ယံုၾကလားေတာ့မသိဘူးေနာ္.. ျမန္မာ အဆုိေတြေလ..
ဓမာ ေသာက အင္း၀ ရာဇာ ဆုိတာရယ္ ဥသာ စိန္ပန္း ဒန္းလွ ကို ရွာ ဆုိတာရယ္ေပါ့။
အဲသည္ အဆုိ ၂ ခု အရ ဆုိရင္ .. ကိုယ္က ၾကာသပေတးသမီးေလ။ သည္လုိဆုိရင္ စေနသား အိမ္ေထာင္ဘက္ကို ေရွာင္ရမယ္။ ´ဓမာ´ ဆုိတာကိုး။
ေနာက္ၿပီး စိန္ပန္း ဆုိတဲ့အတြက္ ကိုယ္က အဂၤါသား အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ရွာရမယ္ေပါ့။
အဟက္.. ဘယ္သူက ရည္းစားထားခါနီး ဘာေန႕သားပါလိမ့္ .. ငါနဲ႕ ၾကိဳက္လိုက္ရင္ ေန႕နံ တည့္ပါ့မလား ေတြးခဲ့မတုန္းေနာ္..။ ဒုက္ခ။ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆံုးျဖတ္မွ.. ဟယ္ .. စေနသားၾကီးေတာ့.. ငါနဲ႕ မတည့္ဘူး။ ေတာ္ၿပီ ေတာ္ၿပီ ဆိုလုိ႕ ရမလားေနာ္..။ သည္ေတာ့ အဲသည္ မတည့္တဲ့ေန႕နံ စေနသားၾကီးကုိ ဘာမွ ဂရုမစုိက္ဘဲ ယူခဲ့တာေပါ့..။
ေျပာရဦးမယ္..။ သားကိုဗိုက္ခြဲေမြးလိုက္ရတာဆုိေတာ့.. ကိုယ္က ဗိုက္ခ်ဳပ္ရိုးကိုလည္း ဂရုစိုက္ရဦးမယ္။ သားကိုလည္း ဂရုစိုက္ရဦးမယ္ဆုိေတာ့.. အညာက ေမေမ့ရဲ႕ ညီမ (ကိုယ့္ရဲ႕ အေဒၚ) ပင္စင္ယူထားတဲ့ သားဖြားဆရာမ က လာေနေပးေပမယ့္ သားအေဖက ေဆးရံုက စပါယ္ရွယ္နာ့စ္ကိုလဲ အနည္းဆံုး ၁ ပတ္ေလာက္ေတာ့ ေခၚပါ ဆုိလုိ႕ .. ဆရာမ အိမ္ေခၚျဖစ္တယ္။ ေဆးရံုမွာတုန္းက တစ္ဂ်ဴတီကုိ ၃၀၀၀ နဲ႕ ေန႕တစ္ေယာက္ ညတစ္ေယာက္ ဆုိေတာ့ ၆၀၀၀ က်တယ္။ အိမ္ေခၚရင္ ၂ ဆေပးရတယ္တဲ့။ တစ္ဂ်ဴတီကုိ ၆၀၀၀ ေပါ့..။ ၂ ေယာက္လံုးေခၚရင္ တစ္ရက္ကို ၁၂၀၀၀ ေသရခ်ည္ရဲ႕ေနာ္..။ အဲဒါနဲ႕ သူ႕အေဖ ေခၚေစခ်င္ရင္လည္း ေခၚတာေပါ့။ ညဘက္ဆုိရင္ ဆရာမအတြက္လည္း ေနစရာစီစဥ္ေပးရတာ ဘာညာနဲ႕ .. ေန႕ဆရာမပဲ ေခၚမယ္ဆုိၿပီး တစ္ေယာက္ကို အိမ္ေခၚပါတယ္။ မနက္ ၆ နာရီက ေန ညေန ၆နာရီအထိေပါ့။
ကိုယ္လုိခ်င္တာက ေန႕ဘက္ဆင္းတဲ့တစ္ေယာက္။ ဒါေပမယ့္သူကလဲ ရြာျပန္ဖုိ႕ စီစဥ္ထားၿပီးသားဆုိေတာ့ ညဘက္နာ့စ္ကိုပဲ ေန႕ဖက္ အိမ္မွာလာဆင္းေပးဖုိ႕ ေခၚရတယ္။ (သူတုိ႕ေတြရဲ႕ ေလာကအေၾကာင္းလဲ ေနာက္ေျပာျပပါဦးမယ္။ ) ထားပါေတာ့..။ တကယ္ေျပာခ်င္တာက အဲသည္နာ့စ္မက အိမ္မွာ စကားစျမည္ေျပာရင္း ကိုယ့္ကိ ုဘာေျပာလဲဆုိေတာ့.. အစ္မက ဘာေန႕သမီးလဲ တဲ့။ ၾကာသပေတးပါ ဆုိေတာ့.. ကေလးအေဖက ဘာေန႕သားလဲတဲ့။ စေနေလ ဆုိေတာ့.. မေခ်ာကဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ `ဟယ္.. အဲဒါမေကာင္းဘူး။ မတည့္ဘူးေလ။ စီးပြားမတက္ဘူးတဲ့။´ စီးပြားမတက္ဘူးလို႕ ေျပာခ်လိုက္ပါတယ္။ ကုိယ့္မွာ.. စိတ္ထဲက ေတာ္ေတာ္ တင္းသြားေပမယ့္.. သားရဲ႕ဆရာမ ဆုိေတာ့.. ျပံုးျပံုးေလးပဲ.. `ဟုတ္လား..။ အစ္မတုိ႕ကေတာ့ အဲလို အယူေတြ မရိွပါဘူး` လုိ႕ပဲ ေျပာလိုက္ရတယ္။ ဒုက္ခေနာ္..။ အားအားယားယား.. သူမ်ားအိမ္မွာ မဟုတ္တာေတြလာေျပာေနတယ္။
ေနာက္ ေမေမ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားလာလည္ၾကတယ္။ ဘြားေတာ္ၾကီး ၂ ေယာက္ေပါ့။ (ေဖေဖျမစ္ၾကီးနား တာ၀န္က်တုန္းက ခင္ခဲ့မင္ခဲ့ၾကတဲ့.. ဘာကေတာ္ ညာကေတာ္ ေဟာင္းၾကီးမ်ားေပါ့ေလ..) ခုေတာ့ ပင္စင္ေတြယူၿပီး ရန္ကုန္ေရာက္ၾကေတာ့ အရမ္း ခင္မင္ေနၾကတာ။ သူတုိ႕ကလာလည္ေတာ့.. သားက ဘာေန႕သားလဲ တဲ့။ ဗုဒ္ဟူးေပါ့။ အေဖက စေန ဆိုေတာ့.. ဟာ သိပ္ေကာင္းတာ။ ဗုဒ္ဟူးနဲ႕ စေနက ဘာဆုိလား။ အဆုိေလး တစ္ခုနဲ႕ ေျပာတာပါပဲ။ အရမ္းစီးပြားတက္မွာ တဲ့။
ဟုတ္လား အန္တီရယ္..။ သမိးကေတာ့ ၾကသပေတး။ ဟိုဆရာမေလးကေတာ့ အဲလုိေျပာသြားတာ လို႕ ေျပာမိေတာ့.. အမေလး သမီးရယ္.. ။ အဲဒါမွ ကို စီးပြားတက္တာတဲ့။ အန္တီနဲ႕ မင္းအန္ကယ္နဲ႕ဆုိ စေနနဲ႕ ၾကာသပေတးေလ..တဲ့။ ယူၿပီးတာနဲ႕ စီးပြားေတြ တက္လိုက္တာ... အရမ္းပဲတဲ့။
ဥစာ လို ရန္ၾဂိဳဟ္ရွာ တဲ့.. သမီးရဲ႕။ ရန္ ၾဂိဳဟ္ နဲ႕ ယူမွ စီးပြားတတ္ တာ။ လူေတြက မသိလုိ႕တဲ့။
သမီးတုိ္႕ ေလ.. ကိုယ္ပိုင္ တုိက္ ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႕ ကုိ ၾကီးပြားၾကဦးမွာတဲ့...။
အားရစရာၾကီးေနာ္...
ဘာက အမွႏ္လဲ ေတာ့မသိဘူး။ ကိုယ္က ေတာ ့စီးပြားတတ္မယ္ေျပာတာကို သေဘာအက်ဆံုးပဲ။ အဲဒါကိုပဲ အတည္ယူေတာ့မယ္။
ဟီဟိ။
Monday, September 15, 2008
ဓမာ ေသာက အင္း၀ ရာဇာ
Tuesday, September 2, 2008
သားကေလး ေမြးဖြားျခင္း အေၾကာင္း
သားကေလးကို ၆ ရက္ေန႕က ဗုိက္ခြဲၿပီးေမြးလိုက္ရတယ္။ အဲသည္ေနာက္ အြန္လုိင္းမလာျဖစ္ခဲ့တာ ခုထိပဲ။ ဒီေန႕ သားကေလး ၂၇ ရက္ေျမာက္ေန႕ေပါ့။ ႏုိ႕တုိက္ၿပီး သိပ္ထားခဲ့တယ္။ အခု အိမ္နားက အင္တာနက္ဆုိင္ကေန ၀င္ေနတာ။ အခု ပဲ အိပ္ေနတဲ့ သားပံုေလးရိုက္လာခဲ့တယ္။ တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ ပိုပို ခ်စ္စရာေကာင္းလာတဲ့သားကေလးေပါ့။
ရိုးရိုးေမြးဖုိ႕ ရည္ရြယ္ထားေပမယ့္လဲ အိုဂ်ီက စမ္းသပ္ၾကည့္ေတာ့ ခ်က္ၾကိဳးေလွ်ာေနတယ္တဲ့။
ရုိးရိုးေမြးတဲ့အထိေစာင့္လိုက္ရင္ အႏရယ္ရိွတယ္ဆုိတာေၾကာင့္ ခြဲေမြးလိုက္ရတယ္။
၅ရက္ေန႕က စမ္းသပ္ၾကည့္ၿပီး ၆ ရက္ေန႕ ၾသဂတ္စ္ မနက္ ၅ နာရီမွာ ခြဲေမြးမယ္ဆုိၿပီးဆုံးျဖတ္လိုက္တဲ့အတြက္ (အိုဂ်ီက ဆံုးျဖတ္တယ္ဆုိေပမယ့္ သေဘာတူလားေမးပါေသးတယ္။ မတူလုိ႕မွမရတာေနာ္.. ကေလး အႏရယ္ရိွတယ္ဆုိေတာ့.. ဟုတ္ကဲ့။ တူပါတယ္ေပါ့။) ၅ ရက္ေန႕ ညေန ၄ နာရီက စလို႕ ဘာဆုိဘာမွ မစားရ။ေရလည္း မေသာက္ရ။ ေနာက္ ညဘက္ကုိ ၀မ္း ၂ ၾကိမ္ခ်ဴရေသးတယ္။
မနက္ ၃ နာရီေလာက္က်ေတာ့.. နာ့စ္က ႏႈိးေပးၿပီး သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ေပး၊ ခြဲစိတ္ခန္း၀င္တဲ့ ၀တ္စံုၾကီးလဲ ေပး.. ေနာက္ ေဆးတည့္မတည့္စမ္းတဲ့အေနနဲ႕ ေဆးလာထုိးေသးတယ္။ ေယာက္်ားက ဓာတ္ပံုနဲ႕ မွတ္တမ္းတင္ေပးထားေသးတယ္။
ခြဲခန္း၀တ္စံုစိမး္ၾကီးနဲ႕ အမွတ္တရေပါ့ေလ...။ ေနာက္ လမ္းေလွ်ာက္လုိ႕ရရက္သားနဲ႕ တြန္းလွည္းနဲ႕ လာေခၚသြားပါတယ္။ ကိုယ္ကလဲ အေကာင္းၾကီးကို တြန္းလွည္းနဲ႕ လာေခၚေတာ့.. ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေလွ်ာက္လို႕မရဘူးလားဆုိေတာ့ မရဘူးတဲ့..။ အဲသလိုနဲ႕ ေယာက္်ားနဲ႕ အေမနဲ႕ကို တာ့တာျပၿပီးခြဲခန္းဆီကုိ ပါသြားပါေလေရာ.. ။တကယ့္တကယ္ၾကီးက်ေတာ့ ကိုယ့္နား ဘယ္သူမွ မပါဘူး။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းရင္ဆုိင္ရတာပါပဲ။ ေၾကာက္ေတာ့ေၾကာက္မိတယ္။ လက္ကိုလဲ ေဆးသြင္းတယ္။ ခြဲကုတင္ေပၚေရာက္ေတာ့.. လက္တစ္ဖက္က ေဆးသြင္း။ တစ္ဖက္က ဟုိဟာဒီဟာေတြ ညွပ္ေပါ့ေလ..။ ကိုယ္လဲ တစ္ထိတ္ထိတ္နဲ႕ ဘာက ဘာလုပ္ေနမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ လူကို တစ္ဖက္ေစာင္းၿပီး ေကြးခုိင္းထားရာကေန ေက်ာအဆစ္ရိုးထဲကို ထံုေဆးထုိးထည့္လုိက္တယ္။ ထုိးၿပီးလို႕ ပက္လက္အေနအထား ျပန္ေျပာင္းလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုးထံုသြားေတာ့တယ္။ ေနာက္ ကိုယ့္မ်က္လံုးကုိလည္း အုပ္လုိက္တယ္။ ဗိုက္ကုိ ေဆးေတြသုတ္ေနတာတုိ႕ ခြဲတာတုိ႕ကို သိေနေပမယ့္ ထံုတံုတံုနဲ႕ မနာဘူး။ ကေလးကို ဆြဲထုတ္လုိက္ေတာ့ အုိဂ်ီရဲ႕ အသံကုိၾကားရတယ။္ ကေလးက မ်က္ႏွာဖံုးေလးနဲ႕ေတာ့တဲ့။ ၀ါးခနဲ ေအာ္ငုိတဲ့ကေလးသံလဲ ၾကားရတယ္။ ကိုယ္က ေမ့ခ်င္သလုိလုိ အိပ္ခ်င္သလုိလုိျဖစ္လာရင္းက မ်က္ႏွာဖံုးဆုိတာဘာလဲ လုိ႕ လွမ္းေမးလိုက္မိေတာ့... အေရျပားအဖံုးကေလးပါတာ။ သိမ္းထားဖုိ႕ယူမလားတဲ့။ ကုိယ္လဲ ဘာမွန္းမသိတာနဲ႕ ဟင့္အင္းလုိ႕ ေျဖၿပီး.. အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့တယ္။ သတိျပန္ရလာေတာ့ အခန္းကိုျပန္ေရာက္ေနၿပီး တအားတအားကို ခ်မ္းေနတယ္။ ေစာင္ေတြနဲ႕ ၀ိုင္းုျခံဳေပးေနတာသတိထားမိတယ္။ ကေလးကို ၀ုိင္းၾကည့္ၿပီး စကားေျပာေနတဲ့အသံေတြလဲ ၾကားေနရတယ္။ ကိုယ့္ေယာက္်ားက သူဘာလုိ႕ အဲေလာက္ခ်မ္းေနတာလဲ လုိ႕ ေမးတဲ့အသံလဲၾကားတယ္။ ေမ့သလိုလုိ သတိရသလုိလုိ နဲ႕ ခုိက္ခုိက္တုန္ခ်မ္းတာပဲ သိေတာ့တယ္။ ေကာင္းေကာင္းသတိလည္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အစ္မလတ္နဲ႕ အေမနဲ႕က ကိုယ့္ေျခေထာက္ေတြကို ဆုပ္ဆုပ္ၿပီး ႏွိပ္ေပးေနတယ္။ ထံုေနရာကေန တျဖည္းျဖည္း ျပန္ေကာင္းလာတယ္။ ခ်မ္းတာလဲ နည္းနည္းေလ်ာ့သြားတယ္။ ကေလးေလးကို ကိုယ့္နားလာပို႕ၿပီး ႏို႕စမ္းတုိက္ၾကည့္ၾကတယ္။ သားေလးက အႏွီးထုတ္ကေလးနဲ႕.. မ်က္လံုးေလးေတြေဖာင္းအစ္အစ္နဲ႕ နီတာရဲကေလးရယ္။
ပထမဆံုးႏို႕ရည္စတုိက္ၾကတယ္။ သားကေလး ပထမဆံုးစသင္ယူရတဲ့အတတ္ပညာပဲ။ ပထမဆံုးဆုိေတာ့. ႏုိ႕ရည္ၾကည္ေလးနည္းနည္းပဲ စထြက္တယ္ ..။ ႏို႕ဗူးေလးေဖ်ာ္တုိက္ရတယ္။ ကို္ယ္ကေတာ့ အိပ္ယာေပၚမွာ ေခါင္းအံုးမပါဘဲ ပက္လက္။ ေခါင္းလည္းမလႈပ္ရဘူး တကိုယ္လံုးမလႈပ္ရဘူး။ ဘာမွ မစားရမေသာက္ရဘူး။ ၂၄ နာရီျပည့္မွ ပဲ ေရစေသာက္ရတယ္။ ေခါင္းအံုးစအံုးရတယ္။
ကေလးေလးက က်န္းက်န္းမာမာနဲ႕ အသား၀ါမပါလာဘူးဆုိၿပီး ၀မ္းသာေနတုန္း ၅ ရက္ေျမာက္ေန႕မွာ နည္းနည္း၀ါခ်င္သလုိလုိ ျဖစ္ေနလုိ႕ မီးျပရေသးတယ္။ သားေလးက ေအာ္ေအာ္ၿပီးငိုတယ္။ အနွီးေလးနဲ႕ ပတ္ထား၊ လူက ေပြ႕ထားပိုက္ထားမွ ေနတတ္ေသးတဲ့ သားကေလးကို ကိုယ္တံုးလံုးကေလး မီးေခ်ာင္းေအာက္မွာ ထားရေတာ့.. သူလန္႕တာေပါ့... လြတ္လြတ္ၾကီးျဖစ္ေနေတာ့ ေၾကာက္ၿပီး ငိုရွာတယ္။ သူ႕ကုိ သနားလုိ႕ ကိုယ္ပါငိုရတယ္။
၇ ရက္ေျမာက္ေန႕မွာေတာ့ ကေလးအထူးကုက ရပါၿပီ။ ဆင္းလုိ႕ရၿပီဆုိေတာ့ .. ၁၂ ရက္ေန႕မွာ ေဆးရံုက ဆင္းခဲ့တယ္။ မဆင္းခင္ သူ႕ရဲ႕ ေဒးနဲ႕ ႏိုက္ဆရာမေလး၂ ေယာက္နဲ႕ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရုိက္ခဲ့တယ္။
ဒါကေတာ့ ေဆးရံုေရာက္ၿ႔ၿပီး မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ပံုပါ။ သားကေလးကို ခြဲမထုတ္ခင္ အမွတ္တရေပါ့။
ေဆးရံုေပၚေနစဥ္ တစ္ပတ္မွာ သားအေဖက ညည ရံုးကေနျပန္လာၿပီး ကေလးထိန္းတယ္ေလ...။ သူကေလးခ်ီၿပီး ေခ်ာ့ေနတဲ့ပံုသေဘာက်လို႕ ကုတင္ေပၚကေန လွမ္းရိုက္ထားတာ။
Wednesday, July 30, 2008
ေ၀ခြဲမရတဲ့ ျပသနာ
ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ရိုးရိုးေမြးမယ္ေျပာရတာ ေတာ္ေတာ္မ်က္ႏွာငယ္ပါတယ္။
ရုိးရိုးေမြးမယ္ဆုံးျဖတ္တာက ကေလးကို သဘာ၀အတိုင္း သူထြက္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ထြက္လာေစခ်င္တာပါ။ နာမွာကေတာ့ ရိုးရုိးေမြးလဲ နာမယ္။ ဗိုက္ခြဲေမြးလဲ.. ဗုိက္နာတဲ့ဒဏ္မခံရေပမယ့္.. ခ်ဳပ္ရိုးမက်က္မခ်င္း နာေနရဦးမွာပါပဲ။
ကိုယ္လဲ မေက်မလည္ ျဖစ္သြားတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေဆးရံုဆုိတာက .. အခန္းေတြဘာေတြကလဲ ေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းတာ.. ။ေနာက္ၿပီး နာ့စ္ေတြကေဟာက္ဦးမယ္...။
ေနာက္ၿပီးစဥ္းစားမရတာက.. သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာ (ဥပမာ ကိုယ္နဲ႕ ဧည့္ခံပြဲတစ္ခုမွာ ဆံုတဲ့ ျပင္သစ္အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ ေျပာျပခ်က္အရ) ျပင္သစ္မွာလို႕ပဲ ဆုိၾကပါစုိ႕။ ျပင္သစ္မွာဆုိရင္ ရုိးရိုးပဲေမြးရတယ္။ ခြဲေမြးဖုိ႕ဆုိတာ ခိုင္လုံတဲ့ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႕မွ ရတာ။ ကိုယ္တုိ႕ဆီမွာ လုိ.. အကုန္လံုး ခြဲေနၾကတာမဟုတ္ဘူး။ ခြဲခ်င္တုိင္းလဲ မခြဲရဘူး။ လုိအပ္လွပါတယ္ဆုိမွ ခြဲေမြးဖုိ႕ ခြင့္ျပဳတာ။
ကုိယ့္ရဲ႕ အခု လက္ရိွ အိုဂ်ီ္ကေတာ့.. ေကာင္းရွာပါတယ္။ ေသခ်ာရွင္းျပတယ္။ အမေလး.. အမ်ိဳးသမီးေဆးရံုမွာ မေမြးနဲ႕..။ ဘယ္မွာ ေမြးေမြး တုိ႕ရမယ့္ ပိုက္ဆံက အတူတူပဲ။ အစိုးရေဆးရံုဆုိတာ.. ဘာမွ စိတ္ခ်ရတာ မဟုတ္ဘူး။ ေမြးခံုေတြ သန္႕ရွင္းေရးဆုိတာကလဲ စိတ္မခ်ရဘူး။ သံုးတဲ့ ေဆးရည္ေတြရဲ႕ concentration ခ်င္းကလဲ တူတာမဟုတ္ဘူး။ အျပင္ေဆးရံုေတြဆုိတာ နံမည္တလံုးနဲ႕ေနတာ။ နံမည္ပ်က္မခံဘူး။ တုိ႕ေတြက သိတယ္။ သန္႕ရွင္းေရးမေကာင္းလို႕ complain တက္ရင္ အဲသည္ ၀န္ထမ္းျပဳတ္မွာ..။ အဲသည္ေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြကလဲ တာ၀န္ေက်ရတယ္။ အစိုးရေဆးရံုက အဲသလုိမဟုတ္ဘူး။ အားလံုးက အစုိးရ ၀န္ထမ္းေတြခ်ည္းပဲ..။ ပိုးသတ္ေဆးရည္ေတြလဲ က်ဲက်ဲသံုးရင္သံုးမယ္။ နာ့စ္ေတြ ကလဲ သူတုိ႕ မ်က္ႏွာ ၾကည့္ေနရမယ္။ ေပးလဲ ေပးရမယ္။ ေအာက္လဲ က်ိဳ႕ရမယ္။ အျပင္ေဆးရံုေတြက service က ပိုေကာင္းပါတယ္ တဲ့။
ရုိးရိုးေမြးတာကိုလဲ သူက လက္ခံပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္ေအာင္ လာေပးမယ္ေျပာတာပဲ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူနဲ႕ အပတ္တုိင္းျပေနတာ.. ၃ နာရီခ်ိန္းထားရင္ သူေရာက္တဲ့ အခ်ိန္က ၅နာရီ သို႕မဟုတ္ အဲသည္ထက္ ေနာက္က်မယ္မွတ္....။ ေယာက္်ားဆုိရင္ ကုိယ္ေဆးခန္းသြားတဲ့ ေန႕ေတြဆုိ အီစိမ့္ေနတာပဲ။ လုိက္ေစာင့္ရတာ စိတ္မရွည္လုိ႕..။
အဲ.. ေနာက္ ရုိးရုိးေမြးမယ္ဆုိရင္ ဘယ္ေဆးရံုမွာမွ အခန္းၾကိဳတင္ဘြတ္ကင္လုပ္လုိ႕မရတဲ့ ျပသနာပါပဲ။ ရိုးရိုးေမြးက due date ထက္ ေစာရင္ ေစာမယ္။ ေနာက္က်ရင္ ေနာက္က်မယ္ေလ..။ ရက္က ကြက္တိ က်ခ်င္မွ က်တာကိုး.. ။ အဲဒါက တစ္ျပႆနာ။
ရိုးရိုးေမြးတာကို လုိလားေပမယ့္လဲ..။ အုိဂ်ီရဲ႕ ေနာက္က်တတ္တဲ့ျပသနာရယ္၊ အခန္း ဘြတ္ကင္လုပ္လို႕ မရတဲ့ျပသနာရယ္၊ ေနာက္ အခ်ိန္မေတာ္ၾကီး ဗုိက္ထနာေနလို႕.. အိုဂ်ီကို ဖုန္းဆက္မရ၊ ျပဳမရ ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဆုိတဲ ့အခ်က္ ေတြ ေတြးၿပီးသကာလ ခြဲေမြးရင္ပဲ ပိုေကာင္းေလမလား.. ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ေနရျပန္ပါတယ္။
