Monday, December 29, 2008

သားသားနဲ႕ သူ႕မမ

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး.. တူမေလးရဲ႕ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ျပန္ၾကည့္ရင္း သည္၀တ္စံုေလးနဲ႕ ပံုျပန္ေတြ႕လုိ႕.. သားသားပံုနဲ႕ ယွဥ္ၿပီး အမွတ္တရ တင္ထားခ်င္လုိ႕ပါ။ တူမေလးက သူ႕တုန္းက အက်ီ ၤေလးကို သားသားဖုိ႕ ဆုိၿပီး ဟိုေန႕က လာေပးတယ္။ သူက အခု ၄ ႏွစ္ရိွေနၿပီ။ သားသားကေတာ့ ၄ လေပါ့..။

အဲသည္အက်ီ ၤေလးက သူ ၉လ ၁ ႏွစ္၀န္းက်င္က ၀တ္တာကေလးေလ...။ ဒါက တူမေလး ေပါ့။

သူ႕တုန္းက ၉လ-၁ႏွစ္ ၀တ္ခဲ့တာေလးက အခု သားသား ၄ လမွာ အေတာ္ပဲျဖစ္ေနတယ္။
ေနာက္ၿပီး ပံုေလးေတြကို ၾကည့္ရင္း သူတုိ႕ ေမာင္ႏွမ ၂ ေယာက္ ရုပ္ကေလးေတြ ခပ္ဆင္ဆင္ပဲ လုိ႕ေတြးမိေသးတယ္။ း)

ဒါေလးက သားသား..

Sunday, December 28, 2008

သားသား ေခါင္းရိတ္ေသာေန႕

သားက ဆံပင္သန္တယ္။ ေမြးကတည္းက ဆံပင္ေတြမည္းေနတာပဲ။ အရင္က တစ္ခါ ရိတ္ဖူးၿပီးသားပါ။ ခုေတာ့ သားက ၄ လေက်ာ္ၿပီဆုိေတာ့ နည္းနည္း သိတတ္စျပဳၿပီေလ..။ ငယ္တုန္းကေတာ့ သူ႕ေခါင္းရိတ္တာကို သိပ္ခံစားရပံုမေပၚဘူး။ ခုေတာ့ သူေတာ္ေတာ္ခံစားရပံုပဲ..။ ငိုလုိက္တာ ၀က္၀က္ကြဲ။ ငါ့ကို ႏွိပ္စက္ေနၾကတယ္လို႕မ်ား ေတြးေလသည္လားမသိ... တကယ့္ကို ၀မး္နည္းပက္လက္ပဲ။ ၾကည့္ၾကပါဦးေတာ္..။


အားလံုးၿပီးလို႕ သူ႕ကိုမွန္သြားျပေတာ့ မဲ့မဲ့.. မဲ့မဲ့နဲ႕ေလ..။


တကယ္က ကတံုးရိတ္ဖုိ႕အထိ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သားဆံပင္ေတြကရွည္ေနေတာ့ .. သူက ကုတ္ကုတ္ေနလုိ႕.. နည္းနည္း ပါးလုိက္မယ္ဆုိၿပီး ဆံပင္ပါးတဲ့ ဂ်ဳတ္ဓားေလး Spirit ကသြား၀ယ္လာတယ္။ ေမေမက စမ္းသပ္လုပ္တယ္။ ေဖေဖက အားမရလုိ႕ ကတ္ေၾကးနဲ႕လိုက္ညွပ္တယ္။ ပံုဆုိးပန္းဆုိးေလး ျဖစ္သြားေတာ့ ဘြားဘြားက ငါ့ေျမးကို ဒီပံုစံၾကီးနဲ႕ေတာ့ မထားဘူးေအ.. ရိတ္ရင္အေျပာင္ရိတ္မယ္ ဆုိၿပီး ေခါင္းရိတ္တဲ့စခန္းကို ေရာက္သြားေတာ့တာပါ။

Saturday, December 13, 2008

သူလုိလူ (သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး)

ရံုးမွာ ေတာ္ေတာ္အလုပ္မ်းာပါတယ္။ အရင္တုန္းကမ်ားရတဲ့အထဲ နာဂစ္အၿပီးမွာ Delta ရံုးခြဲ ၃ ရံုးထပ္ဖြင့္ၿပီး ပေရာဂ်က္ေတြ ပိုမ်ားလာတာေၾကာင့္ မလႈပ္ႏိုင္ေအာင္ကို အလုပ္ရႈပ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ မေရးျဖစ္တာၾကာတာလဲ အဲဒါေၾကာင့္ပါပဲ။ ႏွစ္မကုန္မီ annual leave balance ေတြျဖိဳဖုိ႕ ဒီဇင္ဘာ ပထမ ၂ ပတ္ခြင့္တင္ထားေပမယ့္.. Regional ရံုးက လာေပးမယ့္ Relieving ခမ်ာ ထြက္လာမယ့္ေန႕မွာပဲ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္က ပိတ္ေတာ္မူသြားတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့.. ေလဆိပ္ဖြင့္တဲ့ ေန႕မွာ သူ႕ဗီဇာက ကုန္သြားၿပီျဖစ္လို႕ အသစ္ျပန္ေလွ်ာက္ရျပန္ပါတယ္။ အစကေတာ့ ဒီေရာက္မွ အိတ္စတန္းလုပ္ဖုိ႕ပဲ.. ေနာက္ ေလဆိပ္ပိတ္သြားလုိက္တာ သူ႕ဗီဇာကုန္တာနဲ႕ သြားတုိက္၊ အစကျပန္ေလွ်ာက္ ျပန္ၾကာနဲ႕.. ဒီေန႕မွ သူေရာက္လာႏုိင္တယ္။ သည္ေတာ့ ေနာက္တစ္ပတ္ တနလၤာ၊ အဂၤါ အလုပ္လႊဲၿပီးသြားရင္ ခြင့္သြားရေတာ့မွာဆုိေတာ့.. စိတ္လက္ နညး္နည္းေပါ့ပါးေနတယ္။ တန္းလန္းတခ်ိဳ႕ျဖတ္ၿပီးရင္ အားလံုးသူ႕ဆီလႊဲခဲ႕ေတာ့မွာဆုိေတာ့ေပ့ါေလ..။ ထားပါေတာ့.. အဲဒါက။ အဲ.. ေျပာခ်င္တာက အလုပ္ေတြ အရမး္မ်ားတဲ့အထဲမွာ ရံုးက တစ္ေယာက္က အဂၤါေန႕က စကားလာစတယ္.. ထမင္းစားခ်ိန္မွာေပါ့..

ေမာ္ေမာ္ရယ္ မသီေလ..တစ္ခုေလာက္တုိင္ပင္ခ်င္လုိ႕ပါ..။ ဒီတစ္ပတ္ပိတ္ရက္ စာအုပ္စင္ရွင္းလိုက္တာ.. စာအုပ္တစ္အုပ္ျပန္ေတြ႕တယ္။ သိလား။ အဲသည္စာအုပ္က လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္ေလာက္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီက ငွားထားတာ..။ ခုမွ ျပန္မေပးရေသးတာသိတယ္။ အဲသည္သူငယ္ခ်င္းကလဲ စာအုပ္ေတြ အရမး္တန္ဖုိးထားတာ။ မသီ ျပန္လဲ ေပးခ်င္တယ္။ ေပးရင္လဲ စိတ္ဆုိးမွာ ေၾကာက္တယ္။ ဘယ္လုိလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ တဲ့။

အဲဒါမ်ား မသီရယ္။ ျပန္ေပးလိုက္ေပါ့..။

ေပးလုိက္မွ စိတ္အရမး္ဆုိးသြားမွာေၾကာက္လုိ႕.. တဲ့။

ျပန္ေပးလုိက္ပါမသီရယ္.. ။သူလဲ မမွတ္မိလုိ႕ျပန္မေတာင္းတာေပါ့။ သိပ္ၾကီးစိတ္ဆုိးေတာ့မယ္ မထင္ပါဘူး..။ ဆုိၿပီးစကားစပ္ျပတ္သြားပါတယ္။

ေနာက္တစ္ရက္... ။ ကိုယ္နဲ႕ ပရိုဂရမ္အရာရိွတစ္ေယာက္နဲ႕ .. ဘတ္ဂ်က္တစ္ခု ထုိင္ဆြဲေနၾကတုနး္ လာျပန္တယ္။ မေအးသန္းေရာ ေမာ္ေမာ္ေရာကိုေလ.. အၾကံဥာဏ္ေလးေတာင္းခ်င္လုိ႕.. ဆုိၿပီး အဲသည္ကိစ္စပဲ ထပ္ေျပာျပန္တယ္။ အလုပ္ကလဲ ရႈပ္ေနရာကေန.. မသီရယ္.. ဘာလုိ႕ ဒီကိစ္စကို ဒီေလာက္ ဦးေနွာက္ေျခာက္ေနရတာလဲ..။ ေပးစရာရိွတာ ျပန္ေပးလိုက္..။ မေပးခ်င္လဲ ေမ့လက္စနဲ႕ ေမ့ထားလုိက္ေတာ့.. ။ ဦးေႏွာက္ထဲ ထည့္မေနနဲ႕.. လုိ႕ ေျပာလုိက္တယ္။


မေပးဘဲ ထားရရင္ လဲ လိပ္ျပာသန္႕ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး .. ။ေပးလိုက္ျပန္ရင္လဲ စိတ္ဆုိးဦးမယ္။ အဲလိုစာအု့ပ္မ်ိဳး အသစ္၀ယ္ၿပီး လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးလုိက္ရမလားဟင္ တဲ့..။


ကိုယ္က အလုပ္ကလဲ ေတာ္ေတာ္ရႈပ္ေေတာ့.. မသီရယ္.. အဲဒါဘာအေရးၾကီးလုိ႕လဲ..။ ဒီမွာ တအားရႈပ္ေနတဲ့ဟာကို ျပန္မေပးခ်င္လဲ မေပးနဲ႕ေတာ့...ထားလုိက္ေတာ့.. သြားပါေတာ့ကြာ..ဒီမွာရႈပ္ေနတယ္... ဆုိေတာ့.. သူထြက္သြားတယ္။ ဒါကတစ္ရက္။


ေနာက္ မေန႕က (ေသာၾကာေန႕ေပါ့) ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း သူ႕စားပြဲနားရပ္ေနတုန္း တစ္ခါ ေမးျပန္တယ္။ အဲသည္ကိစ္စ။ ကိုယ္ကလဲ သူ႕ကို စိတ္ကလဲ တုိ သနားလဲ သနားေနၿပီ။ ဒါေၾကာင့္လဲ အပ်ိဳၾကီးျဖစ္တာေနမွာ လုိ႕လဲ ေကာက္ခ်က္ခ်မိရင္း . .. စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းျပမိတယ္... မသီရယ္.. လူဆုိတာ အသက္အရြယ္ရလာတာနဲ႕အမွ် တန္ဖုိးထားတတ္တဲ့အရာေတြလဲ ေျပာင္းသြားတတ္တယ္။ ျပန္သာေပးလိုက္ပါ။ ဟုိးတုန္းကအေနနဲ႕သာ စိတ္ဆုိးရင္ စိတ္ဆုိးမယ္။ ခုေလာက္ရိွ သိပ္စိတ္ဆုိးေတာ့မယ္ မထင္ပါဘူး လို႕..။ အဲသည္ေတာ့.. ေမာ္ေမာ္ ဆုိရင္ေကာ. .တဲ့။
ကၽြန္မဆုိရင္ေတာ့ မသီရယ္.. ဟိုတုန္းကေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့။ တန္ဖုိးထားတဲ့စာအုပ္ေတြ ေပ်ာက္ေပါင္းကလဲ မ်ားၿပီ။ ခုဆုိ အလုပ္ကတစ္ဖက္၊ အိမ္ေထာင္နဲ႕ ကေလးက တစ္ဖတ္၊ အလုပ္ကျပန္ေရာက္ရင္ စာအုပ္ေတြ လွည့္ၾကည့္ဖုိ႕ေနေနသာသာ.. ကေလးနဲ႕ ေနလုိ႕ေတာင္မ၀ဘူး။ စာအုပ္စင္က ဘာစာေတြေပ်ာက္လုိ႕..ဘာေတြျဖစ္ေနမွန္းလဲ သိေတာ့တာမဟုတ္ဘူး။ စိတ္လဲ ဆုိးျဖစ္ေတာ့မယ္ မထင္ပါဘူး။ လုိ႕ ေျပာေတာ့မွ.. အဲသည္ မသီဆိုတဲ့ ျပား ၁၀၀ မၿပည့္တျပည့္ အပ်ိဳၾကီးက... အမေလး ခုလုိၾကားရတာ ၀မး္သာလုိက္တာ ေမာ္ေမာ္ရယ္.. မသီေျပာေနတဲ့ စာအုပ္က ေမာ္ေမာ့္စာအုပ္... တဲ့..။ ခုမွ ပဲ အသက္ရွဴ ေခ်ာင္သြားေတာ့တယ္တဲ့...။


ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ.. မသီရယ္ လုိ႕..ပဲ ေျပာႏိုင္ေတာ့တယ္။ ေအးေလ... စိတ္လဲ ဆုိးလုိ႕ မွ မရေတာ့တာ.. ။ သူက ခ်ည္ၿပီးတုပ္ၿပီးကိုး။

အင္း.... သူက ျပား၁၀၀ ျပည့္ရံုမက ၅ မတ္ လူစားမ်ိဳး.. ၅ မတ္လူစားမ်ုိဳး.. လို႕ပဲ ေကာက္ခ်က္ခ်မိေတာ့တယ္...။

Monday, December 8, 2008

သူလိုလူ

ကိုယ့္ေယာက္်ားအေၾကာင္းေလးေတြ ေရးမွာမုိ႕လို႕.. ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ရဲ႕ စကားေလး ငွားသံုးပါတယ္။
ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးကိုေတာ့.. ေယာက္်ားေတာ္ေၾကာင္းေတြ ၾကြားတယ္လို႕ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္က ေ၀ဖန္ဖူးတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ေတာ္ေၾကာင္းၾကြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး .. သူ႕ရဲ႕ အခ်ို႕အခ်ိဳ႕ေသာထူးျခားတဲ့ အမူအက်င့္အခ်ိဳ႕ အၾကာင္းမ်ားေရးမလို႕ပါ။

ေယာက္်ားနွင့္ သူ၏ အက်ီ ၤမ်ား

ကိုယ့္ေယာက္်ားရဲ႕ ဗီဒိုရွင္းရင္းနဲ႕ အေ၇ာင္တူ၊ တံဆိပ္တူ၊ ဆိုဒ္တူ အက်ိီ ၤေတြ ၄ ထည္ေလာက္ေတြ႕ပါတယ္။ ေဂ်ာ္ဒန္းႏိုး ခပ္ညစ္ညစ္ ရွပ္လက္တုိေတြပါ။ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္ပံုရပါတယ္။ အေဟာင္းေလး ၂ ထည္က ဂုတ္ေတြစုတ္ေနၿပီ။ တစ္မ်ိဳးတည္းကို ၂ထည္ ၃ ထည္တစ္ျပိဳင္တည္း၀ယ္ထားတာမ်ိဳးပါ။ ေမးၾကည့္ေတာ့ ၾကိဳက္လုိ႕တဲ့။
ဟိုေန႕ကပဲ ေနာက္ထပ္ တစ္ထည္ ထပ္၀ယ္လာေသးတယ္။ ဒီအေရာင္၊ ဒီတံဆိပ္၊ ဒီရွပ္လက္တုိပါပဲ။ ေတြးေနမိတယ္။ ကိုယ့္မွာ အမႊာညီမမ်ားရိွရင္ .. အက်ီ ၤေတြလိုမ်ိဳ တစ္လက္စတည္း ေဟာင္းသြားရင္ ေနာက္တစ္ထည္ အသင့္ရိွေအာင္ ဆုိတဲ့ပံုစံမ်ိဳး ယူထားေလဦးမလား မသိ..။ ခြိခြိ

Thursday, November 13, 2008

ကိုယ့္အ၀တ္ကိုယ္ ခ်ဳပ္၀တ္ပါေတာ့့မည္။

သားေလးေမြးၿပီးကတည္းက ဘယ္လိုက ဘယ္လုိ၀လာတယ္မသိ ၀ိတ္က ေပါင္၂၀ေလာက္တက္လာပါတယ္။ ဒီကုိယ္ခန္ဓာၾကီးမွာ အရင္တုနး္က အ၀တ္အစားေတြ ဘယ္လုိမွ ၀တ္လုိ႕မရေတာ့ပါ..။ ဆုိေတာ့ အက်ိီ ၤ အသစ္ေတြ အပ္ရပါတယ္။ ဆိုင္ေရာက္တုနး္ေတာ့ ကတ္တေလာက္ေလးေတြ ၾကည့္ရင္း (ေစ်း၀ယ္ထြက္ဖုိ႕လဲ ပ်င္းတာနဲ႕) သူ႕ဆီက အစေတြနဲ႕ ပဲ ျပန္အပ္ခဲ့တာ ၈ စံုျစဖ္သြားတယ္။ အရင္ခ်ဳပ္ဖူးေနက်ဆုိင္ဆုိေတာ့ ေစ်းေတြလဲ ေမးမေနေတာ့ဘူးေပါ့။ ေနာက္ စလံုးကသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ လာရင္း အက်ီ ၤအပ္ဦးမယ္ဆုိေတာ့ အဲသည္ဆုိင္ကိုေရာက္တယ္။ သူနဲ႕ကိုယ္ကလဲ အက်င့္ကခပ္ဆင္ဆင္ဆုိေတာ့ ေစ်းေတြမေမးခဲ့ဘူးေပါ့။ သူက ျပန္မယ့္ရက္ကပ္ေနေတာ့ သူ႕ဟာေလးေတြ အရင္လုပ္ေပးလုိက္ပါဆုိၿပီး သြားခါနီး ဒရုိင္ဘာကို သြားေရြးခုိင္းလုိက္သတဲ့။ ခ်ဳပ္ခေတြခ်ည္းပဲ ၉ေသာင္းေက်ာ္ရွင္းခဲ့ရတယ္ဆုိၿပီး ကိုယ့္ဆီ ဖုန္းလွမး္ဆက္တယ္။ အမေလး အက်ိဳးေတာ့နည္းၿပီ..။ ငါက ၈စံုေတာင္ အပ္ထားတာဟဲ့.. ျမန္ျမန္ဘရိတ္အုပ္ခုိင္းမွ ျဖစ္မယ္ လို႕..
စကတ္တစ္ထည္ ခ်ဳပ္ခ ၁၀၀၀၀ ယူပါတယ္။ ဘေလာက္စ္ တစ္ထည္ခ်ဳပ္ခ ၈ေထာင္ပါ။ ဂါ၀န္တစ္ထည္ ခ်ဳပ္ခ ၂ေသာင္းခြဲယူပါတယ္။..

စက္ခ်ဳပ္အေျခခံသင္ထားေပမယ့္ အပ်င္းေျပေလာက္ပဲ ခ်ဳပ္ေနၿပီး ေကာင္းေကာင္းမလုိက္စားခဲ့လုိ႕.. ခုလုိ သူမ်ားကို ပိုိက္ဆံေပးေနရတာ... အဟင့္..။
ေနာက္ဆုိ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ခ်ဳပ္၀တ္ေတာ့မယ္။

Monday, November 10, 2008

ကုသိုလ္ကံ

ညကေယာက္်ားနဲ႕ ဒင္နာလုိက္သြားပါတယ္။ အဲသည္မွာ လက္ပ္ေတာ့ ၄ လံုးမဲေဖာက္တယ္။
ကိုယ္တစ္လံုးမွ မေပါက္ပါဘူး . .. (ဟီး)
ဒါေပမယ့္ ေပါက္မဲနံပါတ္ ၄ လံုးထဲက ၃ လံုးက ကိုယ္မဲနဲ႕ ပြတ္ကာသီကာေတြ ခ်ည္းပဲ။
ကို္ယ့္မဲက ၁၉၉
ေပါက္သြားတာက ၁၉၆ (ဘယ္ေလာက္နဲစပ္သလဲေနာ္..)
ေနာက္တစ္မဲက ၀၉၉၊ ေနာက္တစ္မဲကေတာ့ သူ႕ထက္နီးစပ္တာမရိွေတာ့ဘူး ၂၀၀ တဲ့ေတာ္..။

အဲလုိပါပဲေလ.. ဘ၀မွာ အလကားရဖုိ႕ကံက ပါကိုမလာဘူး။
လူတုိင္းကံထူးႏုိင္တဲ့ ဗလာမပါ ကံစမး္မဲဆုိရင္ေတာင္ အညံ့ဆံုးဆုဟာ ကုိယ္ရမယ့္ဆုဆုိတာ ေသခ်ာသေလာက္ပဲ။

လက္ေဆာင္လဲၾကတာမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ .. မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေျပာရဥိးမယ္။

၂၀၀၄ ဒီဇင္ဘာတုန္းကေပါ့။ အဲသည္တုနး္က ကုိယ္ က WHO မွာလုပ္ေနတယ္။
နယူးယီးယားပါတီေပါ့။ ၀န္ထမး္အားလံုး လက္ေဆာင္ေတြ ထည့္ၾကတယ္။ ၿပီး ျပန္မဲေဖာက္ၾကတယ္။ တစ္ခု်ိ႕ဆုိ ကိုယ္က ေတာ္ရံုတန္ရံုေလး ထည့္ေပမယ့္.. လက္ေဆာင္ေကာင္းေကာင္းေတြ ျပန္ေပါက္ၾကတယ္။
ကုိယ္လား... ဟြန္း.. မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ယံုမလားေတာ့မသိဘူး။ ကိုယ့္မဲကိုယ္ ျပန္ေပါက္တယ္ေလ..။
စံပါယ္ျဖဴက ၀ယ္တဲ့ ၇၀၀၀ တန္ စားပြဲတင္ သစ္ပင္ပုေလး။

အဲလုိ..
အဲလုိ...

သူငယ္ခ်င္းမ်ား ႏွင့္ စကားစျမည္ ၃

သည္တစ္ခါကေတာ့ အေ၀းေရာက္သူငယ္ခ်ငး္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ ဂ်ဴးရဲ႕ စာေတြ ေျပာင္းလဲလာတာနဲ႕ မိန္းမဘ၀အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္တယ္။ သူက၃၀ ေက်ာ္ စင္ဂဲလ္၊ ကိုယ္က ၃၀ေက်ာ္ (ဒက္ဗယ္လ္ ေတာ့မဟုတ္ဘူး..။ ခြိ) အိမ္ေထာင္သည္၊ ေနာက္ၿပီးကေလးအေမ။ သူ႕ကို ကိုယ္က ေနာက္ေလ့ရိွပါတယ္။ ငါက နင့္ထက္ ၂ ၀ါ ၾကီးတယ္ေနာ္။ အိမ္ေထာင္သည္ ျဖစ္ရတာက တစ္၀ါ၊ ကေလးအေမျဖစ္တာက ၁ ၀ါ၊ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံလုိ႕..။ မၾကာမီအိမ္ေထာင္ ျပဳေတာ့မယ့္ သူငယ္ခ်င္းစံုတြဲကိုၾကည့္ရင္း သူ႕အေတြးကို သူကေျပာပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္း ။ ငါျဖင့္ သူတုိ႕ကိုၾကည့္ၿပီး အိ္္မ္ေထာင္ဆုိတာၾကီး ျပဳဖုိ႕ မလြယ္မွန္း၊ လူတစ္ေယာက္ကို သည္းခံႏိုင္ဖုိ႕ ဆုိတာ ေတာ္ရံုခ်စ္ရံုနဲ႕ မရမွန္း သိတယ္။ အခ်စ္အျပင္ ဦးေႏွာက္ေကာပါပဲ.. တဲ့။
၃၀ေက်ာ္ၿပီး အခ်စ္ေရး . အိမ္ေထာင္ေရးေတြကို သိပ္္စိတ္၀င္စားပံုမရေတာ့တဲ့သူငယ္ခ်င္းပါ။ သူငယ္ခ်င္း အသိုင္းအ၀ုိင္းမွာေတာင္ အေတာ္ညိွရႏႈိ္င္းရခက္ၿပီး တခ်ိဳ႕ကိစ္စေတြမွာ နားလည္မႈရဖုိ႕ အခက္ခဲဆံုးတစ္ေယာက္ပါပဲ။ သူ႕အတြက္ ေတာ့ အေလွ်ာ့အတင္းေတြနဲ႕ အႏုပညာေျမာက္စြာ တည္ေဆာက္ရတဲ့.. အိမ္ေထာင္ေရးဆုိတာထဲကို ၀င္ဖုိ႕ ဘယ္လုိမွ စိတ္ရွည္သည္းခံႏိုင္မယ့္ သူမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ အဲ.. ပရဟိတ ကိစ္စေတြမွာေတာ့ သူက တက္ၾကြေနတတ္သူပဲ။ မိဘမဲ့ကေလးေတြကိစ္စေပ့ါ။ ကိုယ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီး အဲသလို ေဂဟာေတြကို ကူညီပံ့ပိုးတဲ့ ပရဟိတေလးေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ အခ်ိန္ေတြတုန္းကဆုိ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစ္စနဲ႕မ်ား တုိက္ေနခဲ့ရင္ အဲသည္ပရဟိတအလုပ္ကိုသာ အျမဲ ဦးစားေပးေလ့ရိွတဲ့သူပါ။ လတ္တေလာ ထြက္ထားတဲ့ဂ်ဴး ၀တ္ထုထဲက အိတ္ခ်္အိုင္ဗြီကေလးေတြ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ေဂဟာေလးကလည္း ကိုယ္တုိ႕အဖြဲ႕နဲ႕ မကင္းခဲ့သလို အဲသည္ထဲက တုိးတုိးေလးကို သြားထားတဲ့ ၀ိသာခါေက်ာင္းကလဲ.. ကိုယ္တုိ႕အဖြဲ႕ေရာက္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းပါပဲ။ သတိတရ သူ႕ကိုေမးျဖစ္တယ္။
ကိုယ္ ။ ဂ်ဴး၀တ္ထုဖတ္ၿပီးၿပီလား။ အဲဒါနဲ႕ပတ္သတ္လို႕ ေ၀ဖန္ထားတဲ့ဟာေတြေရာ ဖတ္ျဖစ္လား (ဘေလာ့ဂ္အခ်ိဳ႕ကိုရည္ညႊန္း)
သူငယ္ခ်င္း၊ ေအး.. ဖတ္ျဖစ္တယ္။
ကိုယ္။ ငါတုိ႕လုိ အသက္အရြယ္မွ နင္အိမ္ေထာင္ မျပဳျဖစ္ေတာ့ရင္ ဂ်ဴးလုိျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။ ဂ်ဴးလည္း ခ်စ္တာ၊ေမတာေတြ၊ ေယာက္်ားမိန္းမကိစ္စေတြ၊ ရင္ဘတ္နဲ႕ခံစားတာေတြ ဘာေတြ မရေတာ့ဘူးထင္တယ္ဟ။ သူမေရးႏိုင္ေတာ့ဘူး.။ (မေရးခ်င္လို႕..မေရးတာျဖစ္ဦးေတာ့.. အဲသလို ေရးခ်င္စိတ္မရိွေတာ့တာကိုပဲ မေရးႏိုင္ေတာ့ဘူး လို႕ကိုယ္ကယူဆပါတယ္။) သူအာရံုရတဲ့ဟာကိုပဲ လုပ္ေတာ့တယ္။
ငါဆုိလဲေျပာမယ့္သာ ေျပာရတာ အရင္ကလုိ နင့္နင့္နဲနဲေတြ သိပ္မရိွေတာ့ဘူး။ မရိွရဘူး မေျပာဘူးေပါ့ဟာ.. အရြယ္ကစကားေျပာလာတာလည္းပါတယ္။ အေတြ႕အၾကံဳကစကားေျပာလာတာလည္းပါတာေပါ့။
သူငယ္ခ်င္း။ အသက္ၾကီးလာေတာ့ဟယ္.. it’s not big deal ဆိုတာေတြ မ်ားလာၿပီး ဘာက big deal မွန္းလည္း ေသခ်ာမသိေတာ့ပါဘူး။
ကိုယ္။ အဲဒါေပါ့ .. ဘာက big deal မွန္းမသိေတာ့တဲ့အခါက်ေတာ့ စာ၀တ္ေနေရးအတြက္ကလည္း မပူရေတာ့ ေဘးက ကိစ္စေတြကို ပိုစိတ္၀င္စားလာတာေပါ့။ သူကေတာ့ တာ၀န္ယူခ်င္စိတ္ေပါ့။ ကိုယ့္အတြက္ ဘာကမွ သိပ္ big deal မဟုတ္ေတာ့တဲ့အခါက်ေတာ့ ေဘးကဟာေတြကို တာ၀န္ယူခ်င္လာတာမ်ိဳးေပါ့။
သူငယ္ခ်င္း ။ ေအးေပါ့ေလ.. လူဆုိတာ စိတ္၀င္စားစရာေလး တစ္ခုရိွေနမွ ဟ။ ငါတုိ႕လုိဟာေတြေပါ့။ အထူးသျဖင့္..။ အဲဒါေတြက အသက္ၾကီးလာတဲ့အျပင္ အိမ္ေထာင္ သားသမီးဆုိတာေတြလည္း မရိွေတာ့ .. ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ပဲျဖစ္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕….။
ကိုယ္။ မရိွတာကေတာ့ ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈပဲေပါ့။
သူငယ္ခ်င္း။ ငါကေတာ့ ေၾကာက္တာပါ။ ငါနဲ႕ ျဖစ္ႏုိင္ဖုိ႕ကမလြယ္ဘူး။

သည္လုိပဲ ဟိုေရာက္သည္ေရာက္ေျပာျဖစ္တာေလးေပါ့။

Sunday, November 9, 2008

ဟင္းခြက္ ၄၀၀ ကိစ္စ

သိ္ပံေမာင္၀ ၀တ္ထုတိုေပါင္းခ်ဳပ္ထဲက ေကာက္ႏုတ္ထားတာပါ။ စိတ္၀င္စားဖုိ႕ေကာင္းပါတယ္။ ျပံဳးဖုိ႕ေကာင္းတဲ့ အေတြးေလေးတြပါ။


တစ္ခုေသာညတြင္ အခန္းသား ၅ ေယာက္ စာၾကည့္စားပြဲတြင္ ၀ုိင္းကာ စာၾကည့္ရ်္ေနၾကေလသည္။ တိတ္လ်က္ေန၏။ ၁၀ မိနစ္ခန္႕ၾကာေသာအခါ ၄င္းအျငင္းဆရာကုိလွေသာ္က လွမ္းတဲ့ရ်္ အိုင္ေဆး..ကိုလူေအး၊ ခင္ဗ်ား ျမန္မာရာဇ၀င္ ေတာ္ေတာ္ေခါက္မိပလား ဟုေမးလုိက္၏။

ေမာင္လူေအး။ ။ ဘာလုပ္မလုိ႕လဲ (ခပ္ဆဆေျဖ)

က်န္သံုးေယာက္ကားစာဖတ္ျမဲပင္။

ကိုလွေသာ္။ ။ ေမးစရာေလးတစ္ခုရိွလိုကေပါ့ (ရယ္လ်က္)

ေမာင္လူေအး။ ဘာေမးခ်င္လဲ

ကိုလွေသာ္။ ရာဇ၀င္ထဲမရွင္းတာကေလးေမးမလုိ႕ပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားက ျမန္မာရာဇ၀င္ယူတာကိုး။

ေမာင္လူေအး။ ဘာအေၾကာင္းေမးမလုိ႕လဲ

ကိုလွေသာ္။ ပြဲေတာ္တစ္ခါတည္ရင္ ဟင္းခြက္ ေလးရာပါတဲ့ မင္းအေၾကာင္းေမးမလုိ႕။ နရသီဟပေတ့ဆုိလား။ နရသူဆုိလား၊ တရုတ္ေျပးဆုိလားဗ်ာ ။ ေမ့ေတာင္ေနၿပီ။

ေမာင္လူေအး။ ဟင္းခြက္ေလးရာပါတာ ဘာျဖစ္သလဲ။ စားတာေပါ့ (ဆက္လက္မေျပာခ်င္ေသာေလႏွင့္)

ကိုလွေသာ္။ ယံုစရာရိွရဲ႕လားဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္မယံုေပါင္။

ေမာင္လူေအး။ ခင္ဗ်ား မယံုတာ ကၽြန္ေတာ္ဘာတတ္ႏုိင္မလဲ။ ေက်ာက္စာမ်ားမွာေတာင္ အထင္အရွား အဆုိသားကပဲ။

ကိုလွေသာ္။ အင္း-ေက်ာက္စာကဆုိရင္ ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္မွာ။ ႏုိ႕ . ေနပါဦး။ ဒီဟင္းထည့္တဲ့ ပန္းကန္ေတြဟာ ဘယ္ကေလာက္ၾကီးမလဲဗ်ာ။

ေမာင္လူေအး။ ခင္ဗ်ားမို႕ ရွာရွာေဖြေဖြ ေမးပေလဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဟင္းထည့္စားတဲ့ ပန္းကန္ေတြေလာက္ရိွေတာ့မေပါ့။ ရာဇ၀င္မွာ မဆုိဘူး။ အဲဒါဘာျဖစ္သလဲ။

ကိုလွေသာ္။ ဒါျဖင့္ ဟင္းခြက္ေလးရာထားလုိက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အခန္းထက္ေတာင္ က်ယ္အံုးမွာေပါ့။


ေမာင္လူေအး။ က်ယ္မွာေပါ့။ နန္းေတာ္မွာ ေနရာအက်ယ္သားကပဲ။ ခင္ဗ်ားက ပုဂံလက္ထက္က ရွင္ဘုရင္ေတြရဲ႕ နန္းေတာ္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အခန္းေလာက္ မက်ယ္ဘူးဆုိခ်င္သလား။


ကိုလွေသာ္။ မဆုိခ်င္ပါဘူးဗ်ာ။ နန္းေတာ္ေတြ ၾကီးက်ယ္တာကိုေတာ့ အသိသားေပါ့။ တစ္ဖက္စြန္းမွာထားတဲ့ ဟင္းခြက္ကို ထုိင္ရာကေနၿပီး လွမ္းႏိႈက္ႏိုင္မယ္ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။

ေမာင္လူေအး။ ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္လဲ ကတ္သီးကပ္သတ္၊ ရွင္ဘုရင္ၾကီးတစ္ပါးလံုးပဲဗ်ာ။ သူ႕အနားမွာ ခစားေနၾကတဲ့ စားေတာ္ကဲတုိ႕ ဘာတုိ႕ကုိ လုိခ်င္တဲ့ဟင္း အယူခုိငး္ေတာ့မေပါ့။

ကိုလွေသာ္။ အင္း-ဟုတ္ေပသားပဲ။ ဒီလုိျဖင့္ ထမင္းစားရတာ ဘာစည္းစိမ္ရိွမွာတုန္း။ တစ္ခုစားခ်င္ေတာင္း။ တစ္ခုလုိခ်င္ေတာင္းနဲ႕။ ထမင္းစားရတယ္လဲ မရိွေတာ့ဘူး။ ႏို႕-ေနပါအံုး။ ဘာဟင္းေတြဘာတယ္ဆုိတာ သူအကုန္ သိပါ့မလား

ေမာင္လူေအး။ သိမွာေပါ့။ မသိရင္ေကာ-သူ႕စားေတာ္ကဲေတြကို ဟင္းစားရင္း အဖတ္ခုိငး္မွာေပါ့ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္လဲ မဆုိင္တာေတြခ်ည္း ေမးေနေတာ့တယ္။

ကိုလွေသာ္။ ဖတ္ခုိင္းတယ္ပဲထားလုိက္ပါအံုးဗ်ာ။ ဟင္းခြက္ေလးရာဆုိတာ နည္းတာမဟုတ္ဘူးဗ်။ ဘယ္ုလိျဖစ္ျဖစ္ (၁၅)မိနစ္ေလာက္ေတာ့ ဖတ္ရမယ္။

ေမာင္လူေအး။ ၁၅မိနစ္ဟာ ဘာၾကာလုိ႕လဲ။ ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္လဲ ရွာရွာေဖြေဖြ

ကိုလွေသာ္။ မၾကာဘူးပဲထားလုိက္ပါဦး။ ဟင္းစာရင္းကို ဖတ္လုိ႕ တစ္ရာေလာက္ရေတာ့ လက္ဦးကဖတ္လာတဲ့ဟင္းေကာ ဘာရယ္လုိ႕ မွတ္မိပါဦးမလား။

ေမာင္လူေအး။ ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္လဲ သိပ္ကပ္ေနေတာ့တာပဲ။ ခင္ဗ်ားနဲ႕ စကားေျပာရတာ အင္မတန္ စာက်က္ပ်က္တယ္ဗ်ာ။

ကိုလွေသာ္။ စိတ္မတုိပါနဲ႕ဆရာရယ္။ သိခ်င္လုိ႕ေမးတာပါ။ ဒီအေမးကို မေျဖခ်င္လျေနပါေတာ့။ ႏုိ႕-ဒီရွင္ဘုရင္အတြက္ ခ်က္တဲ့ဟင္းေတြဟာ ပဲေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ထားထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။

ေမာင္လူေအး။ ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္လဲ ဂြက်ရာမေကာ…။ ထင္တာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနေတာ့တာပဲ။

ကိုလွေသာ္။ ကၽြန္ေတာ္က အမွန္ေျပာတာ။ အညာမွာ ပဲ အျပင္ဘာရိွလုိ႕တုနး္ဗ်။ အညာသာစံပဲ လုိ႕ေတာင္ေခၚၾကေသးတာပဲ။

ေမာင္လူေအး။ မဆုိင္ပါဘူး။ အညာသားေတြၾကားရင္ ခင္ဗ်ားကို သတ္လိမ့္မယ္။ ခင္ဗ်ားရာဇ၀င္ကုိလဲ မသင္ဖူးဘဲနဲ႕ ထင္ရာေတြကို မၾကဲေနစမ္းပါနဲ႕။

ကိုလွေသာ္။ ကၽြန္ေတာ္က ရာဇ၀င္ကုိ မသင္ဖူးေပမယ့္ သိသမွ်ကေလးကို က်က်နန သိခ်င္သဗ်။

ေမာင္လူေအး။ ဟိုတုနး္က ပုဂံျပည္ၾကီး ၾကက္ပ်ံမက်စည္ကားတယ္ဆုိတာ မၾကားဖူးဘူးလား။

ကိုလွေသာ္။ ၾကားဖူးသားေပါ့။

ေမာင္လူေအး။ ၾကားဖူးရင္ ပုဂံျပည္ၾကီးဟာ တရုတ္ျပည္၊ ယိုးဒယား၊ ရွမး္ျပည္ မ်ားနဲ႕ ဆက္သြယ္ေနတယ္ဆုိတာေကာ ယံုရဲ႕လား။

ကိုလွေသာ္။ ယံုသားေပါ့။

ေမာင္လူေအး။ ဒါျဖင့္ ေကာင္းၿပီ။ ပုဂံျပည္ၾကီးဟာ တရုတ္ျပည္နဲ႕ ဆက္သြယ္ေနလုိ႕ ေခါက္ဆြဲတုိ႕၊ ေကာ္ျပန္႕ေၾကာ္တုိ႕၊ ဂဏန္းေပါင္းတုိ႕၊ ၀က္အူေခ်ာင္းတုိ႕လဲ ရိွသဗ်။ ပုဂံေစ်းမွာ တရုတ္ဆုိင္ေတြ မွ မနည္းပါဘူး။ ပုဂံ-တရုတ္တနး္ ရယ္လုိ႕ေတာင္ ရိွေသးတယ္။ ကုလားးျပည္နဲ႕ ဆက္သြယ္ေနလို႕ ခ်ပါတီတုိ႕။ ပူရီတုိ႕။ မီထုိင္တုိ႕ ဆုိတာေတြရိွသဗ်။ ရွမး္ျပည္နဲ႕ ဆက္သြယ္ေနလုိ႕ ပဲပုတ္တုိ႕၊ ဘာတုိ႕လဲ ရိွသဗ်။ ပုဂံရွမး္ပြဲရပ္ေတာင္ ရိွေသးတယ္။ အဲဒီေနရာဟာ အခု ဧရာ၀တီျမစ္ထဲပါသြားၿပီ။ မြန္မ်ားနဲ႕ ဆက္သြယ္ေနလုိ႕ ငါးပိတုိ႕၊ ငါးေျခာက္တုိ႕။ ငံျပာရည္တုိ႕။ ပုစြန္ဆီတုိ႕။ လိပ္ဥ၊ ဖြတ္ဥတုိ႕ ရိွသဗ်။ အခုျမင္းကပါအရပ္မွာေပါ့ဗ်ာ။ အေနာက္နီုင္ငံမ်ားနဲ႕ ဆက္သြယ္ေနလုိ႕လဲ မုန္႕ေသတာ တုိ႕ ငါးေသတာတုိ႕ ၀က္ေပါင္ေျခာက္တုိ႕ ရိွသဗ်။ ကိုငး္--ဘာဆုိခ်င္ေသးသလဲ။

ကိုလွေသာ္။ ဘာမွ မေျပာလိုေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ဓာတ္မီးလဲ ျငိမ္းေတာ့မယ္။ ၁၁နာရီလဲ ထုိးၿပီ။ အိပ္ၾကပါစုိ႕။

Sunday, October 19, 2008

သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ စကားစျမည္ ၂

ကိုတာရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ေလးၾကိဳက္လို႕ ယူသံုးထားတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႕ အျပင္မွာဆံုျဖစ္ရင္ ျဖစ္ျဖစ္၊ အေ၀းေရာက္သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႕ ခ်က္ျဖစ္ရင္ျဖစ္ျဖစ္.. ထူးထူးျခားျခားေျပာျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးမ်ား ျပန္ေျပာင္းဖတ္ခ်င္တဲ့အခါ ဖတ္ရေအာင္ သည္ထဲမွာ လာေရးထားျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္ကို ေရာက္လာတယ္။ အရင္က သူနဲ႕ စကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာေနက်၊ အေၾကာင္းအရာ ေပါင္းစံုေဆြးေႏြးေနက်..။ သူကေယာက္်ားေလး၊ ကိုယ္က မိန္းကေလးျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ္တုိ႕ၾကားမွာ ေရြးေျပာရမယ့္စကား၊ ဂ်န္ဒါမတူလို႕ ထိန္ခ်န္ေျပာဆုိရမယ့္အေၾကာင္းအရာဆုိတာမ်ိဳး မရိွေလာက္ေအာင္ .. ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္းပါပဲ။ ကဘာသတင္း၊ ျမန္မာသတင္း၊ ၾကီးၾကီးေတြရဲ႕သတင္း၊ အတင္း ေတြေရာ.. ကုန္ေစ်းႏႈန္းအေၾကာင္း၊ ဟိုအေၾကာင္း၊ သည္အေၾကာင္း စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း၊ စာေရးဆရာေတြအေၾကာင္း၊ အခ်စ္အေၾကာင္း.. ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေတြအေၾကာင္း.. လူေတြအေၾကာင္း..စံုကလံုစိပါပဲ။ အဲသည္ေန႕က ေရာက္လာၿပီး အားတက္သေရာသတင္းထူးစေပးတယ္။ ဟဲ့.. ဦးဥာဏ္၀င္းက ယူအန္န္မွာ ေတာင္းဆုိလုိက္ၿပီေနာ္ တဲ့။ ဟုတ္လား .. ဘာတဲ့တုန္း လုိ႕ကိုယ္က ျပန္ေမးေတာ့. နင္မသိဘူးလားတဲ့။ ေဟ့ေအး.. ဘာေတာင္းတာတုန္း လို႕ေမးေတာ့.. ပိတ္ထားတာေတြ ျပန္ဖြင့္ေပးဖုိ႕ေလ.. တဲ့။ ေအာ္.. ဟုတ္လားေပါ့။ ငါအခုပဲ အင္တာနက္ဆုိင္က ျပန္လာတာဟ။ ဒီမွာေလ.. ဒါေလး ပရင့္ထုတ္ခဲ့တယ္ ဆုိၿပီး သူ႕ကုိ ကိုယ္ထုတ္လာတဲ့ စာရြက္ျပလုိက္မိတယ္။ အဲဒါဘာလဲတဲ့ … လွမ္းယူၾကည့္ရင္းေမးတယ္။ တရုတ္ကထုတ္တဲ့ မယ္လ္မင္းပါတဲ့ ႏို႕မႈန္႕စာရင္း။ ဟမ္… နင္ကလဲ.. ။ ဆုိၿပီး ျပန္ေပးတယ္။ (ေလာေလာဆယ္မွာ သူက အိမ္ေထာင္က်ထားေပမယ့္ ကေလးမရိွေသးဘဲ.. စီးပြားေရးေတြလုပ္ေနတဲ့သူ)
ငါက အခု ကေလးအေမေလ၊ ရံုးကေန မီးဖြားခြင့္ယူထားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ငါ့ေခါငး္ထဲမွာ ငါ့သားနဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့ကိစ္စပဲရိွေနတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါ့အဖုိ႕ အေရးအၾကီးဆံုးသတင္းက အဲဒါပဲဟ.. လို႕ေျပာမိေတာ့ သူကလဲ… ေျပာစရာစကားမရိွေတာ့သလုိ ျငိမ္သြားတယ္။ အရင္ကဆုိ.. ကိုယ္လဲ ႏုိင္ငံေရးေတြ၊ ကဘာ့အေရးေတြ စိတ္၀င္စားတယ္။ ဟိုကဟုိလုိျဖစ္ေနတယ္ေနာ္။ ဟိုဟာေတြက ဒီလုိဆုိ ဒီဟာေတြက ဒီလုိျဖစ္လာမယ္ထင္တယ္ေနာ္… ဘာညာ သာရကာေတြေပါ့ေလ…။ အခု အိမ္ေထာင္က်ၿပီးကေလးေလးေမြးထားတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္၀င္စားမႈေဘာင္က က်ဥ္းမ်ားသြားေလသည္လား… ေတြးေနမိတယ္။ ခဏေနေတာ့ အမ်ိဳးသားရံုးကျပန္ေရာက္လာေတာ့ .. သူနဲ႕ စကားဆက္ေျပာေလရဲ႕..။

Monday, October 13, 2008

၁၀ရက္ေန႕ညက သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းလွမး္ဆက္တယ္။ ႏို႕မႈန္႕ေတြေၾကျငာၿပီတဲ့။ ဒူးမက္စ္ပါတယ္တဲ့။
အစပိုင္းက ဒူးမက္စ္တုိက္ထားေတာ့ .. လန္႕သြားတယ္။ ေနာက္ေန႕ သတင္းစာထဲမွာၾကည့္ေတာ့မွ.. ဒူးမက္စ္က ထုတ္တဲ့ ဒူးလက္ ဆိုတာသိရတယ္။ ကိုယ္တုိ႕ တုိက္တာက မားမက္စ္၊ ဒူးလက္က သူမ်ား လက္ေဆာင္ေပးလို႕ တစ္ဗဴးပါသြားတာေပါ့ေလ..။ ဒါေတာင္သားသားအတြက္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ အမ်ိဳးသားက လက္ရိွတုိက္ေနတဲ့ Similac ကုိ ရေအာင္ ထြက္ရွာတယ္။ စီးတီးမက္ေပါင္းမ်ားစြာ သြားၿပီးသကာလ ရလာတဲ့အင္ေဖာ္ေမးရွင္းက ပစ္စည္းျပတ္သြားလို႕ပါတဲ့။
ဗူးၾကီးေတြ ျပတ္သြားၿပီတဲ့။ ေရာက္လာတဲ့ကြန္တိန္နာက တျခားႏို႕မႈန္႕ကိစ္စေတြနဲ႕ေရာၿပီး ထုတ္လုိ႕မရေသးဘူးတဲ့။ ဗူးေသးေလးေတြကေတာ့ ဒီဇင္ဘာအိတ္စပါယာမို႕ သိမ္းလုိက္တယ္တဲ့။ လိုခ်င္ရင္ ကုမ္ပဏီမွာ လာ၀ယ္ပါတဲ့။ သူတုိ႕ဟာက မယ္လမင္းမပါတာေသခ်ာတယ္ဆုိေတာ့.. အမ်ိဳးသားက ဗူးေသး ၄ဗူးေျပး၀ယ္ထားလုိက္ေသးတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္။

ဒီ ၄ ဗူးကိုပဲ အေမႏို႕မ်ားမာ်းဖိတုိက္ၿပီး ထိန္းထားရမယ္။ ရံုးျပန္မတက္ရခင္။

Wednesday, October 8, 2008

ေျခာက္လေအာက္ ကေလးႏုိ႕မႈန္႕မ်ား ႏွင့္ ပတ္သတ္ရ်္

တရုတ္ကစလုိက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေၾကာင့္ ႏို႕မႈန္႕ေတြ ရုတ္ရုတ္ ရတ္ရတ္ ျဖစ္ေတာ့ ကိုယ္လည္း စိတ္ပူရတာေပါ့..။
ေမြးစမွ ၆ လအထိ မိခင္ႏို႕ တစ္မ်ိဳးတည္းကိုသာ တုိက္ရမယ္ ဆိုတဲ့ ယူနိဆက္ဖ္ ရဲ႕ အိတ္စ္ကလူးွဆစ္ဖ္ ဘရက္စ္ဖိဒင္းအရ.. ကိုယ္လည္း ၾကိဳးစားပမ္းစား မိခင္ႏို႕ကိုပဲ တုိက္တာပါပဲ။ ဒါက ပထမဆံုးကေလးျဖစ္ေတာ့ ရုတ္တရတ္ၾကီး ႏို႕က မထြက္ေသးေတာ့ ဆရာ၀န္ညႊန္ၾကားခ်က္နဲ႕ ေဖာ္မ်ဴလာ ကူရတာပဲ။ ႏုိ႕ေကာင္းေကာင္းထြက္လာေတာ့လည္း မၾကာခင္ရံုးျပန္တက္ရမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏို႕ဗူးက်င့္ေပးတဲ့အေနနဲ႕ အေမႏို႕ကို သူဆႏဒရိွသေလာက္ အခ်ိန္ျပည့္တုိက္ၿပီး ဗူးႏုိ႕ကို အခ်ိန္နဲ႕ သတ္မွတ္ၿပီး က်င့္ေပးတုိက္ေပးေတာေၾကာင့္ ကေလးႏို႕မႈန္႕ ၀ယ္သံုးတဲ့လူေတြထဲမွာ ကိုယ္တုိ႕လည္း ပါတာေပါ့ေလ..။

ေမြးစမွာပဲ အေမႏို႕ေကာင္းေကာင္းမထြက္ေသးေတာ့ ေဖာ္ျမဴလာကူရမယ္ ဆုိလုိ႕ ေယာက္်ားက အေျပးအလႊားသြား၀ယ္လာတယ္။ ဒူးမက္စ္က ထုတ္တဲ့ ဂိုးလ္စီးရီးစ္။ ဒါနဲ႕ အဲဒါကို ပဲ ဆက္တုိက္ျဖစ္တယ္ေပါ့ေလ..။ တရုတ္ကႏုိ႕မႈန္႕ထဲ မယ္လ္မင္းဓာတ္ေတြ ပါတယ္ဆုိတဲ့ျပသနာျဖစ္ေတာ့.. ဒီနညး္ကို တျခားကုမ္ပဏီေတြကလညး္ သိခ်င္သိမယ္၊ သံုးထားခ်င္သံုးထားမွာေပါ့ လို႕ေတြးမိၿပီး ႏုိ႕ဗူးတုိက္ရတာ စိတ္မခ်မ္းသာလို႕ ဗူးေလွ်ာ့ၿပီး အေမႏုိ႕ကို ပိုတုိက္ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့.. ေစ်းကြက္ထဲမွာ ရိွတဲ့ အေကာင္းဆံုး ႏုိ႕မႈန္႕ ျဖစ္ၿပီး ကုမ္ပဏိကလည္း နံမည္ၾကီးစိတ္ခ်ရမယ္ထင္တဲ့ Abbott ကထုတ္တဲ့.. Similac infant formula Stage 1 (0-6months) ကို ေျပာင္းတုိက္ပါတယ္။

ေျပာင္းတုိက္ရင္းကပဲ.. ထပ္၀ယ္ဖုိ႕ရွာေတာ့ မရိွေတာ့ဘူးတဲ့။ မေန႕ကေတာ့ ေယာက္်ားက စီးတီးမာတ္ေတြပတ္ၿပီး ႏို႕မႈန္႕ရွာတာ.. ၀-၆ တစ္မ်ိဳး ကို ကုမ္ပဏီက လာျပန္သိမ္းသြားတယ္တဲ့။ အိတ္စ္ပုိင္ယာျဖစ္ေနလုိ႕ လို႕.. ၀န္ထမး္ေကာင္မေလးက ေျပာလိုက္တယ္တဲ့။ သည္ေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ကမွ ၀ယ္တဲ့ အိမ္ကဗူးကို ၾကည့္ေတာ့ ၂၀၁၀ မွ အိတ္စ္ပိုင္ယာျဖစ္မွာ။ ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲေပါ့။ သိပ္မသကၤာေတာ့ဘူးေလ..။ ဒါနဲ႕ ညက စိတ္မခ်လို႕ ဗူးခ်ိန္မွာ ဗူးမတုိက္ေတာ့ဘဲ.. အေမႏို႕ပဲ တုိက္ျဖစ္တယ္။ ဒီေန႕မွ အြန္လုိင္းမွာ လုိက္ရွာၾကည့္ေတာ့.. ေအာက္ပါသတင္းကိုေတြ႕ေတာ့တာပဲ။
http://www.abbott.com.sg/family/features/infant_products_termination.asp

Dear Customers,

Infant (0-6 months) Milk Powder

In line with new guidelines set by Singapore Infant Foods Ethics Committee, Singapore and Abbott’s affirmation to support breastfeeding for as long as possible during infancy,we will not be making available infant formulas (meant for infants 0-6months) through Abbott’s e-store with immediate effect.

These infant formulas include Similac Infant Milk Powder, Similac Neosure Milk Powder and Isomil Milk powder.

We apologize for any inconvenience caused.

Similac Infant Milk Powder, Similac Neosure Milk Powder and Isomil Milk powder are available at all leading supermarkets, hypermarkets and at selected pharmacies.

Please contact us at our Nurse Advisor Hotline: 62786220 should you have any further enquiries.

Best regards,

The Abbott Family

Breast Milk is best for infants and is recommended for as long as possible during infancy.

အီးစတုိးမွာ အေရာင္းရပ္လုိက္တယ္ဆုိတာ ပရိုဒက္ရွင္းကိုပါ ရပ္လိုက္သလား မေျပာတတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဒီက စတုိးဆုိင္ေတြကလည္း ျပန္သိမ္းလုိက္သလား လို႕ ယူဆရေတာ့တာပဲေလ..။ အရင္ ေယာက္်ားကို လွမး္အေၾကာင္းၾကားေတာ့.. ဒူးမက္စ္ကိုပဲ ေျပာင္းသံုးရေတာ့မွာေပ့ါတဲ့။ အဲဒါကလည္း ဆက္ထုတ္ဦးမယ္ထင္ရတာပါပဲ။ မိခင္ႏို႕ကို ၆ လအထိ တုိက္ခ်င္ေသာ္ျငားလည္း အလုပ္ျပန္၀င္ရဦးမွာ ဆုိေတာ့ ဘယ္ျဖစ္မလဲ..။ ဒီမွာဆုိ ကေလးေတြ ႏုို႕တုိက္ဖုိ႕ အခန္းေပးတာ UNICEF တစ္၇ံုးပဲ၇ိွတယ္။ ဒါကလည္း သူတုိ႕က အိတ္စ္ကူးဆစ္ဖ္ ဘ၇က္္စ္ဖိဒင္း ေအာ္ေနေတာ့ သူတုိ႕၀န္ထမ္းေတြအတြက္ အိတ္စကလူးဆစ္ဖ္ ဘ၇က္စ္ဖိဒင္း လုပ္လုိ႕၇ေအာင္ ေပးထား၇တာေပါ့ေလ..။ ကိုယ္တုိ႕၇ံုး၇ဲ႕ ေပၚလစီအ၇ေတာ့.. ၆လေအာက္ ကေလးငယ္ရိွတယ္ အမ်ိဳးသမီး၀န္ထမး္ေတြအတြက္ အလုပ္ခ်ိန္ ၈နာရီအစား ၆ နာရီပဲ လုပ္ရင္ ရၿပီ။ သည္ေတာ့ ၅ နာရီ ရံုးဆင္းမယ့္အစား ၃ နာရီ ဆင္းေပါ့။ ဒီအထိပဲ ခြင့္ျပဳထားတယ္။ မနက္အေစာပိုင္းေလးပဲ မိခင္ႏို႕တုိက္ခဲ့ရတယ္။ အဲသည္ေတာ့.. သူတု႕ိလုပ္ပံုအရဆုိရင္.. ၆လေအာက္ကေလးမ်ားအတြက္ မထုတ္ေတာ့ဘူး။ မေရာင္းေတာ့ဘူးဆုိရင္ တေနကုန္ ကေလးကို အငတ္ထားရမလားကြယ္.. ။

WHO ရဲ႕ DGမ ၾကီးက ဆိုသတဲ့။

``I don't know why young women these days don't breastfeed,'' Chan said in an interview yesterday in Manila. ``We need to try our very best to tell them the difference. Of course breastfeeding is the best food for babies.''

မိခင္နုိ႕အေကာင္းဆံုးျဖစ္မွန္း.. က်ဳပ္လည္း သိပါ့ေတာ္..။ working mom ေတြအတြက္ မစဥး္စားၾကေတာ့ဘူးလား။ သည္ ၆ လေအာက္ ႏုိ႕မႈန္႕က ေအာ့ပ္ရွင္တစ္ခုအေနနဲ႕ ရိွသင့္တာေပါ့။ အလုပ္မလုပ္တဲ့ မိခင္မ်ား ၆လအထိ အေမနုိ႕တစ္မ်ိဳးတည္းကိုသာတုိက္ေပါ့။ တိုက္ခ်င္လုိက္တာမွ..။ အေမနုိ႕ခ်ည္းပဲ။ ႏုိ႕ဗူးတစ္ဗူး ၄ ေသာင္းနီးပါးေပးရၿပီး တစ္လ ၃-၄ဗူးကုန္မယ့္ကိစ္စ ထက္.. ကိုယ့္ကထြက္တဲ့အေကာင္းဆံုးႏို႕ရည္ကိုပဲ ကေလးကို တုိက္ခ်င္သေပါ့။ အလုပ္က ျပန္၀င္ရဦးမယ့္ဟာကို။

မက္တာနတီလိဖ္ကလည္း ၃ လပဲေလ..။ သည္လုိဆုိ.. သူတုိ႕က မက္တာနတီလိဖ္ကုိ ၆ လအထိ လို႕ တုိးေပးမလား။ ကဲ...။


Friday, October 3, 2008

ေဒါသနည္းေအာင္ေနနည္း (ဦးေဇာတိက)


အေရးမႀကီးတဲ့ ရပိုင္ခြင့္တခ်ိဳ႕ကို မရမကရေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔။ သူ႔ထက္အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥေတြကို အခ်ိန္ေပးပါ။ မျဖစ္ေလာက္တဲ့ ကိစၥေလးကို မရမကလုပ္ရင္းနဲ႔ အဆင္မေျပျဖစ္ရရင္ အခ်ိန္ကုန္လူပန္းၿပီး တစ္ျခားပိုၿပီးအက်ိဳးရွိ တဲ့အလုပ္ ပ်က္တာပဲအဖတ္တင္မယ္။ တစ္ေထာင္ဖိုးရေအာင္လုပ္ရင္း အခ်ိန္ကုန္မယ့္အစား တစ္သိန္းဖိုးရ ေအာင္လုပ္ပါ။ ကိုယ့္အခ်ိန္နဲ႔ ကိုယ့္အင္အားကို ပိုၿပီးအက်ိဳးမ်ားမယ့္ေနရာမွာ သံုးပါ။ အေသးအမႊားရပိုင္ခြင့္ကို အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး မရမကရေအာင္လုပ္ေနရင္ ကိုယ့္စိတ္ထားပါ နိမ့္က်သြားမယ္။ ဘာမွအေရးမႀကီးတဲ့ ကိစၥေလးေတြက တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္ကိုအႀကီးအက်ယ္ ေဒါသျဖစ္သြား ေစတာမ်ိဳး ႀကံဳရတတ္တယ္။ ေနာက္မွစိတ္ေအးသြားတဲ့အခါ ဒီေလာက္အေသးအမႊား ကိစၥေလးေလာက္နဲ႔ ဣေႁႏၵသိကၡာမဲ့သြား ေလာက္ေအာင္ ေဒါသျဖစ္မိတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အံ့ၾသမိတာ၊ ရွက္တာ ၾကံဳဘူးမွာပါ။ အဲ့ဒါမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ သတိထားပါ။ တစ္ရာတန္ေလာက္ ကိစၥေၾကာင့္ ေဒါသျဖစ္ေနရင္ တစ္သိန္းတန္ေလာက္ ကိစၥမွာလစ္ဟင္း သြားႏိုင္တယ္သိပ္ပင္ပန္းလြန္းတဲ့အခါမွာလည္း စိတ္မရွည္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ပင္ပန္းလြန္းသြားတာမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္စီစဥ္ပါ။ မလြဲသာ မေရွာင္သာ ပင္ပန္းလြန္းတဲ့ အေျခအေနကို ၾကံဳရရင္ စကားမ်ားမ်ားမေျပာပါနဲ႔။ ကိုယ့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ ကိုလည္း ေျပာစရာရွိတာကုိ ေနာက္မွေအးေအးေဆးေဆး ေျပာမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း မွာထားၿပီး အနားယူပါ။ဘယ္သူ႔ကိုမွ အလြန္အကၽြံအလိုမလိုက္ပါနဲ႔။ အလိုလိုက္လြန္းရင္ ၾကာေလပုိၿပီး အလိုက္မသိေလျဖစ္တတ္တယ္။ အလိုလိုက္တာမ်ားေလ ရတာနဲ႔ မေက်နပ္ေလ ျဖစ္တတ္တယ္။ ၾကာရင္မတတ္ႏိုင္တဲ့ အတိုင္းအတာေရာက္ ေအာင္ ေတာင္းဆိုလာမယ္။ အဲ့ဒိအခါမွာ စိတ္တိုမယ္။ ဆက္ဆံေရး အဆင္မေျပျဖစ္မယ္၊ စိတ္ဆင္းရဲရမယ္။သူတစ္ပါးရဲ႕ရိုင္းဆိုင္းတဲ့အမူအရာ၊ အဆင့္အတန္းနိမ့္တဲ့ အမူအရာေၾကာင့္ ကိုယ္မွာေဒါသယမ္းအိုး မေပါက္ ေအာင္သတိထားပါ။ (ယခုေခတ္မွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိုယ္အမူအရာ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕မႈကို အေလး မထားၾကဘူး။ ယဥ္ေက်းတဲ့သူျဖစ္ရတာကုိ တန္းဖိုးထားတဲ့စိတ္၊ ဂုဏ္ယူတဲ့စိတ္မ်ိဳးကို ေမြးေပးရမယ္။ လူငယ္တစ္ ခ်ိဳ႕ဟာ ရိုင္းစိုင္းတဲ့ အမူအရာမ်ိဳးကို လုပ္ျပတဲ့ ဗီဒီယိုတို႔ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ အတုယူမွားၾကတယ္။)တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ အထင္လြဲေနလို႔ စိတ္ဆင္းရဲရတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အထင္လြဲစ ရာ မျဖစ္ေအာင္ သတိထားသင့္တယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အထင္လြဲတာမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ တတ္ႏိုင္သ ေလာက္ ႀကိဴတင္စဥ္းစားၿပီးရွင္းထားပါ။ ေျပာသင့္တာေတြကို ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ေျပာထားပါ။ သိေလာက္ပါတယ္ လို႔ေတြးၿပီးမွ တစ္ဖက္က မသိလို႔မလုပ္တာမ်ိဳး ႀကံဳရတဲ့အခါ သိရက္န႔ဲ တမင္မလုပ္ေပးတာလို႔ေတြးၿပီး စိတ္ဆိုး မိတတ္တယ္။လူတစ္ေယာက္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္ စရိုက္မတူဘူး။ ျဖတ္သန္းလာရတဲ့ ဘ၀အေတြ႔အႀကံဳမတူဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အေျခ အေနတစ္ခုကို ျမင္ပံုခံစားပံု အဓိပၸါယ္ ေကာက္ပံုမတူဘူး။ ကိုယ္ျမင္သလို သူလည္းျမင္မယ္လို႔ ပံုေသ မေတြးပါနဲ႔။ ငါ ျမင္သလို မျမင္ရေကာင္းလားဆိုၿပီး စိတ္မဆိုးပါန႔ဲ။ စိတ္ရွည္ရွည္ထားၿပီး ရွင္းျပပါ။အလုပ္တစ္ခုကို ခိုင္းတဲ့အခါမွာ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လိုအပ္သမွ် အခ်က္အလက္ေတြကို ျပည့္ျပည့္စံုစံုေပးပါ။ ခဏခဏ ကိုယ့္ဆီကိုလာၿပီး ေမးမေနရေအာင္ ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ ေျပာျပေပးထားပါ။ ကိုယ္က ရာထူးႀကီးႀကီးေလေလ ေအာင္ျမင္ေလေလ ကိုယ့္ဆီက အကူအညီေတာင္း မည့္သူေတြ အခြင့္အေရး ေတာင္းမည့္သူေတြ မ်ားလာေလပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ အဲ့ဒိလူေတြေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ရ တတ္တယ္။လူေတြရဲ႕ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေလးေတြကုိ မၾကာမၾကာေတြးပါ။ အထူးသျဖင့္လူတစ္ေယာက္ကို မေက်မနပ္ျဖစ္ ေနရင္ သူ႔အေၾကာင္းေကာင္းတာေလးေတြ ေတြးျဖစ္ေအာင္ေတြးပါ။ဘယ္လိုအလုပ္မ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္ ၿပိဳင္ဖက္ရွိပါတယ္။ ၿပိဳင္ဖက္ေတြအေပၚမွာ မနာလိုတဲ့စိတ္ ျဖစ္တတ္တယ္။ ေဒါသစိတ္ ျဖစ္တတ္တယ္။ ၿပိဳင္ဖက္ေတြက ကိုယ့္ကိုဒုကၡေပးေနတယ္လို ေတြးတတ္တယ္။ တစ္ကယ္လည္း ဒုကၡေပးတတ္ ပါတယ္။ ေရရွည္မွာ အဆင္ေျပခ်င္ရင္ ၿပိဳင္ဖက္ေတြေၾကာင့္ စိတ္တိုရတာ ေဒါသျဖစ္ရတာနဲခ်င္ရင္ ၿပိဳင္ဖက္ေတြ အေပၚမွာ သေဘာထားႀကီးႀကီးထားပါ။ ၿပိဳင္ဖက္ရွိတာ ေကာင္းတယ္လို႔ သေဘာထားပါ။ ၿပိဳင္ဖက္ေတြကိုလည္း ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ အကူအညီေပးပါ။အလုပ္လုပ္တာ ေငြရဖို႔တစ္ခုတည္း အတြက္အဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔၊ မိတ္ေဆြေကာင္းမ်ားဖို႔၊ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔႔ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းကို အက်ိဳးျပဳဖို႔၊ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းေတြကို သံုးရဖို႔၊ ပါရမီျဖည့္ဖို႔ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေလးေတြလည္းပါမွ ေလးနက္မယ္။ အဓိပၸါယ္ရွိမယ္။ ေက်နပ္မႈရွိမယ္။အသြားရွိရင္ အျပန္ရွိတတ္တယ္လို႔ သေဘာထားရမယ္။ အဲ့သလိုသေဘာထားတဲ့အခါ ကိုယ့္ဘက္က အသြားရွိေပမယ့္ သူ႔ဖက္က အျပန္မရွိတဲ့အခါ ေဒါသျဖစ္တတ္တယ္။ စိတ္ပ်က္တတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ေဒါသျဖစ္တာ နည္းခ်င္ရင္၊ စိတ္ညစ္ရတာ၊ စိတ္ပ်က္ရတာနည္းခ်င္ရင္ အသြားရွိတိုင္း အျပန္မရွိႏိုင္ဘူး ဆိုတာကို မေမ့ပါနဲ႔။ ကိုယ္ တတ္ႏိုင္တဲ့အခါ ဘာမွျပန္မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ကူညီလိုက္ပါ။
----------------------------
သူငယ္ခ်င္း ႏွင္းဆီနီ ဘေလာ့ဂ္မွ ကူးယူထားပါသည္။

Wednesday, September 24, 2008

သားကေလး ကိုသိန္းတန္


သားကေလးေမြးေတာ့.. ေဆးရံုမွာ ခင္ရာမင္ရာ မိတ္ေဆြမ်ားက လာၾကည့္ၾက၊ လာေတြ႕ၾကေပါ့ေလ..။ လက္ေဆာင္ေတြနဲ႕လာၾကည့္ၾကေတာ့.. သူကေလးအတြက္ အသံုးအေဆာင္ပစ္စည္းေတြ အေတာ္စံုစံုရတယ္။ ေစာင္ေတြ ဘာေတြ အ၀တ္အစား၊ အိမ္သာအုိးကေလးကအစ၊ ေပါင္ဒါဗူးတုိ႕.. ကေလးသံုးပစ္စည္းေတြ ေပါ့..။ အမ်ားၾကီးမွ အမ်ားၾကီးကို ရပါတယ္။ ခင္ရာမင္ရာမိတ္ေဆြမ်ား သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးကုိ ေတာ္ေတာ္ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။

ကိုယ့္ရံုးကဆုိ.. ေငြစုထည့္ၾကၿပီး အသစ္ခန္႕ထားတဲ့ကေလးမေလးကို သြား၀ယ္ခိုင္းၾကတယ္တဲ့။ ေရာက္လာေတာ့.. စံုလုိက္တာမွ ခ်ိဳလိမ္ကေလးကအစ၊ ေလးဘက္ေထာက္သြားတဲ့အရြယ္သံုးဖို႕ ဒူးမပြန္းေအာင္ စြပ္ေပးထားရတဲံအစြပ္ကေလး..၊ လွ်ာကေလးမွာ ႏို႕ခ်ိဳးစြဲရင္ မိခင္လက္ညိႈးကေလးမွာ စြပ္ၿပီး သန္႕စင္ေပးလို႕ရတဲံဟာ.. စသျဖင့့္ စံုစီနဖာ အမ်ားၾကီး ကို ေရာက္လာတာပါ။ ကေလးေသးခံေလးဆုိ for new born က တစ္ထုတ္၊ သူ႕ထက္ၾကီးတဲ့ size က တစ္ထုတ္၊ အဲလိုမ်ိဳး.. ေစ့ေစ့စပ္စပ္ေတြးၿပီး ၀ယ္လာေပးတာမို႕ ေတာ္ေတာ္ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။

ေယာက္ခမကေတာ့ေျပာတာေတာ့.. သားကေလးဟာ အေတာ္ဒါနမ်ားခဲ့တဲ့ကေလးပဲ တဲ့။ သူ႕အတြက္ အက်ီ ၤေလးေတြဆုိတာ ဆန္းဆန္းျပားျပားလွလွပပေလးေတြမွ အရြယ္စံုပါ။ ၉ လအရြယ္ေလာက္အထိ ထပ္၀ယ္ဖုိ႕ေတာင္ မလုိဘူးဆုိရမယ္။ ေမေမကေတာ့ သူ႕အထုတ္နဲ႕သူလာတဲ့ကေလးဆုိတာ ဒါမ်ိဳးပဲ.. တဲ့..။

ထားပါေလ..။ အဲလို အလိုလုိေနရင္း သူ႕ကုသုိလ္နဲ႕ေရာက္လာတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြ (အေမတုိ႕အေခၚအရ.. သူ႕အထုတ္) ထဲမွာ မပါခဲ့တာေတြေၾကာင့္ သားကေလးကို အခု နံမည္ေျပာင္ ကိုသိန္းတန္ကေလးလို႕ ေခၚေနရတယ္။ ေမြးတုန္းက အဲကြန္းခန္းထဲေမြးခဲ့ၿပီး.. ေဆးရံုမွာ တစ္ပတ္ေနခဲ့တာေၾ႕ကာင့္ အိမ္ေရာက္တာနဲ႕ ျပသနာက သူမေနတတ္ေတာ့တာပါ။ ပူလုိ႕ေလ..။ ဒီလိုပဲ အသားက်သြားမွာပါ ဆုိၿပီး ေနေပမယ့္.. ေနာက္ပိုင္း ေန႕ခင္းဘက္ေတြ အရမ္းပူရင္ မေနေတာ့ပါဘူး။ နာဂစ္ေၾကာင့္ အပင္ၾကီးေတြၾကြသြားလုိ႕ အပူခိ်န္တုိးတာေၾကာင့္လဲပါတာေပါ့..။ ခ်ိဳခ်ိဳစုိ႕တာေတာင္မွ.. သူ႕ပါးကေလး ကိုယ္ကေလးနဲ႕ ကပ္ေနတဲ့ အေမရဲ႕ ကိုယ္ကို မထိခ်င္လို႕... ခ်ိဳခ်ိဳကို သြားဖံုးကေလးနဲ႕ ဖိၾကိတ္ၿပီး.. ဆြဲဆြဲယမ္း၊ ကိုယ္ကို လက္ကေလးနဲ႕ တြန္းထုတ္... `ခ်ိဳခ်ိဳပဲ လုိခ်င္တယ္ ေမေမ့မလိုခ်င္ဘူး` ဆုိတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး... ပါးနဲ႕ ခ်ိဳခ်ိဳနဲ႕ ထိေနတာကို ပူလို႕.. ခ်ိဳခ်ိဳကို ဆြဲဆြဲယမ္းပစ္လုိက္တာမ်ား.. ပိုက္ၾကီးလို.. ခပ္ေ၀းေ၀းထိ အရွည္ၾကီးပါလာမယ္မွတ္ပံုပဲ။ ရယ္စရာလည္းေကာင္း၊ သနားစရာလဲေကာင္းမို႕ သူ႕အေဖခမ်ာ မၾကည့္ရက္လို႕.. အဲကြန္းတပ္လုိက္ရတယ္။ ဒါက ကိုသိန္းတန္ျဖစ္ရျခင္း အေၾကာင္းတစ္ခုေပါ့..။ ေနာက္ အစားကေလးကလဲ ပုတ္ေသးတာေၾကာင့္ .. ႏို႕မႈန္႕ဖုိးကလဲ မေသးလွ.. တစ္ဗူး၃ေသာင္းႏုိ႕မႈန္႕ကို တစ္လ ၃ ဗူးေလာက္စုိ႕ေနတာေၾကာင့္ .. ဒါသည္လဲ ေနာက္ထပ္သ ိန္းတန္ျခင္းတမိ်ဳး..။ သူ႕ေမြးတုန္းက ကေလးအထူးကုက ခ်က္ေၾကြရင္လာျပပါ၊ ၁ လျပည့္ရင္ လာျပပါ၊ ၄၅ ရက္ျပည့္ရင္လာျပပါ ဆုိၿပီး.. ကာကြယ္ေဆးထုိးေတြခ်ိန္းတုိင္းသြားရပါတယ္။ ...ပထမ ကာကြယ္ေဆးေတြက ဒီေလာက္မက်တာေၾကာင့္.. ၄၅ရက္ျပည့္မွာ ျပန္ခ်ိန္းေတာ့.. အိတ္ထဲမွာ ေငြ ၂ ေသာင္းခြဲနဲ႕ ေဆးခန္းသြားျပမိပါတယ္... ငါးပါးေမွာက္ေတာ့တာပဲ။ ေဆးစာေရးေပးၿပီး ေဆးယူျပီးျပန္တက္လာခဲ့ပါ ထုိးေပးမယ္ဆုိေတာ့.. ေငြသြင္းေကာင္တာေရာက္ၿပီး စာအုပ္ကေလးျပၿပီး ေကာင္မေလးတြက္ခ်က္တာေစာင့္ရင္း ပိုက္ဆံအိတ္ကေလး ထုတ္ခါရိွေသး.. ၄ေသာင္း ၉ ေထာင္အစ္မ ဆိုေတာ့.. ဟမ္.. ဟမ္.... ဆုိၿပီး နားၾကားမ်ားမွားသလား လန္႕သြားပါတယ္။ အတူပါလာတဲ့အေဒၚကလဲ ကေလးခ်ီရင္း မ်က္လံုးျပဴးလုိ႕...။ ၄ေသာင္းနဲ႕ ၉ ေထာင္ပါ လို႕ ထပ္ၿပီး အတည္ျပဳေတာ့မွ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး အက်ပ္ရိုက္ရပါေရာ..။ ေရာက္ၿပီးမွ မထူးဘူး.. ကာကြယ္ေဆးထုိးထားမွ ေရာဂါမျဖစ္မွာ.. ကိုယ့္သားေလး စိတ္ခ်ရမွာဆုိေတာ့.. သူ႕အေဖကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ပိုက္ဆံလာပို႕ခို္င္းထားတုန္း ေဆးကို အေၾကြးနဲ႕ ထုတ္ၿပီး ေဆးထုိး ေယာက္်ားလာမွ ပိုက္ဆံရွင္းၿ႔ပီး ျပန္ခဲ့ရပါတယ္။ ေဆးဖုိ႕ေရာ ဘာေရာ ေပါင္း ၅ေသာင္းနဲ႕ ၄ေထာင္ရွင္းရပါတယ္။ အဲသည္ေဆးက ေနာက္ထပ္ ၂ ၾကိမ္က်န္ေသးတယ္တဲ့ေတာ္တုိ႕ေရ..။ တကယ္ေတာ့ အဲသည္ကာကြယ္ေဆးထဲက ဆံုဆုိ႕၊ၾကက္ညွာ၊ေမးခုိင္ (ဆကမ)ရယ္၊ ပိုလီယိုရယ္က စီမံခ်က္နဲ႕ထုိးေပးေနတာရိွေပမယ့္ အဲဒါကို တစ္မ်ိဳးတည္း ေဆး ထုိးေပးလုိက္တယ္။ ဟုိမွာ သြားထုိးစရာမလုိေတာ့ဘူးတဲ့။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးကေတာ့ ဦးေႏွာက္အေမွးေရာင္ကာကြယ္ေဆး၊ ဟင္း...မ္.....
သားကေလး ကိုသိန္းတန္... ကိုသိန္းတန္..
ခုေတာ့.. လမကုန္ခင္ .. လက္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာင္ ေျပာင္သေလာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနၿပီေလ..။

(ေယာက္်ားက မ်က္ေမွာင္ၾကီးကုတ္ၿပီး.. သည္လိုသာဆုိ..ပိုက္ဆံမရိွတဲ့ကေလးေတြ ဆို ေသရမွာပဲလားတဲ့။ မေက်မခ်မ္းရြတ္တယ္..။ အေဒၚက .. ရြာမွာေတာ့.. ဦးေႏွာက္အေမွးေရာင္ ဆုိ ေသၾကတာမ်ားတာပဲတဲ့။ စီမံခ်က္နဲ႕ ထုိးေပးတာမရိွေတာ့.. မထုိးၾကဘူးေပါ့။ ကိုယ့္ကေလးထုိးထားေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့တဲံ။

ဒါေပါ့ေလ..။ ကာကြယ္ေဆးအစံုထုိးမထားလဲ.. ကံေကာင္းလုိ႕ ဘာေရာဂါမွ မျဖစ္ရင္ ဘာမွ မျဖစ္ဘူးေပါ့။ ကံဆုိးလုိ႕.. တစ္ခုခုျဖစ္၇င္ ကေလးေသးေသးေလး ဆုိတာ ကုလုိ႕လြယ္တာမွ မဟုတ္တာ။

ကိုယ္လဲ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ရိွသမွ်ေရာဂါအားလံဳးရဲ႕ ကာကြယ.္ေဆး ထုိးထားလုိက္ခ်င္တာ..။ သားကေလးကုိ ဘာကေလးတစ္ခုမွ ေနမထိ ထုိင္မသာမျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ကာကြယ္ေဆးကို အပ္နဲ႕ထုိးရတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္သနားေနရတယ္။ ခ်စ္လုိက္၇တာ အရူးလုိပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ သားဦး အရူးလို႕ ဆုိၾကတာျဖစ္မယ္...။)

Monday, September 15, 2008

စပါယ္ရွယ္နာ့စ္ ေစ်းကြက္

ကိုယ့္သားကေလး ေမြးဖြားဖုိ႕ ေဆးရံုတက္တုန္းက ကိုယ့္ရဲ႕ နာ့စ္ေလးေတြနဲ႕ စကားစျမည္ေျပာရင္းက သိခဲ့ရတာေလးေတြပါ။

ေဆးရံုေပၚမွာဆုိရင္ ေန႕ဂ်ဴတီကုိ ၃၀၀၀၊ ညဂ်ဴတီကို ၃၀၀၀ ေပးရတယ္။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ဂ်ဴတီပဲ၀င္တယ္ဆုိေတာ့ ၂ ေယာက္ေခၚရတာေပါ့။ သူတုိ႕ ၂ ေယာက္လံုးနဲ႕ ေျပာျဖစ္တာေလးေတြပါ။ ပထမတုန္းက ကိုယ္ထင္တာက သူတုိ႕ေလးေတြက ေဆးရံုရဲ႕ အတည္၀န္ထမ္းမဟုတ္ဘူးဆုိေတာ့.. ေပးရွန္႕ရိွမွ အလုပ္ရိွမယ္။ အဲသည္ေတာ့မွ ပိုက္ဆံရတယ္ ထင္ထားတာ။ သူတုိ႕ကုိ ေန႕တုိင္းေငြရွင္းေပးရေတာ့ ေန႕စားသေဘာမ်ိဳးေပါ့။ သည္ေဆးရံုနဲ႕ ဘယ္လိုခ်ိတ္ထားတာလဲ.. ဘာညာ ေမးမိတာေပါ့။ သူတုိ႕ က သူနာျပဳတကသုိလ္ဆင္းမဟုတ္ဘူး။ သားဖြားသင္တန္းဆင္းေပါ့။ သားဖြားသင္တန္းဆင္းတဲ့အခါ အေတာ္ဆံုး အေယာက္၂၀ ကို အဲသလို ေဆးရံုၾကိးေတြကေရြးတယ္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ ေပးရွန္႕ရိွတုိင္းသူတုိ႕ကုိ ေခၚတယ္ေပါ့။ သူတုိ႕က နယ္ကေတြလဲ ပါတယ္။ အေဆာင္စုငွားေနတဲ့သူကေနတယ္။ ေပးရွန္႕က အျမဲရိွလားဆုိေတာ့.. ရိွတယ္တဲ့။ နားေတာင္မနားရဘူးတဲ့။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ သေဘာက်လို႕ အိမ္ေခၚတာကို မလိုက္လုိ႕ရရင္ မလုိက္ေတာ့ဘူးအစ္မရယ္တဲ့။ ဟိုတစ္ေယာက္ကို ေခၚလုိက္ပါတဲ့။ ကၽြန္မက ရြာျပန္ဖုိ႕ စီစဥ္ထားၿပီးသားမုိ႕ပါတဲ့။ ရြာမျပန္ရတာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ရိွၿပီဆုိတယ္။ အလုပ္ေတြ ဆက္တုိက္ရိွေနလုိ႕တဲ့။ ဟယ္.. တယ္ဟုတ္ပါလားေပါ့။
ေဆးရံုမွာဆင္းတဲ့ရက္ေတြက တစ္ရက္ ၃၀၀၀ ရတယ္။ အိမ္လုိက္ရင္ ၆၀၀၀ ရတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ..နားခ်င္ရင္ ျငင္းရတယ္တဲ့။ ၀င္ေငြအေတာ္ေကာင္းတဲ့အလုပ္ပါလားလုိ႕ ေတြးမိတယ္။ ဒါေတာင္ သူက ပို႕စ္တင္း၀င္ဖုိ႕ေစာင့္ရင္း လုပ္တာတဲ့။ သူတုိ႕ကလဲ ဆရာ၀န္ေတြလုိပဲ ၃ ႏွစ္ပို႕စတင္းသြားရတယ္တဲ့။ အဲသလုိသြားမွ ရဂ်စ္စတာနာ့စ္ျဖစ္မယ္တဲ့။ (ဆရာ၀န္ေတြကို ၃ ႏွစ္လုပ္ၿပီး မွ ဆမ ထုတ္ေပးသလုိေပါ့)။ အဲအဲ.. အဲသည္ ပို႕စတင္းကလဲ ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့ေနရာရဖုိ႕ လုိက္ရင္ ၁၀သိန္းေလာက္ ေစ်းေပါက္သတဲ့...။ သားဖြားဆရာမေနာ္..။ သင္တန္းက ၁ႏွစ္ခြဲ တက္ရတယ္။ ကြန္ျပဴတာဘာညာ တတ္စ၇ာမလုိဘူး တစ္လကို ရက္၂၀ ေလာက္ပဲ အလုပ္လုပ္.. ၆ ေသာင္းပဲ။ ဒါေတာင္ ၆၀၀၀ႏႈန္းနဲ႕ အိမ္လုိက္ရတဲ့ ေပးရွန္႕ေတြ မပါေသးဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြဆုိ ကေလးေမြးၿပီး ေဆးရံုကဆင္းရင္ ၁ လေလာက္လဲ ေခၚတယ္တဲ့။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ႏွစ္နဲ႕ခ်ီၿပီးေတာင္ေခၚတယ္တဲ့။ တစ္လလံုးေခၚရင္လဲ.. အဲသည္ ၆၀၀၀ ႏႈန္းကို ရက္၃၀ နဲ႕ ေျမွာက္လုိက္တာပဲတဲ့။ တခ်ိဳ႕ၾကာၾကာေခၚမယ့္သူေတြနဲ႕ေတာ့ ညိွလို႕ရတတ္တယ္တဲ့။ မနည္းတဲ့ ၀င္ေငြပဲေနာ္...။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လဲ.. ကေလးကို ဗုိက္ခြဲေမြးထားရေတာ့ ၁ လေခၚတယ္ေလ..။ ေန႕ေရာ ညေရာ။ တစ္ရက္ တစ္ေသာင္းက်တာေပါ့။ တစ္လဆုိေတာ့.. ၃ သိန္း။ ဟုတ္ေနတာပဲေနာ္..။ အဲဒါေတြစုၿပီးမွ ပို႕စတင္းက်ရင္ ေတာမွာ ၃ ႏွစ္လုပ္ေပးရဦးမယ္။ အဲလို ေတာမွာ ၃ ႏွစ္လုပ္ဖုိ႕အတြက္ကို ကိုယ့္ျမိဳ႕နယ္ထဲက ရြာေတြျပန္က်ဖုိ႕အတြက္ဆုိ ၁၀သိန္းေလာက္ေပးရတယ္ဆုိတာကို အံ့ၾသလုိ႕ မဆံုးဘူး။

သူနာျပဳေတြေတာင္မွ သူတုိ႕ေလာက္ ေစ်းကြက္ရိွမယ္မထင္ဘူး။ ခုေခတ္က ကေလးေမြးရင္ ဗိုက္ခြဲေမြးၾကတာမ်ားေတာ့ သူတုိ႕ကိုလဲ အိမ္အထိ တစ္လေလာက္အနည္းဆံုးေခၚတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ။ (ကိုယ္တုိ႕ကေတာ့ အဲေလာက္လဲ မတတ္ႏိုင္သလို
ကိုယ့္အေဒၚတစ္ေယာက္လံုးလဲရိွေနတာမို႕.. လုိလဲမလိုလွဘူးေလ... ။ဒါေတာင္ တစ္ပတ္ ေခၚျဖစ္လုိက္ေသးတာကိုး။)
လုပ္ရတဲ့အလုပ္ကလဲ မပင္ပန္းလွပါဘူး။ မနက္ ၇ နာရီအိမ္ကို ေရာက္လာတယ္။ သားေလးကို သန္႕စင္ေပးတယ္။ အေမကို ေရပတ္တိုိက္ေပးတယ္။ ဗုိက္ကခ်ဳပ္ရိုးကို အရက္ပ်ံနဲ႕သုတ္ၿပီး ဗိုက္စည္းစညး္ေပးတယ္။ ၿပီး အေမက ႏို႕တုိက္ရတယ္။ သူကထုိင္ေစာင့္ရံုပဲ။ သားအိပ္သြားရင္ ပုခက္ထဲ ေျပာင္းထည့္ထားလုိက္တယ္။ သူက အနားက ခံုမွာ စာအုပ္ေလးဖတ္ၿပီး ထုိင္ေစာင့္။ ေသးေပါက္လုိက္ရင္ အႏွီးေလးထလဲ..။ ဒါပဲလုပ္ရတယ္။ ကေလးက တခ်ိန္လံုးအိပ္ေနတာဆုိေတာ့ သူလဲ ထုိင္ေနရတာပါပဲ။ ကိုယ္ကလဲ ဗိုက္ခြဲထားေတာ့ ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနရတာပဲ။ ကိုယ့္လက္နဲ႕ကိုယ္ စားနိုင္ေသာက္ႏိုင္ပဲဆုိေတာ့ .. ည ၇ နာရီဆုိ ျပန္တယ္။ အဲဒါ ၆၀၀၀ ပဲ။ သူတုိ႕ေစ်းကြက္ မဆုိးဘူးေနာ္..။

ဓမာ ေသာက အင္း၀ ရာဇာ

ယံုၾကလားေတာ့မသိဘူးေနာ္.. ျမန္မာ အဆုိေတြေလ..
ဓမာ ေသာက အင္း၀ ရာဇာ ဆုိတာရယ္ ဥသာ စိန္ပန္း ဒန္းလွ ကို ရွာ ဆုိတာရယ္ေပါ့။

အဲသည္ အဆုိ ၂ ခု အရ ဆုိရင္ .. ကိုယ္က ၾကာသပေတးသမီးေလ။ သည္လုိဆုိရင္ စေနသား အိမ္ေထာင္ဘက္ကို ေရွာင္ရမယ္။ ´ဓမာ´ ဆုိတာကိုး။
ေနာက္ၿပီး စိန္ပန္း ဆုိတဲ့အတြက္ ကိုယ္က အဂၤါသား အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ရွာရမယ္ေပါ့။

အဟက္.. ဘယ္သူက ရည္းစားထားခါနီး ဘာေန႕သားပါလိမ့္ .. ငါနဲ႕ ၾကိဳက္လိုက္ရင္ ေန႕နံ တည့္ပါ့မလား ေတြးခဲ့မတုန္းေနာ္..။ ဒုက္ခ။ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆံုးျဖတ္မွ.. ဟယ္ .. စေနသားၾကီးေတာ့.. ငါနဲ႕ မတည့္ဘူး။ ေတာ္ၿပီ ေတာ္ၿပီ ဆိုလုိ႕ ရမလားေနာ္..။ သည္ေတာ့ အဲသည္ မတည့္တဲ့ေန႕နံ စေနသားၾကီးကုိ ဘာမွ ဂရုမစုိက္ဘဲ ယူခဲ့တာေပါ့..။

ေျပာရဦးမယ္..။ သားကိုဗိုက္ခြဲေမြးလိုက္ရတာဆုိေတာ့.. ကိုယ္က ဗိုက္ခ်ဳပ္ရိုးကိုလည္း ဂရုစိုက္ရဦးမယ္။ သားကိုလည္း ဂရုစိုက္ရဦးမယ္ဆုိေတာ့.. အညာက ေမေမ့ရဲ႕ ညီမ (ကိုယ့္ရဲ႕ အေဒၚ) ပင္စင္ယူထားတဲ့ သားဖြားဆရာမ က လာေနေပးေပမယ့္ သားအေဖက ေဆးရံုက စပါယ္ရွယ္နာ့စ္ကိုလဲ အနည္းဆံုး ၁ ပတ္ေလာက္ေတာ့ ေခၚပါ ဆုိလုိ႕ .. ဆရာမ အိမ္ေခၚျဖစ္တယ္။ ေဆးရံုမွာတုန္းက တစ္ဂ်ဴတီကုိ ၃၀၀၀ နဲ႕ ေန႕တစ္ေယာက္ ညတစ္ေယာက္ ဆုိေတာ့ ၆၀၀၀ က်တယ္။ အိမ္ေခၚရင္ ၂ ဆေပးရတယ္တဲ့။ တစ္ဂ်ဴတီကုိ ၆၀၀၀ ေပါ့..။ ၂ ေယာက္လံုးေခၚရင္ တစ္ရက္ကို ၁၂၀၀၀ ေသရခ်ည္ရဲ႕ေနာ္..။ အဲဒါနဲ႕ သူ႕အေဖ ေခၚေစခ်င္ရင္လည္း ေခၚတာေပါ့။ ညဘက္ဆုိရင္ ဆရာမအတြက္လည္း ေနစရာစီစဥ္ေပးရတာ ဘာညာနဲ႕ .. ေန႕ဆရာမပဲ ေခၚမယ္ဆုိၿပီး တစ္ေယာက္ကို အိမ္ေခၚပါတယ္။ မနက္ ၆ နာရီက ေန ညေန ၆နာရီအထိေပါ့။
ကိုယ္လုိခ်င္တာက ေန႕ဘက္ဆင္းတဲ့တစ္ေယာက္။ ဒါေပမယ့္သူကလဲ ရြာျပန္ဖုိ႕ စီစဥ္ထားၿပီးသားဆုိေတာ့ ညဘက္နာ့စ္ကိုပဲ ေန႕ဖက္ အိမ္မွာလာဆင္းေပးဖုိ႕ ေခၚရတယ္။ (သူတုိ႕ေတြရဲ႕ ေလာကအေၾကာင္းလဲ ေနာက္ေျပာျပပါဦးမယ္။ ) ထားပါေတာ့..။ တကယ္ေျပာခ်င္တာက အဲသည္နာ့စ္မက အိမ္မွာ စကားစျမည္ေျပာရင္း ကိုယ့္ကိ ုဘာေျပာလဲဆုိေတာ့.. အစ္မက ဘာေန႕သမီးလဲ တဲ့။ ၾကာသပေတးပါ ဆုိေတာ့.. ကေလးအေဖက ဘာေန႕သားလဲတဲ့။ စေနေလ ဆုိေတာ့.. မေခ်ာကဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ `ဟယ္.. အဲဒါမေကာင္းဘူး။ မတည့္ဘူးေလ။ စီးပြားမတက္ဘူးတဲ့။´ စီးပြားမတက္ဘူးလို႕ ေျပာခ်လိုက္ပါတယ္။ ကုိယ့္မွာ.. စိတ္ထဲက ေတာ္ေတာ္ တင္းသြားေပမယ့္.. သားရဲ႕ဆရာမ ဆုိေတာ့.. ျပံုးျပံုးေလးပဲ.. `ဟုတ္လား..။ အစ္မတုိ႕ကေတာ့ အဲလို အယူေတြ မရိွပါဘူး` လုိ႕ပဲ ေျပာလိုက္ရတယ္။ ဒုက္ခေနာ္..။ အားအားယားယား.. သူမ်ားအိမ္မွာ မဟုတ္တာေတြလာေျပာေနတယ္။

ေနာက္ ေမေမ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားလာလည္ၾကတယ္။ ဘြားေတာ္ၾကီး ၂ ေယာက္ေပါ့။ (ေဖေဖျမစ္ၾကီးနား တာ၀န္က်တုန္းက ခင္ခဲ့မင္ခဲ့ၾကတဲ့.. ဘာကေတာ္ ညာကေတာ္ ေဟာင္းၾကီးမ်ားေပါ့ေလ..) ခုေတာ့ ပင္စင္ေတြယူၿပီး ရန္ကုန္ေရာက္ၾကေတာ့ အရမ္း ခင္မင္ေနၾကတာ။ သူတုိ႕ကလာလည္ေတာ့.. သားက ဘာေန႕သားလဲ တဲ့။ ဗုဒ္ဟူးေပါ့။ အေဖက စေန ဆိုေတာ့.. ဟာ သိပ္ေကာင္းတာ။ ဗုဒ္ဟူးနဲ႕ စေနက ဘာဆုိလား။ အဆုိေလး တစ္ခုနဲ႕ ေျပာတာပါပဲ။ အရမ္းစီးပြားတက္မွာ တဲ့။
ဟုတ္လား အန္တီရယ္..။ သမိးကေတာ့ ၾကသပေတး။ ဟိုဆရာမေလးကေတာ့ အဲလုိေျပာသြားတာ လို႕ ေျပာမိေတာ့.. အမေလး သမီးရယ္.. ။ အဲဒါမွ ကို စီးပြားတက္တာတဲ့။ အန္တီနဲ႕ မင္းအန္ကယ္နဲ႕ဆုိ စေနနဲ႕ ၾကာသပေတးေလ..တဲ့။ ယူၿပီးတာနဲ႕ စီးပြားေတြ တက္လိုက္တာ... အရမ္းပဲတဲ့။
ဥစာ လို ရန္ၾဂိဳဟ္ရွာ တဲ့.. သမီးရဲ႕။ ရန္ ၾဂိဳဟ္ နဲ႕ ယူမွ စီးပြားတတ္ တာ။ လူေတြက မသိလုိ႕တဲ့။
သမီးတုိ္႕ ေလ.. ကိုယ္ပိုင္ တုိက္ ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႕ ကုိ ၾကီးပြားၾကဦးမွာတဲ့...။
အားရစရာၾကီးေနာ္...

ဘာက အမွႏ္လဲ ေတာ့မသိဘူး။ ကိုယ္က ေတာ ့စီးပြားတတ္မယ္ေျပာတာကို သေဘာအက်ဆံုးပဲ။ အဲဒါကိုပဲ အတည္ယူေတာ့မယ္။
ဟီဟိ။






Tuesday, September 2, 2008

သားကေလး ေမြးဖြားျခင္း အေၾကာင္း

သားကေလးကို ၆ ရက္ေန႕က ဗုိက္ခြဲၿပီးေမြးလိုက္ရတယ္။ အဲသည္ေနာက္ အြန္လုိင္းမလာျဖစ္ခဲ့တာ ခုထိပဲ။ ဒီေန႕ သားကေလး ၂၇ ရက္ေျမာက္ေန႕ေပါ့။ ႏုိ႕တုိက္ၿပီး သိပ္ထားခဲ့တယ္။ အခု အိမ္နားက အင္တာနက္ဆုိင္ကေန ၀င္ေနတာ။ အခု ပဲ အိပ္ေနတဲ့ သားပံုေလးရိုက္လာခဲ့တယ္။ တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ ပိုပို ခ်စ္စရာေကာင္းလာတဲ့သားကေလးေပါ့။


ရိုးရိုးေမြးဖုိ႕ ရည္ရြယ္ထားေပမယ့္လဲ အိုဂ်ီက စမ္းသပ္ၾကည့္ေတာ့ ခ်က္ၾကိဳးေလွ်ာေနတယ္တဲ့။
ရုိးရိုးေမြးတဲ့အထိေစာင့္လိုက္ရင္ အႏရယ္ရိွတယ္ဆုိတာေၾကာင့္ ခြဲေမြးလိုက္ရတယ္။
၅ရက္ေန႕က စမ္းသပ္ၾကည့္ၿပီး ၆ ရက္ေန႕ ၾသဂတ္စ္ မနက္ ၅ နာရီမွာ ခြဲေမြးမယ္ဆုိၿပီးဆုံးျဖတ္လိုက္တဲ့အတြက္ (အိုဂ်ီက ဆံုးျဖတ္တယ္ဆုိေပမယ့္ သေဘာတူလားေမးပါေသးတယ္။ မတူလုိ႕မွမရတာေနာ္.. ကေလး အႏရယ္ရိွတယ္ဆုိေတာ့.. ဟုတ္ကဲ့။ တူပါတယ္ေပါ့။) ၅ ရက္ေန႕ ညေန ၄ နာရီက စလို႕ ဘာဆုိဘာမွ မစားရ။ေရလည္း မေသာက္ရ။ ေနာက္ ညဘက္ကုိ ၀မ္း ၂ ၾကိမ္ခ်ဴရေသးတယ္။
မနက္ ၃ နာရီေလာက္က်ေတာ့.. နာ့စ္က ႏႈိးေပးၿပီး သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ေပး၊ ခြဲစိတ္ခန္း၀င္တဲ့ ၀တ္စံုၾကီးလဲ ေပး.. ေနာက္ ေဆးတည့္မတည့္စမ္းတဲ့အေနနဲ႕ ေဆးလာထုိးေသးတယ္။ ေယာက္်ားက ဓာတ္ပံုနဲ႕ မွတ္တမ္းတင္ေပးထားေသးတယ္။
ခြဲခန္း၀တ္စံုစိမး္ၾကီးနဲ႕ အမွတ္တရေပါ့ေလ...။ ေနာက္ လမ္းေလွ်ာက္လုိ႕ရရက္သားနဲ႕ တြန္းလွည္းနဲ႕ လာေခၚသြားပါတယ္။ ကိုယ္ကလဲ အေကာင္းၾကီးကို တြန္းလွည္းနဲ႕ လာေခၚေတာ့.. ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေလွ်ာက္လို႕မရဘူးလားဆုိေတာ့ မရဘူးတဲ့..။ အဲသလိုနဲ႕ ေယာက္်ားနဲ႕ အေမနဲ႕ကို တာ့တာျပၿပီးခြဲခန္းဆီကုိ ပါသြားပါေလေရာ.. ။တကယ့္တကယ္ၾကီးက်ေတာ့ ကိုယ့္နား ဘယ္သူမွ မပါဘူး။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းရင္ဆုိင္ရတာပါပဲ။ ေၾကာက္ေတာ့ေၾကာက္မိတယ္။ လက္ကိုလဲ ေဆးသြင္းတယ္။ ခြဲကုတင္ေပၚေရာက္ေတာ့.. လက္တစ္ဖက္က ေဆးသြင္း။ တစ္ဖက္က ဟုိဟာဒီဟာေတြ ညွပ္ေပါ့ေလ..။ ကိုယ္လဲ တစ္ထိတ္ထိတ္နဲ႕ ဘာက ဘာလုပ္ေနမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ လူကို တစ္ဖက္ေစာင္းၿပီး ေကြးခုိင္းထားရာကေန ေက်ာအဆစ္ရိုးထဲကို ထံုေဆးထုိးထည့္လုိက္တယ္။ ထုိးၿပီးလို႕ ပက္လက္အေနအထား ျပန္ေျပာင္းလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုးထံုသြားေတာ့တယ္။ ေနာက္ ကိုယ့္မ်က္လံုးကုိလည္း အုပ္လုိက္တယ္။ ဗိုက္ကုိ ေဆးေတြသုတ္ေနတာတုိ႕ ခြဲတာတုိ႕ကို သိေနေပမယ့္ ထံုတံုတံုနဲ႕ မနာဘူး။ ကေလးကို ဆြဲထုတ္လုိက္ေတာ့ အုိဂ်ီရဲ႕ အသံကုိၾကားရတယ။္ ကေလးက မ်က္ႏွာဖံုးေလးနဲ႕ေတာ့တဲ့။ ၀ါးခနဲ ေအာ္ငုိတဲ့ကေလးသံလဲ ၾကားရတယ္။ ကိုယ္က ေမ့ခ်င္သလုိလုိ အိပ္ခ်င္သလုိလုိျဖစ္လာရင္းက မ်က္ႏွာဖံုးဆုိတာဘာလဲ လုိ႕ လွမ္းေမးလိုက္မိေတာ့... အေရျပားအဖံုးကေလးပါတာ။ သိမ္းထားဖုိ႕ယူမလားတဲ့။ ကုိယ္လဲ ဘာမွန္းမသိတာနဲ႕ ဟင့္အင္းလုိ႕ ေျဖၿပီး.. အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့တယ္။ သတိျပန္ရလာေတာ့ အခန္းကိုျပန္ေရာက္ေနၿပီး တအားတအားကို ခ်မ္းေနတယ္။ ေစာင္ေတြနဲ႕ ၀ိုင္းုျခံဳေပးေနတာသတိထားမိတယ္။ ကေလးကို ၀ုိင္းၾကည့္ၿပီး စကားေျပာေနတဲ့အသံေတြလဲ ၾကားေနရတယ္။ ကိုယ့္ေယာက္်ားက သူဘာလုိ႕ အဲေလာက္ခ်မ္းေနတာလဲ လုိ႕ ေမးတဲ့အသံလဲၾကားတယ္။ ေမ့သလိုလုိ သတိရသလုိလုိ နဲ႕ ခုိက္ခုိက္တုန္ခ်မ္းတာပဲ သိေတာ့တယ္။ ေကာင္းေကာင္းသတိလည္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အစ္မလတ္နဲ႕ အေမနဲ႕က ကိုယ့္ေျခေထာက္ေတြကို ဆုပ္ဆုပ္ၿပီး ႏွိပ္ေပးေနတယ္။ ထံုေနရာကေန တျဖည္းျဖည္း ျပန္ေကာင္းလာတယ္။ ခ်မ္းတာလဲ နည္းနည္းေလ်ာ့သြားတယ္။ ကေလးေလးကို ကိုယ့္နားလာပို႕ၿပီး ႏို႕စမ္းတုိက္ၾကည့္ၾကတယ္။ သားေလးက အႏွီးထုတ္ကေလးနဲ႕.. မ်က္လံုးေလးေတြေဖာင္းအစ္အစ္နဲ႕ နီတာရဲကေလးရယ္။

ပထမဆံုးႏို႕ရည္စတုိက္ၾကတယ္။ သားကေလး ပထမဆံုးစသင္ယူရတဲ့အတတ္ပညာပဲ။ ပထမဆံုးဆုိေတာ့. ႏုိ႕ရည္ၾကည္ေလးနည္းနည္းပဲ စထြက္တယ္ ..။ ႏို႕ဗူးေလးေဖ်ာ္တုိက္ရတယ္။ ကို္ယ္ကေတာ့ အိပ္ယာေပၚမွာ ေခါင္းအံုးမပါဘဲ ပက္လက္။ ေခါင္းလည္းမလႈပ္ရဘူး တကိုယ္လံုးမလႈပ္ရဘူး။ ဘာမွ မစားရမေသာက္ရဘူး။ ၂၄ နာရီျပည့္မွ ပဲ ေရစေသာက္ရတယ္။ ေခါင္းအံုးစအံုးရတယ္။

ကေလးေလးက က်န္းက်န္းမာမာနဲ႕ အသား၀ါမပါလာဘူးဆုိၿပီး ၀မ္းသာေနတုန္း ၅ ရက္ေျမာက္ေန႕မွာ နည္းနည္း၀ါခ်င္သလုိလုိ ျဖစ္ေနလုိ႕ မီးျပရေသးတယ္။ သားေလးက ေအာ္ေအာ္ၿပီးငိုတယ္။ အနွီးေလးနဲ႕ ပတ္ထား၊ လူက ေပြ႕ထားပိုက္ထားမွ ေနတတ္ေသးတဲ့ သားကေလးကို ကိုယ္တံုးလံုးကေလး မီးေခ်ာင္းေအာက္မွာ ထားရေတာ့.. သူလန္႕တာေပါ့... လြတ္လြတ္ၾကီးျဖစ္ေနေတာ့ ေၾကာက္ၿပီး ငိုရွာတယ္။ သူ႕ကုိ သနားလုိ႕ ကိုယ္ပါငိုရတယ္။

၇ ရက္ေျမာက္ေန႕မွာေတာ့ ကေလးအထူးကုက ရပါၿပီ။ ဆင္းလုိ႕ရၿပီဆုိေတာ့ .. ၁၂ ရက္ေန႕မွာ ေဆးရံုက ဆင္းခဲ့တယ္။ မဆင္းခင္ သူ႕ရဲ႕ ေဒးနဲ႕ ႏိုက္ဆရာမေလး၂ ေယာက္နဲ႕ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရုိက္ခဲ့တယ္။



ဒါကေတာ့ ေဆးရံုေရာက္ၿ႔ၿပီး မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ပံုပါ။ သားကေလးကို ခြဲမထုတ္ခင္ အမွတ္တရေပါ့။


ေဆးရံုေပၚေနစဥ္ တစ္ပတ္မွာ သားအေဖက ညည ရံုးကေနျပန္လာၿပီး ကေလးထိန္းတယ္ေလ...။ သူကေလးခ်ီၿပီး ေခ်ာ့ေနတဲ့ပံုသေဘာက်လို႕ ကုတင္ေပၚကေန လွမ္းရိုက္ထားတာ။

ဒီေန႕ သားကေလး ၂၇ ရက္ေျမာက္ေန႕ေပါ့။ ႏုိ႕တုိက္ၿပီး သိပ္ထားခဲ့တယ္။ အခု အိမ္နားက အင္တာနက္ဆုိင္ကေန ၀င္ေနတာ။ အခု ပဲ အိပ္ေနတဲ့ သားပံုေလးရိုက္လာခဲ့တယ္။ တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ ပိုပို ခ်စ္စရာေကာင္းလာတဲ့သားကေလးေပါ့။

Wednesday, July 30, 2008

ေ၀ခြဲမရတဲ့ ျပသနာ

ခုထက္ထိ ေတာ့ .. အုိဂ်ီကို ရုိးရိုးေမြးမယ္ေျပာထားေပမယ့္.. စိတ္ထဲဇေ၀ဇ၀ါနဲ႕။

ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ရိုးရိုးေမြးမယ္ေျပာရတာ ေတာ္ေတာ္မ်က္ႏွာငယ္ပါတယ္။

ရုိးရိုးေမြးမယ္ဆုံးျဖတ္တာက ကေလးကို သဘာ၀အတိုင္း သူထြက္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ထြက္လာေစခ်င္တာပါ။ နာမွာကေတာ့ ရိုးရုိးေမြးလဲ နာမယ္။ ဗိုက္ခြဲေမြးလဲ.. ဗုိက္နာတဲ့ဒဏ္မခံရေပမယ့္.. ခ်ဳပ္ရိုးမက်က္မခ်င္း နာေနရဦးမွာပါပဲ။

သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ခြဲေမြးဖုိ႕အားေပးတယ္။ ရယ္ရတယ္။ သူေျပာတာက .. ခြဲေမြးရင္ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ေန႕ ေမြးလုိ႕ရတယ္တဲ့။ ေဗဒင္ အရင္သြားေမးတဲ့။ အေဖရဲ႕ ေန႕နံ၊ အေမရဲ႕ ေန႕နံနဲ႕.. တည့္မယ့္ ကေလး။ ေနာက္ၿပီး ကေလးရဲ႕ အနာဂတ္ေကာင္းေစမယ့္.. ရက္ေတြ၊ အခ်ိန္ေတြ၊ တခါတည္း ေဗဒင္ဆရာနဲ႕ေရြးလုိက္ ၊ ၿပီးရင္ အုိဂ်ီနဲ႕ ရက္သက္မွတ္ၿပီး ေမြးတဲ့။ စီးပြားတတ္တယ္ဆုိပဲ။ သူ႕ကေလးေတြ အဲသလုိေမြးခဲ့တာတဲ့။ ကေလးက ေန႕သင့္ နံသင့္ဆုိေတာ့.. အက်ိဳးေပးတာေပါ့တဲ့။ အင္း.. ကံၾကမာေတြကို အဲသလုိ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တုိင္း ေျပာင္းလဲဖန္တီးလုိ႕ ရေနသတဲ့လား...။ ကိုယ္ကလည္း သေဘာမက်သလုိ အမ်ိဳးသားကလဲ မၾကိဳက္။ သူ႕ေန႕သူ႕နံနဲ႕ သူ႕ဟာသူ ထြက္လာတာပဲေကာင္းပါတယ္တဲ့။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဇြတ္ၾကီးဖန္တီးလုပ္ယူလုိ႕ ရရမယ္ရယ္လုိ႕.. ဟင့္အင္းပါ။

သဘာ၀အတုိင္း ရုိးရုိးေမြးဖုိ႕ပဲ ဆံုးျဖတ္ လုိက္တဲ့အခါမွာ မ်က္ႏွာငယ္စရာေတြ ၾကံဳလာရပါတယ္။ နံမည္ ၾကီး အုိဂ်ီ အန္တီကို သြားအပ္ေတာ့.. (ေနာက္ၿပီး ကိုယ့္မွာ ရံုးက insurance လဲ ရိွတယ္ဆုိေတာ့ ကုန္က်စရိတ္က ျပသနာ မဟုတ္ဘူးေလ..။ က်သေလာက္ ျပန္ေတာင္းလုိ႔ ရတယ္ဆုိေတာ... နံမည္ေက်ာ္ woman center မွာေမြးမယ္ေပါ့။ အဲလုိ ဆံုျဖတ္ၿပီးသကာလ အဲသည္မွာ ထုိင္တဲ့ အိုဂ်ီ အန္တီဆီ ေရာက္ခဲ့တယ္) Normal Labor ဆုိရင္ေတာ့.. သူလက္မခံႏုိင္ဘူးဆုိပဲ။ ယူက normal labor ဆုိေတာ့ ေမြးခ်င္တဲ့အခိ်န္ေမြးမွာ၊ ၾကိဳသိရတာ မဟုတ္ဘူး တဲ့။ သန္းေခါင္ သန္းလြဲၾကီး ေမြးတယ္ဆုိ အုိင္လဲ လာႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူးတဲ့။ ခြဲေမြးမယ္ ဆုိရင္ေတာ့.. အခိ်န္က အတိအက် သတ္မွတ္ၿပီးေမြးလုိ႕ရတယ္ဆုိေတာ့ တာ၀န္ယူႏုိင္တယ္တဲ့။ အဲသလုိ .. အဲသလုိ ၾကီးေျပာပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး woman center မွာ normal labor လက္မခံဘူး ဆုိပဲ။ ေအာက္မေလးေတာ္... ။ အဲသလုိ .. အဲသလုိ..။ မ်က္ႏွာငယ္ရပံုမ်ား။ ေနာက္ၿပီးေျပာလုိက္ေသးတယ္။ ယူက Normal Labour ဆုိရင္ေတာ့.. အမ်ိဳးသမီးေဆးရံုမွာ ေမြးတာ အေကာင္းဆံုးပဲတဲ့။ အဲသည္မွာ OG အခိ်န္မီမေ၇ာက္လဲ ေမြးေပးမယ့္သူေတြ ရိွတယ္တဲ့။ အဲသည္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေဆးရံုမွာ သြားေမြးပါတဲ့။

ကိုယ္လဲ မေက်မလည္ ျဖစ္သြားတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေဆးရံုဆုိတာက .. အခန္းေတြဘာေတြကလဲ ေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းတာ.. ။ေနာက္ၿပီး နာ့စ္ေတြကေဟာက္ဦးမယ္...။

ေနာက္ၿပီးစဥ္းစားမရတာက.. သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာ (ဥပမာ ကိုယ္နဲ႕ ဧည့္ခံပြဲတစ္ခုမွာ ဆံုတဲ့ ျပင္သစ္အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ ေျပာျပခ်က္အရ) ျပင္သစ္မွာလို႕ပဲ ဆုိၾကပါစုိ႕။ ျပင္သစ္မွာဆုိရင္ ရုိးရိုးပဲေမြးရတယ္။ ခြဲေမြးဖုိ႕ဆုိတာ ခိုင္လုံတဲ့ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႕မွ ရတာ။ ကိုယ္တုိ႕ဆီမွာ လုိ.. အကုန္လံုး ခြဲေနၾကတာမဟုတ္ဘူး။ ခြဲခ်င္တုိင္းလဲ မခြဲရဘူး။ လုိအပ္လွပါတယ္ဆုိမွ ခြဲေမြးဖုိ႕ ခြင့္ျပဳတာ။

ကုိယ့္ရဲ႕ အခု လက္ရိွ အိုဂ်ီ္ကေတာ့.. ေကာင္းရွာပါတယ္။ ေသခ်ာရွင္းျပတယ္။ အမေလး.. အမ်ိဳးသမီးေဆးရံုမွာ မေမြးနဲ႕..။ ဘယ္မွာ ေမြးေမြး တုိ႕ရမယ့္ ပိုက္ဆံက အတူတူပဲ။ အစိုးရေဆးရံုဆုိတာ.. ဘာမွ စိတ္ခ်ရတာ မဟုတ္ဘူး။ ေမြးခံုေတြ သန္႕ရွင္းေရးဆုိတာကလဲ စိတ္မခ်ရဘူး။ သံုးတဲ့ ေဆးရည္ေတြရဲ႕ concentration ခ်င္းကလဲ တူတာမဟုတ္ဘူး။ အျပင္ေဆးရံုေတြဆုိတာ နံမည္တလံုးနဲ႕ေနတာ။ နံမည္ပ်က္မခံဘူး။ တုိ႕ေတြက သိတယ္။ သန္႕ရွင္းေရးမေကာင္းလို႕ complain တက္ရင္ အဲသည္ ၀န္ထမ္းျပဳတ္မွာ..။ အဲသည္ေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြကလဲ တာ၀န္ေက်ရတယ္။ အစိုးရေဆးရံုက အဲသလုိမဟုတ္ဘူး။ အားလံုးက အစုိးရ ၀န္ထမ္းေတြခ်ည္းပဲ..။ ပိုးသတ္ေဆးရည္ေတြလဲ က်ဲက်ဲသံုးရင္သံုးမယ္။ နာ့စ္ေတြ ကလဲ သူတုိ႕ မ်က္ႏွာ ၾကည့္ေနရမယ္။ ေပးလဲ ေပးရမယ္။ ေအာက္လဲ က်ိဳ႕ရမယ္။ အျပင္ေဆးရံုေတြက service က ပိုေကာင္းပါတယ္ တဲ့။
ရုိးရိုးေမြးတာကိုလဲ သူက လက္ခံပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္ေအာင္ လာေပးမယ္ေျပာတာပဲ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူနဲ႕ အပတ္တုိင္းျပေနတာ.. ၃ နာရီခ်ိန္းထားရင္ သူေရာက္တဲ့ အခ်ိန္က ၅နာရီ သို႕မဟုတ္ အဲသည္ထက္ ေနာက္က်မယ္မွတ္....။ ေယာက္်ားဆုိရင္ ကုိယ္ေဆးခန္းသြားတဲ့ ေန႕ေတြဆုိ အီစိမ့္ေနတာပဲ။ လုိက္ေစာင့္ရတာ စိတ္မရွည္လုိ႕..။

အဲ.. ေနာက္ ရုိးရုိးေမြးမယ္ဆုိရင္ ဘယ္ေဆးရံုမွာမွ အခန္းၾကိဳတင္ဘြတ္ကင္လုပ္လုိ႕မရတဲ့ ျပသနာပါပဲ။ ရိုးရိုးေမြးက due date ထက္ ေစာရင္ ေစာမယ္။ ေနာက္က်ရင္ ေနာက္က်မယ္ေလ..။ ရက္က ကြက္တိ က်ခ်င္မွ က်တာကိုး.. ။ အဲဒါက တစ္ျပႆနာ။

ရိုးရိုးေမြးတာကို လုိလားေပမယ့္လဲ..။ အုိဂ်ီရဲ႕ ေနာက္က်တတ္တဲ့ျပသနာရယ္၊ အခန္း ဘြတ္ကင္လုပ္လို႕ မရတဲ့ျပသနာရယ္၊ ေနာက္ အခ်ိန္မေတာ္ၾကီး ဗုိက္ထနာေနလို႕.. အိုဂ်ီကို ဖုန္းဆက္မရ၊ ျပဳမရ ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဆုိတဲ ့အခ်က္ ေတြ ေတြးၿပီးသကာလ ခြဲေမြးရင္ပဲ ပိုေကာင္းေလမလား.. ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ေနရျပန္ပါတယ္။

ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနရျခင္း

ဘိုလိုေတာ expecting လုိ႕ ေခၚသတဲ့။အခုဆုိ ကုိယ္လဲ အဲသလုိေပါ့။ ေမေမ ျပင္ေပးထားတဲ့ ေဆးရံုတက္ရင္ ယူသြားဖုိ႕ ဆုိတဲ့ အလုံပိတ္ ျခင္းေတာင္းေလးထဲ လုိမယ္ ထင္တာေလးေတြ ၀ယ္ျဖည့္ရင္း .. ညည က် ထုတ္ၾကည့္ရင္းနဲ႕ ကိုယ့္ရဲ႕ သားေလး လာမယ္ ့ အခ်ိန္ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနရတယ္။

ခုဆုိရင္.. ေမေမကိုယ္တုိင္ ခ်ဳပ္ေပးထားတဲ့ အႏွီး ၁၆ ထည္ရယ္၊ farlin ကခ်ဳပ္ၿပီးသား အထုတ္ေလးတစ္ထုတ္ ထဲမွာ ပါတဲ့ ၅ ထည္ရယ္ဆုိေတာ့ အနွီး ၂၁ ထည္ရိွၿပီ။ (ေလာက္မယ္ထင္ရတာပဲ)။ ကေလးအေမအတြက္ အ၀တ္အစား ၄စံု၊ ကေလး အက်ိၤ ေပါက္စေလး ၃ ထည္၊ ကေလးသံုးတဲ့ ဂြမး္လံုးထုတ္ေလးရယ္၊ ကေလး တစ္ရွဴးအစိုထုတ္ရယ္၊ ေပါင္ဒါဗူး၊ ေရခ်ိဳးဆပ္ျပာ၊ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္၊ ေပါင္ဒါတုိ႕တဲ့ တုိ႕ပတ္ဗူး၊ ဂြမ္းတံ၊ ကေလးခ်က္ မေၾကြခင္ ေဆးထည့္ေပးရတဲ့ ဂြမ္းတံထုတ္၊ လက္ညိဳးမွာ စြပ္ၿပီး ကေလး လွ်ာ သန္႕ရွင္း ေပးရတဲ့ဟာ။ ကေလး လက္သည္းညွပ္၊ ကေလးမလန္႕ေအာင္ စည္းေပးရတဲ့ ရင္စညး္၊ ကေလးအေမ အတြက္ ဗိုက္စညး္၊ ကေလးႏို႕ဗူး၊ ႏို႕သီးေခါင္းအပို၊ ကေလးလက္စြပ္၊ ေျခစြပ္၊ ေခါင္းစြပ္၊တေန႕တေန႕ ျခင္းေတာင္းကေလး တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ေပါ့။ ရံုးကလဲ ခြင့္ယူထားၿပီးၿပီဆုိေတာ့.. အားေနရင္ ဒါေလးေတြပဲ ထုတ္ထုတ္ၾကည့္ေနတယ္။

ခြင့္ယူထားရေတာ့ အခ်ိန္အားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနေတာ့.. ဘာေတြလုိႏုိင္မလဲ ေတြးလုိက္.. စိတ္ကူးရရင္ ရသလို ေစ်း၀ယ္ထြက္လုိက္ လုပ္ေနမိတာပါပဲ။

အေတြ႕အၾကံဳရိွတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက အမ်ားၾကီးမ၀ယ္ထားနဲ႕.. လက္ေဆာင္ေတြ ရဦးမွာ.. ထပ္ကုန္လိမ့္မယ္ ဆုိလုိ႕ မနည္းဘရိတ္အုပ္ထားရေပမယ့္လို႕.. ခုကုိ ေတာ္ေတာ္ၾကီး စုမိေနၿပီ။

ကေလးပစၥည္း ထြင္ေရာင္းတဲ့ သူေတြကလဲ စံုေနေအာင္ကို ထြင္ေရာင္းၾကပါေပတယ္။အမ်ိဳးကို စံုေနတာပဲ။ ကေလး ေရခ်ိဳးတဲ့ ဇလံုေလးက ၃ ေသာင္း တစ္ေထာင့္၆ ရာ ေပးရတယ္။ farlin က။ ကေလးေလး ကုိ တင္ၿပီး ခ်ိဳးေပးဖုိ႕ ပိုက္ပါပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေယာက္်ားနဲ႕ေျပာျဖစ္တယ္။ သက္သက္ ထြင္ေရာင္းၾကတာပဲ။ ကိုယ္တုိ႕ ငယ္ငယ္ကေတာ့ အဘြားက ေျခေထာက္ စင္းထားၿပိး အဲသည္ေပၚ ကေလးေလးတင္ၿပီး ခြက္နဲ႕ေလာင္းခ်ိဳးလိုက္ ပြတ္ေပးလုိက္နဲ႕ သည္လိုပဲ ၿပီးသြားတာပဲ တဲ့။ ရယ္ရတယ္။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲသလုိ က်က်နန ေရခ်ိဳးဇလံုေလးနဲ႕ ဘာနဲ႕ ဆုိေတာ့ အဆင္ေျပသြားတာေပါ့ေလ..။

ကေလးပုခက္လည္း မ၀ယ္ဘူးလုိ႕ေနရာကေန ၀ယ္လုိက္ပါတယ္။ သိပ္ေစ်းၾကီးတာၾကီးေတြေတာ့ မတတ္နိုင္ဘူး။ ၄ သိန္းေက်ာ္အထိရိွတယ္။ အၾကာၾကီးသံုးရမွာလဲ မဟုတ္ဘူး ဆုိေတာ့.. farlin ကပဲ ကိုးေသာင္း၂ေထာင္ဆုိတာ ၀ယ္လုိက္တယ္။ ေသာၾကာေန႕ အိမ္မွာလာဆင္ေပးမယ္တဲ့။ ေနာက္ၿပီး ကေလးထည့္တဲ့ အ၀တ္လက္ဆြဲကေလးလဲ farlin ကပဲ။ ၄ေသာင္းခြဲေပးရတယ္။ နီညိဳေရာင္ေလးေပါ့။ ကေလးေလးကို ရံုးေခၚသြားလုိ႕ရတာေပါ့။ တြန္းလွည္းကေတာ့ မ၀ယ္ေတာ့ဘူး သူကလဲ ေစ်းမေသးဘူး။ ၁ သိန္းေက်ာ္ကစတယ္။

ကေလးႏို႕တုိက္တဲ့ဘရာ ဆုိတာကရိွေသးတယ္။ အဲဒါက ၂ေသာင္းေက်ာ္ေပးရတယ္။ ၀ါကိုးလ္က။ တရုတ္က လာတဲ့ ေစ်းသက္သာတာေတြရိွတယ္ဆုိပဲ။ ေနာက္ထပ္ေတာ့ မ၀ယ္ေတာ့ဘူး။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ၀ယ္ေပးမယ္ဆုိလို႕။





ရယ္စရာ ေနာက္ပစ္စည္းတစ္မ်ိဳးက ႏုိ႕ညွစ္တဲ့ကိရိယာဆုိပဲ။ အဟက္။ အဲသဟာက ၁ေသာင္း ၂ ေထာင့္နဲ႕မွ ၂ရာ ေပးရတယ္။ ႏို႕ညွစ္ၿပီး ႏို႕ဗူးေလးပါ တတြဲတည္းပါတယ္။ ၀ယ္သာ၀ယ္လုိက္ရတယ္ စိတ္ထဲ အီတီတီနဲ႕..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ ႏုိ႕ညွစ္ရမယ္ဆုိေတာ့ ႏြားမၾကီးလုိလုိ.. ဘာဂလိုတုိတုိ..။

ေနာက္တစ္မ်ိဳးက ကေလးအေမမ်ား အျပင္ထြက္တဲ့အခါ ႏို႕သက္တယ္လုိ႕ ေခၚတဲ့.. မိခင္ႏို႕ရည္ တစိမ့္စိမ့္ထြက္ေနတာမ်ိဳးကို ကာကြယ္ေပးတဲ့ ပတ္ဒ္ ေလးေတြ တဲ့ေတာ္..။ ဒါလဲ လုိျပန္တာပဲေလ..။ မလြယ္ပါလားေနာ္.. လို႕ တရမယ့္ကိန္းပဲ။


ကေလးေသးခင္းေလးက ၃၂၀၀၊ ကေလးေခါင္းအံုးေလးက ၅၀၀၀၊ ေယာက္်ားက ဘုရားတတယ္။ ေအာင္မေလး.. ကေလးေခါင္းအံုးေလးကို ၅ ေထာင္ေတာင္ေပးရတယ္ဆုိၿပီး ျပဴးတူးျပဲတဲ ျဖစ္ေနေလရဲ႕။ ကေလး လက္သည္းညွပ္ ကေလးက ၃၂၀၀၊ ႏို႕ဗူးက ၄ေထာင္ေက်ာ္တယ္၊ ႏုိ႕သီးေခါင္းအပို ၂ ခုက ၂၃၀၀။

ကေလးေန႕လည္ေန႕ခင္းအိပ္ရင္ အုပ္ေပးထားရမယ့္ ျခင္ေထာင္အုပ္ေဆာင္း (ထီးလုိဖြင့္ရတဲ့ဟာ) က ၁ေသာင္း ၁ ေထာင့္နဲ႕ မွ ၅ရာ။ အဲဒါက စူပါ၀မ္းက ၀ယ္တာ။

ေတာ္ေတာ္စံုသေလာက္ရိွၿပီ.. ပိုက္ပုိက္လဲ ေတာ္ေတ္ာေလးကုန္ၿပီးၿပီ..ဆုိေတာ့... ေရွာ့ပင္းထြက္ရင္း ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားျခင္းမွ အိမ္မွာ ျငိမ္ျငိမ္ေနရင္း ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားျခင္းအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္း... ေအာင့္အည္းေနရပါၿပီ။



ဒါေတာင္ ၀ယ္ခ်င္လြန္းလုိ႕ လက္တယားယား ျဖစ္ေနတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုရိွေသးတယ္။ ကေလးႏုိ႕ဗူးနဲ႕ စားေသာက္ခြက္ေတြ ေပါင္းတဲံ အုိးတဲ့။ farlin ကေရာင္းတာ။ ၁သိန္းေက်ာ္တယ္။ ေမေမက သမီးရယ္ ေရေႏြးပြက္ပြက္ထဲ ထည့္လုိက္လဲ ရပါတယ္တဲ့။ ေစ်းၾကီးလြန္းပါတယ္တဲ့။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ ႏို႕ဗူးေတြဘာေတြလဲ farlin က၀ယ္ထားတာဆုိေတာ့ သူတုိ႕ေျပာတာပဲ သူတုိ႕ ပစ္စည္းေတြက ေရေႏြးနဲ႕ ျပဳတ္တာခံတယ္တဲ့။


ကိုယ္၀န္သည္

အရင္တုန္းက ကိုယ္၀န္သည္ေတြကို သတိထားစာနာတတ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ အခု ကိုယ္တုိင္ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ဖူးမွ ပိုသိလာပါတယ္။

ဟုိးတုန္းက စာနာတတ္တယ္ဆုိေပမယ့္ ... ကိုယ္ေတြ႕ခံစားဖူးတာနဲ႕ေတာ့ မတူႏုိင္ဘူးေလ..။

ကိုယ္၀န္ရိွတဲ့သူေတြ အစားအေသာက္ပ်က္တတ္တာ။ ေညာင္းညာကုိက္ခဲတတ္တာ၊ ၾကာၾကာ မရပ္ႏိုင္ ၊ မထုိင္ႏိုင္တာ၊ စိတ္လႈပ္ရွားလြယ္တာ၊ စသည္ .. စသည္ေပါ့။

ကိုယ္၀န္သည္ကုိ သာမန္လႈအခ်င္းခ်င္းထက္ ဂရုတစိုက္ ဆက္ဆံသင့္ပါတယ္။

Tuesday, July 29, 2008

မိခင္ေလာင္းဘ၀


မိခင္ေလာင္းဘ၀က တကယ္ရင္ခုန္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းပါတယ္။
ကုိယ့္ဗုိက္ထဲက ကေလးေလး စလႈပ္လာခါစမွာ စိတ္လႈပ္ရွားရတယ္။ အသည္းတယားယားနဲ႕..။ အျခားေသာ သက္ရိွေလးတစ္ခု ကိုယ့္ဗုိက္ထဲမွာ ရိွေနပါလားဆုိတဲ့ ခံစားခ်က္ က တမ်ိဳး။ ကိုယ့္ရင္ေသြးေလး အသက္ရိွေနၿပီ ဆုိတာကုိ သိေနရတာက ရင္တလွပ္လွပ္ျဖစ္ေစတယ္။

ပထမလအေစာပိုင္းက ဆက္ကနဲ ဆက္ကနဲ လႈပ္တတ္တဲ့ ကေလးေလးဟာ ၇ လေက်ာ္လာတာနဲ႕ ေသာင္းက်န္းေတာ့တာပါပဲ။ ဗိုက္ထဲမွာ သူက်ပ္လို႕ ရုန္းကန္တာလား။ အေညာင္းဆန္႕တာပဲလား မသိ။ ဗုိက္ပူပူဟာ ၾကည့္ေနရင္ ဟိုနားက ေဖာင္းလာလုိက္ ဒီနားက ခၽြန္ထြက္လာလုိက္နဲ႕.. ပံုအမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းေနတာပဲ။
လက္သီးေလးေတြ ဒူးေခါင္းကေလးေတြ ျဖစ္မယ္ မွန္းရတဲ့.. လံုးလံုး ဖုဖုေလးေတြ ေထာင္ထြက္လာတတ္ေသးတယ္။
သူ႕ကုိ ပြတ္ေပးလုိက္ရင္ ေနရာေရြ႕သြား ျငိမ္သြားျပန္ေရာ.. ဒါကိုပဲ ၾကည့္ၾကည့္ၿပီး သေဘာက်ေနရတယ္။
ကေလးအေဖကုိ ျပရင္ သူၾကည့္တဲ့အခ်ိန္ ကေလး က ျငိမ္ျငိမ္သြားတတ္လို႕ အသည္းယားရေသးတယ္။
ၾကည့္ေနာ္.. ၾကည့္ေနာ.္.. လႈပ္ေနၿပီ ဆုိၿပီးျပလိုက္ရင္ သူကျငိမ္သြားၿပီး အၾကာၾကီးထပ္မလႈပ္ေတာ့ျပန္ဘူး။ အဲဒါနဲ႕ ဟုိက စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘဲ ဟုိဘက္လွည့္သြားရင္ သူကလႈပ္ျပန္ျပီ။ ေနာက္ေနလားေတာင္ ေအာင့္ေမ့ရတယ္။ အဟက္။ ေနာက္ မွ အဲေလာက္လႈပ္တာ မ်က္၀ါးထင္ထင္ျမင္ေတာ့တယ္။ သူ႕အေဖက ေဘာလံုးၾကိဳက္လို႕ အထဲက ေဘာလံုးကန္ေနတာေနမွာေပါ့တဲ့။ ရယ္ရတယ္။

၆ လေလာက္တုန္းက အာလ္ထရာေဆာင္းရိုက္ၾကည့္ေတာ့ ေယာက္်ားေလးတဲ့..။ ၀မး္သာရျပန္တာပဲ။ ကုိယ့္တူမကေလးကို သမီးကေလးလုိ ခ်စ္ေနရေတာ့.. သားကေလး ရတယ္ဆုိေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့။ ေယာက္ခမမ်ားဖုိ႕ကေတာ့ ေျမးဦးေယာက္်ားေလး ရတာေပါ့။ ကိုယ့္မိဘမ်ားအတြက္က ေျမးဦး မိန္းကေလးရၿပီးသားကုိ ေျမးေယာက္်ားေလး ထပ္ရေတာ့ တစ္မ်ိဳးစီ ခ်စ္ရတာေပါ့။ ကိုယ့္တူမအတြက္လဲ.. ေမာင္ေမာင္ကေလး ရတာေပါ့။

ကိုယ္၀န္ရိွစ ၂ လ ၃ လေလာက္တုန္းက ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဒဏ္ေတြကိုေတာင္ ေမ့ႏုိင္သြားတယ္။ အဲသည္တုန္းကေတာ့.. မူးေ၀ ေအာ့အန္၊ အန္လုိက္ရတာမွ ဘာမွ စားမရ၊ ေသာက္မရ။ ေရခ်ည္းေသာက္ရင္ ေရခ်ည္းပဲအန္၊
အင္း.. ကေလးအေဖခမ်ာေတာ့ ဘာေ၀ဒနာမွ မခံရဘူး ဆုိေတာ့ မနာလုိ ေတာင္ ျဖစ္မိေသး။ ၿပီးရင္ သူက အေခ်ာက္တုိက္ အေဖ ျဖစ္ခြင့္ရလုိက္ေသးတယ္။ ဟြန္း။

Sunday, May 4, 2008

5 May 2008

ဘက္စ္ကားခက တစ္ေၾကာကုိ ၁၀၀၀ ပါ။ ေရႊျပည္သာကဘက္စ္ကားနဲ႕ လာတဲ့သူက ၃၀၀၀ ေပးရတယ္လုိ႕ေျပာပါတယ္။ ၀န္ထမ္းအခ်ိဳ႕နဲ႕ ေျပာၾကည့္တာ။

ဆီေစ်းက ၁ေသာင္းျဖစ္သြားၿပီလုိ႕ေျပာပါတယ္။ တက္စီခက အရင္ ၁၀၀၀ နဲ႕လာတဲ့လမ္းကို ၃၀၀၀ ေတာင္းတယ္။ ေက်ာက္ေျမာင္းက အစ္မၾကီးက ခါတုိင္း ၂၀၀၀ နဲ႕လာတဲ့လမ္း ဒီမနက္ တက္စီခ ၆၀၀၀ ေတာင္းတယ္ေျပာပါတယ္။

အဓိက ျပသနာကေတာ့ ေသာက္ေရပါ။ ေရသန္႕ဗူးေတြ လဲလုိ႕မ၇ေတာ့ပါဘူး။ လမ္းထဲမွာ ေရတြင္း တစ္တြင္း ရိွတာ မနက္က လူေတြ ျပံဳေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေရလာခ်ိဳးၾကတာပါ။ အိမ္မွာေတာ့ အေပၚတန္႕ ထဲမွာ ေရ က်န္ေသးသလုိ ေအာက္ က အုတ္ကန္ထဲမွာရယ္ လုိလုိမယ္မယ္ေဆာင္ထားတဲ့ တုိင္ဂီထဲမွာရယ္ ေရရိွေန ေသးတယ္။ အေပၚ tank ထဲက ေရကို ေသာက္ေရအျဖစ္သံုးဖုိ႕ခ်န္ၿပီး ေဆးတာေၾကာတာကုိ basin မွာ ပုိက္ဖြင့္မေဆးပဲ.. ေရဇလံု နဲ႕ ေရေျခြတာသံုးေနရတယ္။ မီးမလာလုိ႕ ေရမရပါဘူး။

Emergency Lamp ေလးကို ရံုးယူလာၿပီး အားသြင္းရတယ္။ မေန႕ကေတာ့ City Mart (ေအာင္ဆန္းကြင္း) က ေန႕လည္ ၁ နာရီကေန ညေန ၆ နာရီအထိ ဖြင့္ေပးတယ္ဆုိလို႕ ၄ နာရီေလာက္ကေရာက္တယ္။ လူေတြ အရမး္မ်ားေနလုိ႕ ေပးမ၀င္ပါဘူး .. ။အျပင္ကေန တန္းစီရတယ္။ နာရီ၀က္ေလာက္ တန္းစီၿပီးမွ ၁၀ ေယာက္ခ်င္း ေပး၀င္ပါတယ္။ ၀ယ္လုိက္ၾကတာအံုးအံုးကြၽက္ကြၽက္ပါပဲ။ .. ေစ်းေတြ မတင္ထားဘဲ အရင္ေစ်း အတုိင္းပဲ ေရာင္းေပးတာေက်းဇူးတင္ရမယ္။ ဆီရယ္၊ ဆက္သား ေျခာက္ဖုတ္တုိ႕ဘာတုိ႕ ရယ္ဒီမိတ္ အစားအစာေတြ နညး္နည္း၀ယ္တယ္။ ႏို႕တုိ႕ အသားတုိ႕က ေရခဲေသတာကလည္း မီးမလာတာနဲ႕ မ၀ယ္ေတာ့ဘူး။ ေငြရွင္းဖုိ႕ တန္းစီရတာ ၁ နာရီၾကာတယ္။ ေငြရွင္းဖုိ႕တန္းစီရင္းမွ ေရွ႕က အစ္မၾကီး ေတာင္းထဲမွာ ဖေယာင္းတုိင္ေတြ ေတြ႕လုိ႕.. သူ႕ကုိ ျခင္းအပ္ၿပီး ခဏဖေယာင္းတုိင္ေျပးယူရတယ္။ ကိုယ္ဖေယာင္းတုိင္ေတြ ယူၿပီးျပန္လာေတာ့ ေနာက္က တန္းစီေနတဲ့ ႏုိင္ငံျခားသား လင္မယားက ကတြတ္ကတြက္ေျပာၿပီး မိန္းမက အေျပးအလႊားဖေယာင္းတုိင္ေတြ ေျပးယူၾကျပန္တယ္။ ရယ္ရတယ္။

အျပင္ကေစ်းေလးေတြကေတာ့ ရိွသေလာက္ပစ္စည္းေတြနဲ႕ ဖြင့္ၾက ေသးတယ္ ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်းေတြက အကုန္တက္တယ္ေျပာတယ္။

ရထားလမး္ေတြေပၚလည္း သစ္ပင္ေတြလဲက်ေနတာ ဆုိေတာ့ ကားလမး္ေတြ ရထားလမ္းေတြ ခက္ခဲမွာရယ္၊ ဆီေစ်းေတြတက္တာရယ္ေပါင္းၿပီး နယ္ကလာမယ့္ ကုန္စည္ေတြ အကုန္ေစ်းေတြ ထပ္တက္ပါဦးမယ္။

ကိုယ္ကေတာ့ .. ၀ယ္ေလွာင္လဲ အလကားမုိ႕.. နည္းနည္းပါးပါးပဲ.. ၀ယ္ပါတယ္။ အိမ္ကုိ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ ဆန္ဆီရိွတယ္။ ပုစြန္ေျခာက္ ငါးေျခာက္ကလည္း ရိွတာမို႕ စိတ္ပူစရာမရိွပါဘူး။ အလြန္ဆုံး ၂ ပတ္ ၃ ပတ္စာေလာက္ရိွရယ္ အဆင္ေျပမယ္ ထင္တာပါပဲ။

အဲေလာက္အထိပဲ ဒုက္ခမ်ားမယ္ မွန္းထားမိတာပါ။ ပိုဆုိးရင္ေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ ပိုက္ဆံကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေခြၽေခြၽတာတာ သံုးရမယ္။ ကိုယ္ေတြ လူလတ္တန္းစား ျမိဳ႕ေပၚေနေတြရဲ႕ ဒုက္ခက ဒါပါပဲ။ အိမ္မုိးသြပ္ေတြလည္း အခု လုိသေလာက္ မရေတာ့ဘူး တန္းစီရတယ္ ၾကားပါတယ္.။ ကို္ယ္တုိ႕ ေခါင္မိုးေတာ့ တက္မၾကည့္ ရေသးပါဘူး။

ေနာက္တစ္ခါ မိုးရြာရင္ေတာ့ မိုးေတြ ယုိဦးမွာပါပဲ။ တစ္တုိက္လံုးနဲ႕ ေတာ့ စကားေျပာရဦးမယ္။ ေခါင္မုိးေတြ ပြင့္ထြက္ကုန္လုိ႕ အိမ္ေဟာင္းေလာင္းျဖစ္သြားတဲ့ သူေတြရဲ႕ ဒုက္ခက ဘယ္လုိလဲ မသိဘူး။ မွန္းလုိ႕ေတာင္ မတက္ပါဘူး။ ေရနစ္တဲ့ ေနရာကလူေတြ တဲေတြ နဲ႕ေနၾကတဲ့သူေတြ .. ဘယ္လုိေတြျဖစ္မယ္မသိဘူး။ မေန႕ကေတာ့ ေရဒီယုိေလးတစ္လံုး ၀ယ္ခဲ့တယ္။ အဲဒါေလးနဲ႕ သတင္းေလး ဘာေလး နားေထာင္လုိက္ရတယ္။

၃ ရက္ေန႕ ဖလုိက္နဲ႕ ကာတာသြားမယ့္ ညီမေလးလဲ မသြားျဖစ္လိုက္ဘူး။ သူ႕ဖလုိက္ေတြလည္း ဘယ္လိုလုိက္ျပန္ခ်ိတ္ရမလဲ မသိေသးဘူး။ ရန္ကုန္ ေလဆိပ္ေတာ့ ဒီမနက္ျပန္ဖြင့္တယ္ လုိ႕ သိရပါတယ္။ ေယာက္်ားကေတာ့ ညည္းေနပါတယ္။ သူတုိ႕ ကုမ္ပဏီ ပိတ္ထားရမလားမသိဘူးတဲ့။ အဲေလာက္ ကားခနဲ႕ ၀န္ထမ္းေတြ အလုပ္ဆင္းခုိင္းဖုိ႕လည္း မလြယ္ဘူး။ အဲသည္ ဆီေစ်းနဲ႕ မီးစက္ေမာင္းၿပီး ရံုးဖြင့္ရရင္လည္း ေသမွာပဲ တဲ့။ ဖုန္းေတြကလည္း မေကာင္းဘူး ....။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဒုက္ခေရာက္ၾကဦးမယ္။

3 MAY 2008

မေန႕က မေသခဲ့လုိ႕ ဒီေန႕ အြန္လိုင္း၀င္ႏိုင္ပါတယ္။

၂ ရက္ေန႕က ရံုးေစာေစာဆင္းလုိ႕ရတယ္ေျပာေပမယ့္ လုပ္စရာေတြ မျပတ္ေသး တာေၾကာင့္ ၄ နာ၇ီေက်ာ္မွ ျပန္လာျဖစ္တယ္။ ေမာင္ရမး္မဂၤလာေဆာင္ေတာင္ ေယာက္်ားပဲ သြားလုိက္တယ္။ မိုးထဲေလထဲကေန ရႊဲရြဲစိုၿပိး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေသာ့က မေန႕က ၀တ္ခဲ့တဲ့ ကုတ္အက်ီ ၤထဲမွာ က်န္ခဲ့ၿပီဆုိတာ သတိရတယ္။
မုိးကလည္း ၾကီး...။ ေယာက္်ားကိုလည္း ဖုနး္ေခၚမရ ေရရြဲရြဲစုိနဲ႕ အိမ္ေပါက္၀မွာ ငုတ္တုတ္ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ ေစာင့္ရတယ္။

ခ်မ္းတာနဲ႕ ေလထဲမုိးထဲ ေစာေစာအိပ္လုိက္တယ္။ တေရးႏုိးေတာ့ ည ၁၁ နာရီ ေလေတြ မုိးေတြ ၀ုန္းတုိင္း ၾကဲေနပါၿပီ။ ျပတင္းမွန္က ေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ အုန္းပင္ေတြယိမ္းထုိးေနတာေတြ႕ရတယ္။ ေလတုိက္သံေတြ ကလည္း တရြီးရြီးနဲ႕။

ခနေနေတာ့ မီးေတြ ပ်က္သြားပါေရာ.......။

ည ၂ နာရီဗလာက္က်ေတာ့ အိမ္ပါ သိမ့္ခနဲ သိမ့္ခနဲ ငလ်င္လႈပ္သလုိ လႈပ္ေတာ့ ျပန္ႏုိးလာပါတယ္။
ေခါင္မိုးသြပ္ခ်ပ္ေတြလည္း လန္ကုန္သြားမေျပာတတ္ပါဘူး။ မုိးေတြ လည္း ဟိုနားကယုိ ဒီနားကယုိ နဲ႕ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ရိွသမွ် ပံုးေတြ ခြက္ေတြ ခံရတယ္။ သုတ္စရာ ဂ်ာနယ္ေတြ အပံုလုိက္ကို တစ္အိမ္လံုး လုိက္ခင္း..။ အိပ္ယာထဲလည္း မိုးေတြ ယို..။ နံ၇ံနဲ႕ ကပ္ေနတဲ့ ဗီဒုိေတြလည္း မိုးယိုမွာ စိုးလုိ႕ ပလပ္စတစ္ စၾကီးေတြ လုိက္အုပ္ နဲ႕.. ဗ်ာမ်ားေနရတယ္။ အိမ္ထဲေရ၀င္တာေတြလည္း ခပ္တုတ္ရေသးတယ္။

အျပင္ ကလည္း ၀ုန္းဒိုင္းေတြ ၾကဲေနပါတယ္။ ဘာေတြ က်ကြဲမွန္းမသိတဲ့ တခြမ္းခြမ္း အသံေတြလည္း ၾကားေနရတယ္။ သြပ္မုိးေတြေပၚကို ဒလိမ့္တုန္းနဲ႕ လာလီွမ့္သလုိ အသံေတြလည္း ထြက္ေနပါတယ္။

ေတာ္ေတာ္ၾကမ္းတဲ့ နာဂီပါ။ အိမ္ကုိ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ ကံေကာင္းစြာ ဖုန္းလုိင္းက ရေနပါတယ္။ အိမ္ကလူေတြလည္း ငုတ္ထုတ္ထထုိင္ေနၾကတယ္ဆုိပါတယ္။

ေၾကာက္လုိက္ရတာမ်ား အသက္ပါ ပါၿပီမွတ္တာပဲ။.. ေနတာက ေျခာက္ထပ္တုိက္ အေပၚဆံုး။ တုိက္က လႈပ္ေနေတာ့ တုိက္မ်ား ၿပီဳက်ရင္ ၿပီးပါေရာ မွတ္တာပဲ ။ ေအာက္ဆင္းေျပးရေအာင္ကလည္း အျပင္မွာက ျဖစ္ခ်င္တုိင္း ျဖစ္ အုန္းဒိုင္းက်ဲေနတာ။

ဒီဗလာက္ၾကီးၾကမ္းမယ့္ဟာကို ဘာမွ သတိေပးျခင္းမရိွခဲ့ဘဲ.. မဲရံု မဲရံု မဲရံုဆီသို႕ ပဲ တခ်ိန္လုံးလုပ္ေနခဲ့တာကုိ ေတြးၿပီး ေဒါသေတြ ထြက္ေနမိပါတယ္။

မနက္ ၅ နာရီဗလာက္က်ေတာ့ နည္းနည္း လင္းလာတာမို႕ အျပင္ကို ျမင္ရပါတယ္။ ေလကေတာ့ ၾကမ္းတုန္းပဲ မုိ႕ မွန္ေပါက္ကေျခာင္းၾကည့္ုလိုက္ ရင္ သြ့ပ္ခ်ပ္ၾကီးေတြ တ၀ီွး၀ိွးလြင့္ေနတာ ျမင္ေနရတယ္။ သစ္ပင္ေတြလည္း ၾကိဳးတဲ့ဟာၾကိဳး။ ေလသံၾကီးကလည္း ရြွီးရြီး နဲ႕ေနတာပဲ။

ဘုရားခန္းေလးကမိုးလြတ္ေတာ့ အဲနားမွာ ဖ်ာေလးခင္းၿပီး ေမာေမာနဲ႕ တေမွးေမွးလုိက္ရေသးတယ္။ လူသံေတြ ၾကားေတာ့ ျပန္ႏုိးလာေတာ့ မနက္ မုိးလင္းေနၿပီ။ ေလနည္းနည္း ျငိမ္ေနတာမို႕.. လူေတြ အျပင္ထြက္ၿပီး ရံုးစုရံုးစုနဲ႕.. စကားေတြ ေျပာေနၾကပါတယ္။ ရံုးက ဒရုိင္ဘာဆီက ဖုန္းလာတယ္။ ဟန္းဖုနး္နဲ႕ ဆက္တာ..။ (လိုင္းဖုနး္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပ်က္ကုန္ပါၿပီ။ အပင္ေတြလဲလို႕) သူတုိ႕အိမ္ေပၚ ကုကုိလ္ပင္ လဲက်လို႕.. ျပားသြားပါသတဲ့.. အိမ္ေရွ႕ပိုင္းကို လူေတြ ေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ေဘးက အေဒၚအိမ္မွာ ခဏေနရတယ္ အေၾကာင္းၾကးာပါတယ္။ ေနာက္၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ ဆီက ဖုန္းလာျပန္ပါတယ္။ အေပၚဆံုးထပ္မွာ ေနတာမုိ႕ .. အမိုးေတြ ပြင့္ထြက္သြားၿပီဆုိပါတယ္။ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ဘူး...။ ဟုတ္လား။ စိတ္မေကာင္းပါဘူး ပဲေျပာရတယ္။

၀မ္းေရးက ရိွေသးတာေၾကာင့္ ေလထဲမိုးထဲ ကပဲ ဂတ္စ္မီးဖုိေလးနဲ႕ ခ်က္ျပဳတ္စားရတယ္။ အားလံုး ညေန ၃ နာရီ ခြဲေလာက္မွွ ျငိမ္သက္သြားပါတယ္။ အင္တာနက္ရိွတဲ့ တဲ့ ရံုးကို သြားခ်င္လုိက္တာ ရြေနတာပဲ။ ေယာက္်ားက မထြက္သင့္ေသးဘူး ဆုိလုိ႕.. ျပတင္းေပါက္ကေနဘဲ အျပင္ကိုၾကည့္ေတာ့.. ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ေခါင္မိုးေတြ လြင့္ထြက္ကုန္တာ.. အေပါက္ေတြ အေပါက္ေတြ နဲ႕.. အင္တာနာေတြအကုန္ က်ိဳးက်.. တုိးလုိး တန္းလန္း.. စေလာင္းေတ လည္း က်ိဳးတဲ့ဟာက်ိဳး.. တ၀က္တပ်က္ တန္းလန္းၾကီးေတြ က်တဲ့ဟာက် .. အလုံးလုိက္ၾကီး လမိးေပၚ ျပဳတ္က်ေနတာေတြေရာ.. တလမး္လံုး မြစာၾကဲေနတာပါပဲ..။

ေခါက္ဆြဲေလး ျပဳတ္စားၿပီး အရမ္းကို အျပင္ထြက္ခ်င္ေနတာနဲ႕ ညေန ၅ နာရီဗလာက္ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ တားမရတဲ့အဆံုး ေယာက္်ားကလည္း သြားခ်င္ရင္လည္း သြားဆုိၿပီး လႊတ္လုိက္ပါတယ္။ သူလည္း မုိးယိုတာ ဘာညာနဲ႕ တစ္ညလံုး မအားရတာနဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာနဲ႕.. တစ္ေယာက္တည္း ထြက္ခ်လာလိုက္တယ္။

ေနတာက ဗဟန္း ၂ လမ္းဆုိေတာ့ လမိးထိပ္ထြက္လုိက္တာနဲ႕ ကန္ေတာ္ၾကီး ပန္းျခံထဲက သစ္ပင္ၾကီးေတြ အတံုးအရံုး လမ္းေပၚလဲက်ၿပီ းတစ္လမ္းလံုး ရစရာမရိွပါဘူး။ .. တက္စီငွားလုိ႕ရတာနဲ႕ ရံုးရိွတဲ့ ျမိဳ႕ထဲဘက္ ထြက္တာ.. လမး္တုိင္းဟာ သစ္ပင္ၾကီးေတြ ျပိဳလဲ ထားလုိ႕ ပိတ္ေနပါတယ္။ ျပည္လမ္း တစ္လမ္းလံုးလည္း ရစရာမရိွေအာင္ ပ်က္စီးလို႕..။ တုိက္တန္းလ်ားေတြရဲ႕ အေပၚဆံုးထပ္ ေခါင္မိုးေတြ လံုး၀မရိွေတာ့ဘူး.. ေဟာင္းေလာင္း.. လူေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္သလဲ မသိရ........။

ဓာတ္တိုင္ေတြေရာ သစ္ပင္ၾကီးေတြေရာ အတံုးအရံုးလဲၿပီး လမ္းေတြ ဟာ မွတ္မိစရာမရိွေအာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒါေတြ ရွင္းဖုိ႕ ဆုိ အနည္းဆံုး ၂ ပတ္ကေန ၃ ပတ္ေလာက္ၾကာႏိုင္တယ္။ အဲသည္ ဟာၾကီးေတြ မရွင္းႏုိင္ေသးရင္ မီးကလည္း ျပန္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဖုန္းလုိင္းေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပ်က္ပါတယ္။ သစ္ပင္ၾကီးေတြ လည္း ခ်က္ခ်င္း မဖယ္ရွားႏုိင္ေသးဘူး။ ဒီမနက္ ထပ္ထြက္လာေတာ့.. အပင္ၾကီးေတြ မဖယ္ရွားႏိုင္ေသးေပမယ့္ လမ္းေပၚလဲက်ေနတဲ့ အပိုင္းေတြ လႊဲနဲ႕ တုိက္ျဖတ္ ထားေတာ့ တစ္စီးစား သြားလုိ႕ရေအာင္ လုပ္ေပးထားတာ ေတြ႕ရတယ္။

အိမ္ေတြကေတာ့ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ သြပ္ျပားေတြ၀ယ္ ေခါင္မုိးေတြ ျပန္မိုးဖို႔ လုပ္ေနၾကတာေတြ႕ရတာပဲ။ လမ္းေတြ က ပိတ္ေနေတာ့ တစ္ေနရာနဲ႕ တစ္ေနရာ သြားလာဖုိ႕ကမလြယ္ပါဘူး။ ဖုန္းလုိင္းေတြလည္း ျပတ္၊ အင္တနာေတြ က်ိဳးစေလာင္းေတြျပဳတ္က်၊ မီးကမလာဆုိ ေတာ့ ဘာသတင္းမွ မသိရပါဘူး။ ေရဒီယိုလည္း မရပါဘူး။ ျမိဳ႕ထဲ ကိုယ္ေနတဲ့ေနရာေလာက္ပဲ သိရတယ္။ က်န္တဲ့အပုိင္းေတ ြဘာျဖစ္ၾကတယ္ေတာ့ မသိရေသးဘူး။

Tuesday, February 12, 2008

စက္ရုပ္

ရံုးေျပးလိုက္၊ အိမ္အလုပ္လုပ္လုိက္နဲ႕.. တခါတေလ. ေယာက္်ားက ဒင္နာရိွတဲ့ေန႕ေတြ အိမ္သြားစား၊ အဲသလို အဲသလုိ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနရင္းနဲ႕ လူဟာ စက္ရုပ္နဲ႕တူလာတယ္..။

အသိစိတ္မပါဘဲ လုပ္စရာရိွတာေတြ လုပ္ေနသလိုမ်ိဳးၾကီး။ ဟိုတစ္ေန႕ကဆုိရယ္ရတယ္။ မနက္ကကိုယ္ရံုးသြားတုန္းမွာ ေလွ်ာ္စရာအ၀တ္ျခင္းေတာင္း ျပည့္ေနတာကို ေတြ႕တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ညေနျပန္လာရင္ ေလွ်ာ္မယ္ လို႕မွတ္ထားတယ္။

ညေနရံုးကျပန္ေရာက္ေတာ့.. ေအာက္ထပ္မွာ ေရေတြလာေနတာေတြ႕ေတာ့ ၀မး္သာအားရတက္သြားတယ္။ (ညဖက္ေတြမွ ေရလာတတ္တာ) အေပၚေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေရတင္လုိက္တယ္။ ေနာက္ေဖးကိုေျပး၀င္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ထဲကိုေရေတြျဖည့္ .. ေအာ္.. ဆပ္ျပာမႈန္႕ လုိ႕သတိရတယ္။ ကုန္ေနတာကိုလညး္ သိတယ္။ မ်က္စိေလးေ၀့၀ဲၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေဘဇင္ေပၚမွာ အီလန္တစ္ထုတ္ ေဖာက္ၿပီးသားေလး တင္ထားတာေတြ႕တယ္။ (ဒါကိုလည္း ခဏေလာက္ရပ္ၿပီး မစဥ္းစားမိဘူး။ ဆပ္ျပာမႈန္႕ဘာ့ေၾကာင့္ရိွေနလဲ..။ ေဖာက္ၿပီးသား ဘာလို႕ျဖစ္ေနလဲ၊ ဘယ္သူသံုးထားလုိ႕လဲ လုိ႕လည္း မေတြးဘူး) ဟား. အေတာ္ပဲ ေဖာက္ၿပီးသားေလးဆုိၿပီး စက္ထဲထည့္.. ေမႊပါတယ္။ ဆပ္ျပာေရရၿပီဆုိေတာ့ အ၀တ္ျခင္းေတာင္းသြားယူတယ္။ မရိွေတာ့ဘူး။ ဟာ... ဆုိၿပီးေနာက္လွည္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အားလံုးေလွ်ာ္ၿပီး လွမ္းၿပီးသား.. အ၀တ္ျခင္းေလွ်ာ္တဲ့ ဇလံုက အနားမွာ... ကိုယ္က ရႈပ္လုိ႕ ေျခေထာက္နဲ႕ ကန္ၿပီး ေဘဇင္ေအာက္ တြန္းထုတ္လုိက္ေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေယာက္်ားက ေစာေစာျပန္ေရာက္ၿပီး ေလွ်ာ္ထားၿပီးသား..။ ၿပီးမွ ခ်ိန္းထားတာရိွလုိ႕ ျပန္ထြက္သြားတာ။ ကုိယ္ကမူးရွဴးထုိးလုပ္မွာစိုးလုိ႕ ေလွ်ာ္ၿပီးတာသိေအာင္ ေလွ်ာ္တဲ့ ဇလံုကို အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ေရွ႕မွာ ကန္႕လန္႕ခ်ထားခဲ့တာ။ ဆပ္ျပာမႈန္႕ထုတ္မရိွတာလည္း သူ႕ဟာသူ ၀ယ္ၿပီး သံုးလက္စကို ခ်က္ခ်င္းျမင္ေအာင္ တင္ထားခဲ့တာ။

သူစိုိးရိမ္တဲ့အတိုင္းပဲ.. ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကိုယ္က စက္ရုပ္တစ္ရုပ္လုိ ဒလစက္နဲ႕ ဆပ္ျပာရည္ေတြ ေဖ်ာ္ပစ္လုိက္ၿပီးမွ ေလွ်ာ္စရာအ၀တ္မရိွေတာ့မွန္းသိရတယ္။

ညသူျပန္ေရာက္ေတာ့... အဲသလိုေတြ တန္းလုပ္မယ္ဆုိတာသိလုိ႕.. သတိထားမိေအာင္ တမင္ လုပ္ထားခဲ့တာလဲ .. နည္းနည္းပါးပါး စဥ္းစားပါဦးေတာ့လားတဲ့..။ မရဘူး.. ။ရံုးမွာလည္းသိပ္ရႈပ္တာ အိမ္ေရာက္ရင္လည္း ေရလာတုန္း ဒါေတြ ေျပးလုပ္ရတာကို အက်င့္ပါေနတယ္ေလ..။ တကယ့္ စက္ရုပ္မၾကီးလုိျဖစ္ေနတယ္။

စိတ္ပ်က္စရာ..။

Monday, February 11, 2008

အျပင္အလုပ္လုပ္ေသာ အိမ္ေထာင္ရွင္မ ဘ၀

မၾကာေသးမီက အိမ္ေထာင္ျပဳလုိက္တဲ့အတြက္ ခုေတာ့ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ကိုေရာက္ေနပါၿပီ။
တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ ခုေနာက္ပိုင္းႏႈတ္ဆက္ရင္ ဘယ္လုိလဲ.. .အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀က လုိ႕ ေမးၾကတယ္။

အရင္နဲ႕မတူတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြေတာ့အမ်ားၾကီး

အရင္က မနက္ဆုိ အိမ္မွာ ရံုးမသြားခင္ breakfast က ready ပဲ။ ဘုရားစင္က ေသာက္ေတာ္ေရဘာညာက ေဖေဖကလဲေပးၿပီးသား။ ပန္းက ေမေမလဲေပးထားၿပီးသား။ ဘုရားရိွခုိးမယ္ဆိုရင္ ဦးခ် သြားရံုပဲ။
ကိုယ့္အိမ္မွာေတာ့ အလုပ္ေတြ တာ၀န္ေတြကပိုလာတယ္။ မနက္စာလည္းလုပ္ရတယ္။ မနက္စာလုပ္တယ္ဆုိတာ အလြယ္ဆံုးကေတာ့ ေကာင္ညွင္းေပါင္းပဲျပဳတ္ ဆုိတဲ့ အသယ္ေခၚ၀ယ္စားတာမိ်ဳးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေန႕တုိင္းလည္းမစားႏိုင္ဘူး။ ရွမ္းဆုိင္က တုိ႕ဟူးေနြးလည္းအတူတူပဲ။ အျမဲမစားႏုိင္ဘူး။ စားေတာ္ပဲျပဳတ္သယ္ျဖတ္သြားတဲ့အခ်ိန္ ကမန္းကတမ္းထ ပဲျပဳပ္၀ယ္၊ ထမင္းပူပူေလး ကမန္းကတမ္းခ်က္၊ ပဲဆီေလးဆမ္းပဲျပဳတ္ေလးထည့္ ဆားေလးထည့္ နယ္ စားရတဲ့ မနက္စာကလည္း တခါတရံပဲေကာင္း၊ ေန႕တုိင္းမေကာင္း။ သည္ေတာ့.. ေန႕တုိင္းစားေနရတဲ့ဒီမနက္စာ စဥ္းစားရတဲ့ အလုပ္က အလြန္ၾကီးကို ရႈပ္တာပါပဲ။ ေပါင္မုန္႕၀ယ္ထားတယ္။ တူးနာဗူးရယ္ မေယာနီးစ္ရယ္၊ က ဆန္းဒြတ္ခ်္ လုပ္စားတယ္။ ၾကက္ဥျပဳတ္၊ မေယာနီးစ္နဲ႕ ဆန္းဒြတ္ခ်္၊ လုပ္တဲ့တဲ့ ဟာက အဲသည္ ၂ မ်ိဳးပဲ။ ဒါလည္း ေန႕တုိင္းမရေတာ့.. ေကာင္ညင္းေပါင္းရယ္၊ ပဲျပဳတ္ထမင္းနယ္ရယ္၊ ဆန္းဒြတ္ခ်္ရယ္၊ ၀က္အူေခ်ာင္းနဲ႕ ထမင္းေၾကာ္ရယ္၊ ကို္ လွည့္ပတ္ၿပီး မနက္တုိင္းစားေနရပါတယ္။ သိပ္ပ်င္းတာပဲ။ မနက္မနက္ အဲဒါ ထလုပ္ရတာ။ မနက္စာစားဖုိ႕ ဘုရားစင္က ဆြမ္းေတာ္ကလည္းရိွေသးတယ္။ ေကာ္ဖီကေဖ်ာ္ရေသးတယ္။ သည္ေတာ့ စားၿပိးရင္ ေဆးရမယ့္ပန္းကန္ေတြက ဆြမ္းေတာ္ပန္းကန္ရယ္၊ လူ၂ ေယာက္စာပန္းကန္ရယ္၊ ေကာ္ဖီ ၂ ခြက္၊ ေရေႏြးၾကမး္ခြက္၊ ေကာ္ဖီအုိး၊ ထမင္းေၾကာ္သို႕မဟုတ္ ထမင္းဆီဆမ္းနယ္တဲ့ အိုးတုိ႕ ဇလံု တို႕။ ပ်င္းတယ္ပ်င္းတယ္။ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ အဟုတ္။

ေန႕လည္စာကေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္တဲ့ေန႕ ထခ်က္ၿပီး ထမင္းဗူးထည့္တယ္။ မဟုတ္ရင္လည္း တျခားရံုးက စတာ့ဖ္ကန္တင္းကေနပဲ မွာစားလုိက္တယ္။ ညေနစာေတာ့ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ခ်က္စားျဖစ္ပါတယ္။
အစားအစာကလည္း ျဖစ္သလုိ မစားတတ္၊ ေကာင္းေကာင္းေလးပဲ စားခ်င္ေတာ့ အင္မတန္အလုပ္ရႈပ္ပါတယ္။

ခ်က္တာကို အစားေကာင္းမတ္ေတာ့ စိတ္ပါေပမယ့္ ေဆးတာကိုမလုပ္ခ်င္ဘူး။ ေလွ်ာ္တာဖြတ္တာကေတာ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ရိွေတာ့ လုပ္ခ်င္ပါတယ္။ မီးပူတုိက္ကေတာ့ လံုး၀မွကို စိတ္မ၀င္စားဘူး။ အိမ္မွာ ပန္းအုိးေတြ ဘာေတြ အလွထိုးတာစိတ္၀င္စားေပမယ့္ တျမတ္စည္းလွည္း ၾကမ္းတုိက္တဲ့ဟာကိုေတာ့ လံုး၀မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရ ၁၀ခြက္လဲရတာကိုလည္း စိတ္မ၀င္စားဘူး (ကန္ေတာ့ကန္႕ေတာ့) အဲဒါကေတာ့ ေယာက္်ားပဲလုပ္တယ္။ သူက ၾကံဳရင္ၾကံဳသလုိ ပန္းကန္ကူေဆးေပးတယ္။ အ၀တ္ေတြေလွ်ာ္ေပးတယ္။ ေရတင္တာဘာညာ တာ၀န္ေတြယူတယ္။ ေျခာက္သြားတဲ့အ၀တ္ေတြ ေခါက္ေပးတယ္။ ခ်က္တာကေတာ့သူက အစားအေသာက္အတြက္ လံုး၀ကရိကထမ်ားလိုသူမဟုတ္တဲ့အတြက္ ဘာမွ မကူပါဘူး။ ခ်က္တာကို။ ပင္ပန္းလိုက္တာ.. ဘာေတြခ်က္ေနတာလဲ.. သူသာဆုိ လြယ္လြယ္ပဲစားလိုက္မွာ လုိ႕ လာလာေျပာတာကုိလဲ ကို္ယ္က စိတ္တုိပါတယ္။ သည္ေတာ့ ကိုယ္ခ်က္ျပဳတ္ေနရင္ သူ႕ဟာသူ အေခြထုိင္ၾကည့္ၿပီးေစာင့္တယ္။

စားေသာက္ၿပီးရင္ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းသြားၿပီ။ ေနာက္ေန႕ထ။ မနက္စာလုပ္၊ ရံုးသြား။ ျပန္လာ ေလွ်ာ္လိုက္၊ ခ်က္လုိက္၊ တျမတ္စညး္ေလး ထယမ္းခ်င္ယမ္းလုိက္နဲ႕.. အလုပ္ေတြရႈပ္လိုက္တာကြာ......................................။ အေမကအိမ္မွာ ေခၚေခၚခိုင္းတဲ့ အေဒၚၾကီးတစ္ေယာက္ကို စေနတစ္ရက္ လႊတ္လႊတ္ေပးတယ္။ မီးပူတုိက္ဖုိ႕.. ။ မေန႕ကေတာ့ အငယ္မေလး အိမ္လာရွင္းေပးတယ္။ ဗီဒိုထဲက အ၀တ္ေတြ ဖြထားလုိ႕တဲ့ ျမည္တြန္ေတာက္တီးသြားေလရဲ႕။ ေယာက္ခမေတာင္ တခါမွ လာစစ္ေဆးျခင္းမရိွ၊ ေ၀ဖန္ျပစ္တင္ျခင္းမရွိ ဒင္းက လာေျပာရသလား စိတ္တုိမိေပမယ့္.. သူလာသြားၿပီး အိမ္ကေတာ္ေတာ္ေလးရွင္းလင္းၿပီး ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ရိွသြားတာအမွန္ပဲမို႕ ေအာင့္အည္းသည္းခံရပါတယ္။

အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ဟာ တကယ္မလြယ္ပါဘူး။ ဒါေတာင္ ပူတူတူးေတြ မလာေသးဘူး။ ဟူး..ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ ဘ၀ခရီးကို ေတြးရင္း.... ရင္ေမာလိုက္ပါဘိ။

Tuesday, January 29, 2008

မဂၤလာဦးဆြမး္ေကၽြး ဧည့္ခံပြဲ



မဂၤလာဦး ဆြမ္းေကၽြးဧည့္ခံပြဲကို ဇန္န၀ါရီလ ၂၆ ရက္ေန႕က မင္းကြန္းတိပိဋက ေရႊရတုေက်ာင္းမွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။
ႏွစ္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ား၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားနဲ႕ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းမ်ား တက္ေရာက္ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ၾကပါတယ္။





သတုိ႕သမီး၏ အလွအပျပင္ဆင္ျခင္း

မဂၤလာဧည့္ခံပြဲ အတြက္ဆုိေတာ့ ဓာတ္ပံုရုိက္တာရယ္၊ ေနာင္ျပန္ၾကည့္ဖုိ႕ အလွအပ အမွတ္တရ က်န္ခဲ့ဖုိ႕ရယ္အတြက္ လွခ်င္ပခ်င္ကေလးကလည္း ရိွေသးေတာ့... လွလွပပ လုပ္ျဖစ္တယ္ေပါ့။

အစကေတာ့ မိတ္ကပ္ကိုယ့္ဟာကုိယ္လိမ္းၿပီး ရိွၿပီးသား ခ်ိတ္ေတြ ၀တ္မယ္ လုိ႕ ၿပီးစလြယ္စိတ္ကူးမိေပမယ့္.. ခ်စ္စြာေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ၀တ္စံုသစ္ခ်ဳပ္ပါ၊ သူတုိ႕ လက္ဖြဲ႕ပါမယ္ ဆုိတာေၾကာင့္ ၀တ္စံုအသစ္ခ်ဳပ္ရာကေန.. မိတ္ကပ္ေတြ ဆံထံုးေတြ ပန္းေတြ အထိ ခ်ဲ႕ျဖစ္သြားပါတယ္။

မွတ္တမ္းအေနနဲ႕ ေရးထားရရင္ေတာ့ ၀တ္စံုဖုိးက ေအာက္ပါအတုိင္းပါ။

ခ်ိတ္လံုခ်ည္က ျမမာလာက ၀ယ္ပါတယ္။ ဆုိေစ်း ၁သိန္း ၈ ေသာင္းကို အတူပါလာတဲ့သူငယ္ခ်င္း က ၁ သိန္းဆစ္လုိက္တာ ခပ္ၾကာၾကာေလး ေစ်းညိွအၿပီးမွာ ၁ သိန္း ၂ ေသာင္းနဲ႕ ရလုိက္ပါတယ္။ (ကိုယ့္ဟာကိုယ္ဆုိ ၁ သိန္းခြဲ ေလာက္ပဲ ဆစ္မိမွာ)။ ျမမာလာ ဆုိရင္ ဆစ္ႏိုင္မွ တန္ကာက်မယ္ ဆုိတာပဲ။

ခိ်တ္၀ယ္ၿပီး ထြက္အလာမွာ အရင္က သိကၽြမ္းဖူးတဲ့ (ပထမဆံုး ဘြဲ႕ယူတုန္းက မိတ္ကပ္လိမ္းဖူးတဲ့ အလွဖန္တီးရွင္) နဲ႕ ဆံုပါတယ္။
မဂၤလာေဆာင္မွာလည္း သိေရာ၊ ငါလိမ္းေပးမယ္။ နင္လွေစရမယ္.. ဘာညာ ဘာညာ ေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ဒီအခိ်န္ေဆာင္တာ သဇင္ပန္သင့္တယ္ေပါ့။ ေနာက္ ၀တ္စံုကို ကိုျမင့္စုိးဆီမွာ အပ္၊ သူလိုက္အပ္ေပးမယ္ေပါ့။ အစစ သူစီစဥ္ေပးမယ့္ အဆင့္ကို ေရာက္ေတာ့ ကိုယ္လည္း အလုပ္ရႈပ္သက္သာတာနဲ႕.. ေအး လုပ္ဟာ။ ဆုိၿပီး ကိုျမင့္စိုးဆီမွာ အပ္ျဖစ္ပါတယ္။

အေပၚ၀တ္ဖုိ႕.. ကမာ စ ထပ္၀ယ္တာရယ္ ရင္ခံခ်ဳပ္ဖုိ႕ အစ ထပ္၀ယ္တာရယ္ က ၁ ေသာင္းေလာက္ထပ္က်တယ္။
ကိုျမင့္စုိးရဲ႕ ခ်ဳပ္ခ၊ ပု၀ါဖုိး၊ စီးကြင့္ ဖုိး စုစုေပါင္းက ၅ေသာင္း ၂ ေထာင္ပါ။

အဲသည္ေတာ့ ၀တ္စံုဖုိးက တစ္သိန္းရွစ္ေသာင္းနဲ႕မွ ၂ ေထာင္ က်သြားပါတယ္။ (မ်က္လံုးျပဴးစရာၾကီးေပပဲ..ေနာ္)

ေနာက္ေတာ့ သဇင္ပန္းက တစ္ခတ္ကုိ ၁၅၀၀ က်မယ္၊ အခက္ ၄၀ ေလာက္ အနည္းဆံုးပန္မွ လွမယ္ ဆုိပါတယ္။ ေတာ္ၿပီဟာ.. အခတ္ ၃၀ ေလာက္ပဲ လုပ္မယ္ ဆုိေတာ့ ေနာက္ထပ္ (လွေစခ်င္လြန္းလွတဲ့ ) သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အခက္ ၂၀ ၀ယ္ၿပီး လက္ေဆာင္ ေပးတာေၾကာင့္ .. သဇင္ပန္း အခက္ ၅၀ နဲ႕ ေ၀ေ၀ဆာဆာ လွလွပပ ျဖစ္သြားပါတယ္။ လက္ေဆာင္ရတာကို အသာထားၿပီး ေငြပမာဏနဲ႕ တြက္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ပန္းဖိုးက ၇ ေသာင္းခြဲ က်တယ္ ဆုိရမယ္။

လက္၀တ္လက္စားကိစ္စကလည္း အလွဖန္တီးရွင္ကပဲ.. အမ်ားၾကီးမ၀တ္ခ်င္ပါဘူးဆုိတာကို အမေလး သတို႕သမီးက သတုိ႕သမီးနဲ႕ တူေအာင္ ၀တ္မွျဖစ္မွာေပါ့။ ဆုိၿပီးသကာလ သူပဲ စီစဥ္လာပါတယ္။ ဟဲ့.. သိပ္မခ်ဲ႕ နဲ႕ .. အမ်ားၾကီးက်ေနမယ္ေနာ္.. လုိ႕ အတန္တန္ သတိေပးရဲ႕နဲ႕.. သူ႕ကို မိတ္ကပ္ရယ္၊ သဇင္ပန္း အခက္ ၃၀ ဖုိးရယ္၊ လက္ကိုင္ပန္းရယ္၊ ရင္ထုိးပန္း ၂ ခုဖုိးရယ္၊ အဲသည္ လက္၀တ္လက္စား စီစဥ္တာရယ္ စုစုေပါင္းကုိ ၁ သိန္း ၄ ေသာင္း ရွင္းရပါတယ္။

ေပါင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သတုိ႕သမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စရိတ္ဟာ စုစုေပါင္း ၃ သိန္းခြဲေလာက္ က်သြားတဲ့သေဘာေပါ့..။

ျပန္တြက္ၾကည့္ေတာ့ ႏွေမ်ာလုိက္တာ။ ဒါေပမယ့္ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ျပန္ၾကည့္ေတာ့လည္း .. သဇင္ပန္းေတြ ညြတ္ၿပီး လွပေနသလို ခံစားရလုိ႕ စိတ္ခ်မး္သာရတာပါပဲေလ...။






အရုဏ္ဆြမး္ကပ္