ပတ္သတ္တဲ့ ၂ ေစာင္ေလာက္ ဖတ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့.. သာမန္လူတစ္ေယာက္မဟုတ္လုိ႕ သိမွတ္မိရင္း ေနာက္ပိုင္းဟာေလးေတြပါ ဆက္ဖတ္ျဖစ္တာေပါ့.။ ေနာက္ေတာ့.. headquarter ကပါ ေရးလာတယ္။ သူ႕ရဲ႕ biography အက်ဥ္းေလးနဲ႕.. ဖတ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့.. သာမန္ လုိကယ္လ္၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ဘ၀ကေန.. International ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ အျဖစ္ အျခားေသာ မစ္ရွင္ေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရကာေန.. Chief of Mission တစ္ေယာက္အထိ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕နုိင္ငံမစ္ရွင္မွာပဲ ျပန္ၿပီး လုိကယ္လ္အိတ္စ္ပါ့ထ၇ိတ္ ၀န္ထမ္းျပန္လုပ္ေနရင္းကေန. .ဆံုးပါးသြားခဲ့တယ္ေပါ့။ ဖတ္ၾကည့္ရင္းနဲ႕ .. သူ႕ရဲ႕ လုပ္သတ္တေလွ်ာက္လံုးမွာ လက္တြဲလုပ္ခဲ့ရသူေတြအားလံုးက အေလးထားျခင္း ၾကည္ညိဳခ်င္းခံခဲ့ရတယ္ဆုိေတာ့.. သိပ္ကို ေကာင္းခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္မွာပဲ။
တဆက္တည္းကိုယ္စဥ္းစားမိတာက ငါေသတဲ့အခါ ဆုိရင္ေကာ လို႕ေတြးမိတယ္..။
ေသတဲ့အခါ အားလံုးက ႏွေမ်ာတသ ေနၾကမယ့္ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္သလား.. ဆုိတဲ့ေမးခြန္းကိုယ့္မွာေပၚလာတယ္။ ခုလို အားလံုးက ၀ိုင္း၀မ္းနည္းၾကေတာ့ (သူမ်ားေတြကို ပူပင္ေသာကေရာက္ေစခ်င္တာမဟုတ္ေပမယ့္လုိ႕) ကိုယ္ေသလို႕ (ေကာင္းလုိက္တာဟာ၊ နားေအးတာပဲ) လုိ႕ေျပာခံရမယ့္အစား၊ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုအတြက္ျဖစ္ေစ၊ လူေတြအားလံုးအတြက္ျဖစ္ေစ၊ ႏွေျမာတသ ျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ တန္ဖုိးရိွတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့သင့္တယ္လို႕ ထင္မိတယ္။
ဒါနဲ႕ ပတ္သတ္လုိ႕ ငယ္တုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့.. The Quiet Life ဆိုတဲ့ကဗ်ာကို သြားသတိရမိျပန္တယ္။ သူကေတာ့ သူဒီကဘာေပၚမ်ာ ေနထုိင္သြားတယ္ဆုိတာေတာင္ မွ အမွတ္တရက်န္ခဲ့မယ့္ အုတ္ဂူတုိ႕ ဘာတုိ႕ေတာင္ မရိွခဲ့ခ်င္ဘူးဆုိပဲ..။ အဲသည္ကဗ်ာကိုေတာ့ ငယ္ကတည္းက မၾကိဳက္ခဲ့တာပါ။ အညႊန္႕တလူလူျဖစ္ေနတဲ့ လူငယ္ေလးေတြကို ဘာစိတ္ကူးနဲ႕ သည္လုိကဗ်ာ သင္ခဲ့ၾကတယ္ ေတြးမရဘူး။
Monday, January 12, 2009
သင္ေသ ေသာခါ
Saturday, January 10, 2009
သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ျပင္ဦးလြင္ခရီး
ခရီးသြားရတာ အင္မတန္မွ ၀ါသနာပါပါတယ္။ မၾကာခဏလည္း သြားျဖစ္ပါတယ္။ မိသားစုနဲ႕ေရာ.. သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ေရာ.. ရံုးအဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ပါ သြားဖူးပါတယ္...။
ခုေတာ့.. သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္သြားခဲ့ရတဲ့ ျပင္ဦးလြင္ခရီးအေၾကာင္းေလး အမွတ္တရ ေရးခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္.. ဒီေန႕ေတာ့ ..အလုပ္ကိစ္စနဲ႕ရံုးကိုေရာက္ေနတာ ေတာ္ေေတာ္လည္းၾကာသြားၿပီ။ သားကိုလည္ းလြမ္းၿပီမို႕.. ျပန္လုိက္ဦးမယ္။
အမွတ္တရ.. အဲသည္တစ္ေခါက္သြားတုန္းက တည္းခဲ့တဲ့ အိမ္ပံုေလး အမွတ္တရ. တင္ခဲ့ပါဦးမယ္..။
ကိုသခင္ၾကီးတုိ႕ရဲ႕ ေမျမိဳ႕ကအိမ္ကေလးပါ။
Friday, January 9, 2009
စက္ဘီးစီးျခင္း
ဒီေန႕ အစ္ကိုၾကီး ကုိနဗန ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ကို စိတ္လုိလက္ရေလး ၀င္ဖတ္ရင္း စက္ဘီးဖာတဲ့အေၾကာင္းေျပာထားတာေတြ႕ေတာ့ ငယ္တုန္းက နယ္မွာေနတုန္းက စက္ဘီးေလးကို ျပန္လြမး္မိလာတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ကိုယ္စက္ဘီးစီးစသင္တာ.. ၄ တန္းတုန္းကေပါ့။ အဲသည္တုန္းက ဘီ၊ အမ္မ္၊ အိတ္စ္ ဘိးေတြေပၚတဲ့အခ်ိန္ေလ..။ လမး္ထဲမွာ ပိုက္ဆံေပးငွားစီးလုိ႕ရတယ္။ ညဖက္ စားေသာက္ၿပီးၾကၿပီဆုိရင္ ေဖေဖရယ္၊ အစ္မလတ္ (က်န္းမာေရးသိပ္မေကာင္းရွာတဲ့ ဒုတိယအစ္မ) ရယ္က ကိုယ္နဲ႕ ကိုယ့္ တတိယအစ္မ ကို စက္ဘီးစီးသင္ေပးတယ္။ အဲသည္အခ်ိန္အထိ ကုိယ္ကကေလးမို႕ မစီးတတ္ေသးေပမယ့္ ဟုိအစ္မလတ္ကေတာ့ ကုန္းတက္ကုန္းဆင္းမ်ားနဲ႕ ေခ်လ်င္ခရီးသာသံုးရတဲ့ ခ်ငး္ျပည္နယ္ ဖလမ္းျမိဳ႕မွာ ၾကီးခဲ့ေတာ့.. စက္ဘီးမစီးတတ္ေသးတာ။ အဲ.. ၂ ေယာက္အတူသင္ၾကရမွာ .. လဲလုိက္ၾက၊ ထလုိက္ၾက၊ ျပန္စီးလုိက္ၾကနဲ႕.. ဒူးေတြျပဲ..ျပဳအၿပီးမွာ.. တစ္ပတ္ေလာက္ နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ တက္ေျမာက္သြားပါတယ္။ စက္ဘီးဟာ အေတာ္အံ့ၾသစရာေကာင္းပါတယ္။ ၃ ဘီးတုိ႕ ၄ ဘိီးတုိ႕ တ့ပ္ထားတဲ့ယာဥ္ေတြထက္စာရင္.. ၂ ဘီးတညး္နဲ႕ ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ထိမ္းထက္သြားတာနဲ႕.. ကိုယ့္လက္ထဲမွာ လုိသလုိ လုပ္လုိ႕ရတယ္...။ ပဲခူးက ေရႊေမာေဓာဘုရားလမ္းမွာ .. စက္ဘီးနင္းရတာ.. လမ္းၾကီးက ေခ်ာေမြ႕.. ဘုရားၾကီးကုိလည္း ေရွ႕တည့္တည့္က ဖူးရ.. တကယ့္ေပ်ာ္စရာပဲ။ ကိုယ္တုိ႕ ေဖေဖရာထူးတက္ေတာ့ ေနခြင့္ရတဲ့ ဘုရားလမ္းက ဘဏ္တုိက္ၾကီးအေပၚထပ္ကို ေနခြင့္မရခင္.. ဥသာျမိဳ႕သစ္က ဘၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေဆာက္ထားတဲ့တုိက္မွာ သြားေနခဲ့ၾကေသးတယ္.. ။အဲသည္တုနး္ကဆုိရင္.. ျမိဳ႕သစ္နဲ႕ ျမိဳ႕ထဲ စက္ဘီးစိးၿပီးေက်ာင္းလာတက္ရတာ..။ ကိုယ့္ရဲ႕ စက္ဘီးေရာဂါက ေမေမတုိ႕ ျမစ္ၾကီးနားေျပာင္းရေတာ့လဲ.. စီးခြင့္ရေနေသးလုိ႕ .. သိပ္မသိသာေပမယ့္ ရန္ကုန္မ်ာ လာေနရကတည္းက .. စက္ဘိးလံုး၀မစီးရေတာ့ဘူးဆုိေတာ့မွ.. လြမး္မိတယ္။ ကိုယ့္စက္ဘိးကိုယ္စီးၿပီး ေလအဟုန္ေလးမွာ.. ေခါင္းေလးေမာ့ၿပီး ေရြ႕လားေနရတဲံ အရသာနဲ႕ ဘာမွကို မဆုိင္တဲ့.. လူတကာနဲ႕ တုိးတုိးေ၀ွ႕ေ၀ွ႕.. မြန္းၾကပ္ေနတဲ့ ဘက္စ္ကားေတြနဲ႕ ခရီးႏွင္ရတဲ့ ျမိဳ႕ၾကီးကုိ မုန္းမိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒါေပမယ့္.. ဘ၀ရဲ႕ တုိးတက္ရာတုိးတက္ေၾကာင္း သင္တန္းေတြ က ဒီမွာရိွတယ္။ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းေတြက ဒီမွာရိွတယ္။ အဲသည္စိတ္နဲ႕ပဲ .. သည္ၿမိဳ႕ျပမွာ ေနသားက်ခဲ့ရတယ္..။ အခြင့္ရတုိင္းေတာ့.. ကိုယ္က စက္ဘီးစီးခြင့္ရဖုိ႕ ၾကိဳးစားျမဲ..။
ဥပမာ ေခ်ာင္းသာကမ္းေျခ၊ ေငြေဆာင္ကမ္းေျခသြားတဲ့အခါတုိင္းေပါ့..။ ဘယ္သူမွ စိတ္သိပ္မ၀င္စားတဲ့ စက္ဘီးစီးျခင္းအလုပ္ကို ကိုယ္ကအႏွစ္သက္ဆံုးပဲ။ ေသာင္ျပင္မွာ စက္ဘိးစီးရတာ သိပ္ေပ်ာ္ဖုိ႕ေကာင္းတယ္။ (ကိုုယ့္ေယာက္်ားနဲ႕သြားတုန္းက သူ႕မွာကားေပၚကအဆင္း ေျခေထာက္နာသြားလုိက္တာ ေယာင္ကိုင္းေနတာနဲ႕ စက္ဘီးေကာင္းေကာင္းမစီးခဲံရဘူး။ ဒါေတာင္ ကိုယ့္အလုိလုိက္ၿပိး ၂ ေယာက္တြဲနင္းရတဲ့ ဘီးကို လုိက္စီးေပးေသးတယ္။ (အဲသည္ ေျခေထာက္နာတာက ခုထက္ထိကုိ မေပ်ာက္ေသးတာ)
ေနာက္ ေမျမိဳ႕သြားတဲ့အခါတုိင္းေပါ့။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တညး္ ရံုးကိစ္စ ခရီးထြက္ရရင္း ေမျမ္ိဳ႕ေရာက္တုန္းက လည္း ဟိုတယ္က ဘိးငွားၿပီး တျမိဳ႕လံုးပတ္ စက္ဘီးစီးတယ္။ ေနာက္ မထက္ တုိ႕ သက္စုတုိ႕နဲ႕ သြားေတာ့လဲ.. စက္ဘီးစီးတယ္။ (အဲသည္တုန္းက ဆရာလတ္ဆီကိုၾကိဳေျပာထားလို႕.. ျမိဳ႕ေရာက္တာနဲ႕ အဲသည္မွာ စက္ဘီး ၄ စီး သြားေတာင္းလုိက္ရံုပဲ) အဲသည္တစ္ေခါက္က သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ။ ကိုသခင္ၾကီးတုိ႕ရဲ႕ အိမ္ကေလးမွာ တည္းၾကတယ္။ ေနာက္ ဘာဘီက်ဴးေတြလုပ္စားၾကနဲ႕.. အဲသည္တုန္းကအေၾကာင္းေလးေတြ ေရးပါဦးမယ္..။ ဘာဘီက်ဴးလုပ္စားၾကတာကုိ မထက္ရဲ႕ ကလယ္ဗ်င္ (Mr. Cook) ၾကီးက လွမး္လွမ္းၿပီးဆရာလုပ္လုပ္ေနလုိ႕.. အျမင္ကတ္ခဲ့ရတာေတြလဲ သတိရေသး..။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ့္အလုိလုိက္လုိ႕ .. စက္ဘီးလုိက္စီးေပးရလို႕.. ေရာဂါေတြ ပိုတုိးသြားတဲ့.. မထက္ကို အင္မတန္မွာ အားနာမိပါတယ္။ (အဲဒါက အခုမွ..)ဟီး.. အဲသည္တုန္းကေတာ့ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ရမွာကို ေက်နပ္တာ..။ ဇြတ္ကို လုပ္ယူခဲ့တာ..။ မထက္ၾကီး ၀ိုင္မူးမူးပံုကုိလည္း သတိရေသးတယ္။ အဲသည္တစ္ေခါက္ကေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ ေဒၚသက္စုနဲ႕ ခြန္းၾကီးခြန္းငယ္ စကားမ်ားစရာမလုိခဲ့တဲ့ ခရီးတစ္ေခါက္ပါပဲ.. (ထူးဆန္းပါဘိျခင္းေနာ္)......... ။
စက္ဘီးနဲ႕ ရိုက္ထားတဲ့ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုတခ်ိဳ႕႕....
